Dead Rising 2

Geef een hond een normale bak aan voedsel en hij eet het gegarandeerd op. Doe er iets meer bij en dan weet je dat ook dat zijn maag inkomt. Laat de hond alleen thuis met een berg aan brokken en hij vreet zich letterlijk dood. Tenminste, als je naar mijn hond kijkt. Waarom deze intro? Dat heeft alles te maken met Dead Rising 2.

Want wat doet een gamer als hij vijfhonderd zombies ziet? Dan maakt hij ze dood, althans in de eerste Dead Rising. Als Frank West kon je je lol op met het afmaken van zombies, met als hoogtepunt de tunnelscenes met vijfhonderd zombies tegelijkertijd in beeld. In de tweede Dead Rising blijven de pilaren van het eerste deel overeind staan en heeft de nieuwe ontwikkelaar, het westerse Blue Castle vooral voor méér gezorgd. Het beste zie je dat terug in de hoeveelheid zombies die tegelijkertijd op het beeld kan worden getoverd: maar liefst zevenduizend stuks. En wat doe je daar mee? Juist, afslachten!

Toen ik dat mocht aanschouwen in een presentatie viel mijn bek zowat open, om vervolgens snel plaats te maken voor gegrinnik. Op het beeld zag ik namelijk hoe het nieuwe hoofdpersonage Chuck Greene op een motor stapte, met aan beide kanten van het stuur een kettingzaag. Hiermee scheurde hij door de menigte zombies, waarbij ledematen alle kanten op vlogen, het bloed er voor zorgde dat het beeld rood kleurde en de ‘ kill’-meter binnen no-time op de vijfhonderd zat. En dat alles met een redelijk nette framerate.

De presentatie eindigde op deze manier indrukwekkend, maar was eigenlijk vanaf minuut één al interessant. Het begon met een gesprek van Keji Inafune, één van de grote heren bij Capcom en verantwoordelijk voor onder andere Onimusha en de eerste Dead Rising. Hij vertelde dat Dead Rising een westerse feel moest krijgen, ondanks dat het door Japanners werd gemaakt. Hij was er namelijk van overtuigd dat Japanse ontwikkelaars verder moesten kijken dan hun eigen markt. Naar eigen zeggen was Dead Rising in dat opzicht geslaagd, maar voor hem was het nog niet westers genoeg. Voor het tweede deel ging hij dan ook op zoek naar een echte westerse ontwikkelaar en zodoende kwam hij bij het Canadese Blue Castle terecht.

Deze jongens lijken te begrijpen wat het eerste deel goed maakte en proberen daar nog meer de nadruk op te leggen. In het kort komt het er op neer dat er in Dead Rising 2 nog veel meer wapens zijn en dat de wapens waarmee je aan de slag kunt gaan vaak heel komisch zijn. Mijn persoonlijke favoriet is op dit moment het elandengewei. Dit kan Chuck op zijn hoofd zetten, om vervolgens als beukende stier rond te rennen. Het is misschien niet zo effectief als een machinegeweer, maar het is zeer vermakelijk.

Uiteraard zijn er ook vernieuwingen doorgevoerd. Dat zie je aan het nieuwe personage die het fotograferen links laat liggen, maar ook aan de stad Fortune City. Zie dit als een alternatief Las Vegas met enorm veel casino’s en de bijbehorende neon verlichting. Het zorgt voor een compleet andere sfeer. Dead Rising 2 mag dan wel een 2 achter zijn naam hebben, het voelt op dit moment compleet anders.

Qua verhaal is er helaas nog niks bekend, aangezien de demonstratie echt alleen inging op de actie. En zoals gezegd was dat goed. Toch wil ik nog een paar toffe voorbeelden geven van wat er allemaal mogelijk is, te beginnen bij de katana. Nieuw is dat je lichaamsonderdelen kan afhakken afhankelijk van de slagrichting. Kort gezegd, een zwaai naar beneden hakt een hand er af of snijdt het lichaam doormidden, terwijl een zijwaartse slag garant staat voor het afhakken van een been of een gruwelijke onthoofding. Daarnaast ben ik erg blij met de mixer. Deze kan als een emmer op een zombie zijn hoofd worden gezet, waarna de mixer dat hoofd in duizenden stukjes verpulverd waarna de zombie nu écht dood neervalt. En tot slot mag de roulettetafel niet ontbreken. Eindelijk een manier om mijn agressie te verwerken over het feit dat die rotbal altijd op zwart terecht komt.

Dead Rising 2 is bloederig, humoristisch en biedt heel veel mogelijkheden om vijanden af te maken. Natuurlijk is het niet zo vernieuwend als het origineel, maar de toevoegingen zijn zo indrukwekkend dat er van een simpele sequel geen sprake is.