Battlefield: Bad Company 2

Hoewel ik normaal gesproken echt een hekel heb aan ijs, sneeuw en temperaturen waarbij je tepels gevaar lopen, wilde ik voor Battlefield: Bad Company 2 toch een kleine uitzondering maken. En dus pakte ik het vliegtuig naar het steenkoude Stockholm, om aldaar een level te zien in, jawel... de sneeuw.

Voordat ik mijn verhaal begin, moet ik iedereen helaas confronteren met een lichte teleurstelling. Ik had hier namelijk echt verschrikkelijk veel nieuwe informatie over Bad Company 2 neer willen zetten, want ik weet dat er sinds de eerste Bad Company echt een hele grote groep Battlefield-fans bij is gekomen. Maar ondanks dat Battlefield: Bad Company 2 al een tijdje is aangekondigd kregen we bar weinig informatie losgepeuterd bij DICE, de ontwikkelaar van de game. Dit geheimzinnige gedoe kan te maken hebben met twee dingen: óf DICE probeert te verbloemen dat Bad Company 2 helemaal geen revolutionaire opvolger wordt, óf er zit binnenkort groot nieuws aan te komen over Bad Company 2 die de ontwikkelaar graag nog even binnenskamers houdt.

Terug naar de sneeuw, want daar had ik het tenslotte over. In een ruim twintig minuten durende presentatie zag ik in Stockholm hoe de “B–Company” verzeild raakt in gure weersomstandigheden aan de voet van een enorme, besneeuwde berg. De manier waarop dit level begint is waanzinnig. De opzet wordt vrijwel meteen duidelijk wanneer sergeant Redford, de leider van het team, in alle stilte een vijand die op de uitkijk staat moeiteloos uitschakelt. Er blijkt namelijk een bergdorpje in de buurt te zijn, dat kennelijk vol zit met schurken. B-Company besluit om het dorp over een bevroren meer binnen te vallen, maar wordt al snel opgemerkt door een handjevol soldaten die onmiddellijk alarm slaan. Op dat moment zien we hoe rode lichtkogels de lucht in worden geknald: het teken dat de vijand hulp heeft ingeroepen. Vervolgens weet je met de rest van het team toch binnen het dorp te komen, terwijl de kogels over en weer vliegen. Dit level oogt nóg filmischer dan de situaties uit de originele Bad Company. Het is allemaal een stuk hectischer maar misschien ook wel wat rechtlijniger. Hierdoor krijg je nog meer het idee dat je een goede popcorn-shooter zit te spelen in plaats van een simpele singleplayer-omzetting van het originele Battlefield-concept.

Eén van de meest geweldige dingen uit het eerste deel was ongetwijfeld het geluid. Nog nooit heb ik een oorlogsgame gespeeld waarbij het ontploffen van een granaat voor zo’n zware suis in je oren zorgde zonder dat je daadwerkelijk een beschadiging aan je trommelvliezen opliep. Bad Company 2 klinkt gelukkig net zo goed en weet door enkele grafische verbeteringen misschien nog wel meer indruk te maken op het gehoor. DICE heeft namelijk kleine aanpassingen gemaakt aan hun Frostbite-engine, waardoor het vernietigen van gebouwen er net een stukje beter uitziet dan in deel één. Zo was het in Bad Company altijd wel mogelijk om bijna alle gebouwen aan gort te schieten, maar bleef er toch altijd een muurtje staan (dat met geen enkele andere mogelijkheid alsnog kapot gemaakt kon worden). In Bad Company 2 kan dit wel en ook de manier waarop dingen kapot gaan is iets aangepast. Een muurtje zal bijvoorbeeld niet altijd meer in één klap uit elkaar spatten, maar kan nu ook in twee of drie keer afbrokkelen. Geen wereldschokkende dingen dus, maar wel een paar verbeterpuntjes die Bad Company 2 op voorhand al kon gebruiken.

Mijn eerste kennismaking met Battlefield: Bad Company 2 was kort, maar daardoor niet minder tof. Ondanks dat ik nog geen reet weet over het verhaal, weet ik namelijk nu al zeker dat ik ook deze Battlefield: Bad Company wil uitspelen. De game schiet lekker weg, ziet er goed uit en er zullen wederom af en toe hilarische dialogen tussen de leden van de B-Company voorbijkomen. Kortom: kom maar op met die game!