Blur

De Project Gotham Racing-serie is dood en begraven, zoveel werd wel duidelijk tijdens mijn bezoek aan ontwikkelaar Bizzarre in Liverpool. Nu de studio in handen is van uitgever Activision en de rechten van PGR nog bij Microsoft liggen, is het tijd voor iets nieuws. Dat resulteert in Blur, een game die voor een frisse wind door het racegenre moet gaan zorgen.

Blur is, en ik zal de vergelijking vaker maken, een stuk spectaculairder dan PGR. Blur is lol, intense actie en ‘hyperreal’, zoals Bizzarre het zelf zegt. Het racen in het daglicht is verruild voor de avond en nacht in de straten van steden als Los Angeles, Londen en Barcelona, waar Light Graffiti-spuiters (zie kader) de omgeving afzetten en zo coureurs de weg wijzen. Tijdens de races wordt je geregeld de huid volgescholden door de concurrentie, terwijl jij hen het leven zuur maakt met verschillende power-ups.

Power-ups? Je leest het goed. Blur neemt zichzelf een stuk minder serieus dan PGR dat deed en moet dan ook een stuk toegankelijker worden. Spektakel is het sleutelwoord tijdens de actiegerichte races, waarbij jouw vaardigheden als coureur ondergeschikt zijn aan het vermogen om power-ups juist te timen. Overwinningen worden behaald door de concurrentie van de weg te beuken met bijvoorbeeld een zogenaamde Barge (een shockwave aan beide kanten van je auto) of een Shunt (een stoot naar de auto voor je). Ook is het mogelijk om een schild op te werpen of door op het juiste moment een dikke boost eruit te gooien de twee auto’s voor je voorbij te snellen. Power-ups pik je, net als in Mario Kart en WipEout, op bepaalde plekken van het circuit op en met de keuze uit vijf verschillende power-ups en slechts twee vrije slots tijdens de race, moet je in het heetst van de strijd goed nadenken over welke je gebruikt.

Auto’s krijgen door deze meer fysieke vorm van racen een stuk meer te verduren. Vandaar dat de wagens in Blur over zowel een uitgebreid schademodel als een ware healthmeter beschikken. Waarom beide, vraagt u? Het schademodel geeft, zo werd mij uitgelegd, vooral een visuele indicatie van hoe het met jouw vierwieler staat, terwijl de healthmeter daadwerkelijk aangeeft hoe goed de auto nog reageert en op de weg ligt. Zo was het metertje tijdens een race op een gegeven moment zo erg gedaald dat ik wel erg veel moeite kreeg om de rest bij te houden, terwijl mijn auto er brakker en brakker uit begon te zien en zelfs de linkervoorband kwijtraakte.

De aanpak van Bizzarre rondom Blur roept wellicht enige vraagtekens op. Zonder het (vieze) woord casual in de mond te nemen werd wel duidelijk dat Blur bovenal toegankelijk moet zijn en frustraties tijdens het spelen van racegames weg moet nemen, om zo een breder publiek te bereiken. In plaats van het de speler zo moeilijk mogelijk te maken, moet het achter het stuur van een auto kruipen gewoon leuk, spectaculair en gevarieerd zijn. Racen in Blur doe je met echt bestaande auto’s – tot wel twintig tegelijk – maar moet aanvoelen alsof je in een botsauto stapt, compleet met alle vriendschappelijke rivaliteit eromheen.

Variatie komt voort uit het feit dat je tijdens het racen te maken krijgt met objectives. Races win je door te voldoen aan deze objectives, waarbij als eerste over de finishlijn komen dus lang niet altijd de grootste prioriteit heeft. Denk bijvoorbeeld aan opdrachten zoals het beschermen van andere coureurs, het behalen van een overwinning met jouw team, of het zoveel mogelijk schade doen aan de concurrentie. De verschillende races zijn onderverdeeld in chapters, die voor een soort achtergrondverhaal eromheen zorgen. Dit verhaal wordt verteld via een Facebook-achtige omgeving (met als voorlopige titel ‘Racebook’, wat de uiteindelijke game om licentieredenen ongetwijfeld niet gaat halen), waarin andere coureurs communiceren via korte berichtjes. Het kan tegelijkertijd echter ook voorkomen dat je een persoonlijk bericht krijgt van een concurrent waarin hij jou uitdaagt.

Het hele community-aspect leent zich natuurlijk uitstekend voor een soortgelijk online gedeelte en dat is iets waar Blur in uit moet gaan blinken. Behalve een eigen platform, wil Bizzarre ook websites als Twitter en Facebook gaan gebruiken om spelers in contact met elkaar te brengen, een zeer ambitieus maar eigenlijk heel logisch initiatief.

Online gaat echter nog veel verder in Blur. Blur biedt spelers namelijk de mogelijkheid om zelf multiplayermodi in elkaar te zetten via de zogeheten Custom Groups. Door een Custom Group aan te maken valt werkelijk alles qua regels en opzet van de race aan te passen, waardoor de gameplay werkelijk alle kanten op kan. Wil je bijvoorbeeld een soort Domination spelen, waarbij degene die eerste rijdt punten verdient door de nummer twee honderd meter voor te blijven? Dan kan dat. Wil je bijvoorbeeld racen á la Need for Speed: Underground door wat smallere straten met enkel Nitro-powerups? Dan kan dat. Of wil je gewoon klassiek racen á la PGR zonder powerups en op een circuit? Dan kan dat ook. Kort gezegd: Blur kan in principe elke andere racegame zijn die al bestaat.

Het is juist dit online gedeelte dat mij heel erg aanspreekt. De toegankelijkheid lijkt de singleplayer namelijk niet echt ten goede te komen. Na ruim een uur spelen won ik bijna al mijn races op de hoogste moeilijkheidsgraad, terwijl ik constant vol gas gaf. De erg brede circuits nodigden daar ook toe uit, waardoor het uiteindelijk, zoals in de presentatie al werd aangegeven, meer neerkomt op het gebruiken van power-ups en daardoor een flinke dosis geluk of pech. Gelukkig heeft Bizzarre nog flink wat tijd om te schaven aan de gameplay, aangezien de game in Q4 uit moet komen op de Xbox 360, PlayStation 3 en PC.