X-Men Origins: Wolverine

Als je alle superhelden moet gaan onderverdelen in categorieën dan krijg je al snel twee groepen: de figuren die hun onderbroek boven hun kostuum dragen en de personages die dat niet doen. Die laatste groep is al snel een heel stuk stoerder en valt dan vooral bij het bioscooppubliek beter in de smaak. Als de held ook nog eens geplaagd wordt door trauma’s, onzekerheden en angsten heb je helemaal met een interessant figuur te maken. De X-meneer Wolverine voldoet in ieder geval al aan alle elementen die een superheld stoer maken.

Wolverine heeft er niet voor gekozen om een niet te stoppen vechtmachine te worden. Na een reeks van allerlei heftige experimenten komt hij er uit als het ultieme wapen, een bikkelharde supersoldaat met een zelfgenezend lichaam. Alsof onverwoestbaarheid nog niet genoeg is kan hij ook nog eens zijn titanium skelet gebruiken om een stel vlijmscherpe klauwen tevoorschijn te toveren. Deze klauwen vormen misschien wel het belangrijkste onderdeel van Wolverine, het zijn namelijk zijn dodelijkste wapens. Het spel is een echte hack n’ slash-game waarin honderden vijanden omstebeurt aan mootjes gehakt moeten worden. Dit gebeurt natuurlijk met een variatie aan lichte en zware aanvallen en een boel contextgevoelige gevechtstechnieken.

In het level waarin wij aan de slag gingen sprong Wolverine uit een helikopter, gewoon zonder parachute. Wolverine sloeg dan ook in als een komeet op een nietsvermoedende soldaat. De jungle waar het geheel zich afspeelde zat nog steeds propvol met vijandelijke soldaten en inboorlingen die allemaal nogal bloedlustig waren. De ideale doelwitten voor Wolverine natuurlijk. Met een paar drukken op de knop hakte hij bijzonder vloeiend en gewelddadig alles en iedereen in de pan. Erg opvallend hierbij is dat de gore niet mis is. Afgehakte ledenmaten, vliegende ingewanden en liters bloed vliegen allemaal over het scherm en dat is best bijzonder voor een licentietitel waaraan een grote zomer-blockbuster verbonden is. De film krijgt de typische rating van 12 jaar en ouder terwijl het spel een echte 16+ aangelegenheid belooft te worden.

Een beetje geweld maakt een game natuurlijk nog niet goed maar Wolverine heeft gelukkig genoeg andere punten om op te leunen. Zo werkt het gevechtsysteem lekker vloeiend en krijg je door vijanden te verslaan punten die nieuwe aanvallen opleveren. Om wat variatie aan het geheel toe te voegen kunnen vijanden ook opgepakt worden om bijvoorbeeld aan een uitstekende punt in de omgeving gespietst te worden. Helemaal lekker zijn Wolverine’s zogenaamde lange sprongen die ervoor zorgen dat hij als een wild beest meters ver vooruit bovenop een vijand kan duiken om deze vervolgens in koele bloede de keel door te snijden. Ook Quick Time Events spelen in dit spel een rol al zijn ze alleen op specifieke momenten toegepast.

Opvallend is dat ontwikkelaar Raven (dat momenteel ook werkt aan Wolfenstein en Singularity) zich duidelijk niets aantrekt van de stereotype opzet van veel licentiespellen. Er is merkbaar tijd en aandacht in Wolverine gestoken, iets dat bijvoorbeeld te merken is aan kleine details die een spel net dat beetje meer geven. Wolverine herstelt zich bijvoorbeeld naarmate hij ernstig gewond raakt en dat is ook echt in-game te zien wanneer je de camera een beetje draait. Ribben steken uit Wolverine’s borstkast en open wonden groeien binnen enkele seconden dicht. De makers hebben zelfs in het jungle-level een kleine verwijzing naar de televisieserie Lost verstopt met een bijbehorende Achievement.

X-Men Origins: Wolverine lijkt een prima videogame te gaan worden. Of de actie na enkele uren nog interessant genoeg blijft om door te spelen is natuurlijk de grote vraag. Maar mocht de film tegenvallen (en dat lijkt toch wel een beetje het geval te worden gezien deze al uitlekte op het internet) dan hebben we gelukkig nog een videogame die de wolfman eer aan doet.