E3: Alan Wake

Wat is het toch heerlijk om er soms ongelofelijk naast te zitten. Ik werd niet echt enthousiast van Alan Wake tijdens de Microsoft-persconferentie. Misschien dat ik met mijn gedachten ergens anders zat of de game gewoon niet leuk wilde vinden omdat hij zo enorm lang in ontwikkeling was. Bij Microsoft kreeg ik een leuke verrassing in de vorm van een achttien minuten durende demonstratie van de game.

Zoals bekend is, is Alan Wake in de game een zeer populaire schrijver met een groot aantal successen achter zijn naam. Helaas voor hem zit hij met een enorme writer’s block. Zijn vriendin besluit hem mee te nemen naar een afgelegen dorp om daar inspiratie op te doen. Alles loopt daar mis en op geheimzinnige wijze verdwijnt zijn vriendin. Alan gaat natuurlijk op zoek en komt daarbij in een duister mysterie terecht.

De rode draad van de game is Alans geschreven manuscript. Hij kan zich van het bestaan hiervan niks herinneren, maar hij komt er achter dat alles wat hij blijkbaar heeft geschreven, werkelijkheid wordt. Het is moeilijk te begrijpen, maar het komt er op neer dat hij de hoofdrol speelt in zijn eigen geschreven horrorboek. Er zit voor Alan niks anders op de pagina’s te zoeken om er zo achter te komen wat er met zijn vriendin is gebeurd.

De demo begint met Alan die samen met een vriend in een blokhut zit. De laatste is voor alles en nog wat allergisch en loopt de hele tijd te niezen. Het is mogelijk om met een zaklamp op hem te schijnen waar hij dan pissig op reageert, omdat hij ook voor licht allergisch blijkt te zijn. Natuurlijk blijf je niet te lang bij hem, je mist nog altijd jouw vriendin. Buiten is de duister al ingevallen, dankzij de dag- en nachtcyclus van de game. De zaklamp is dus een must om te zien waar je je bevindt. Daarnaast kun je door op bepaalde plekken te schijnen geheime boodschappen ontdekken, die je tijdens jouw avontuur helpen. Het verhaal van Alan Wake wordt door middel van tussenfilmpjes verteld, maar ontvouwt zich ook terwijl je speelt. Alan vertelt zijn eigen verhaal tijdens de game in een soort monoloog/anekdotevorm, waardoor je je nauw betrokken voelt bij zijn strubbelingen.

Want makkelijk heeft Alan het niet. De dorpelingen zijn overgenomen door een onbekende duistere kracht en willen Alan dood hebben. Alan is gewapend met een pistool, maar je kunt niet zomaar om je heen gaan schieten. De duistere kracht moet eerst weggebrand worden met licht. De zaklamp kan daarvoor gebruikt worden, maar ook is het mogelijk om gebruik te maken van lichtkogels en fakkels. Zodra de duistere kracht weggejaagd is, kun je daarna met een kogel het karwei afmaken. Dorpelingen kun je van een afstandje zien, maar daarnaast kan de duistere kracht ook terechtkomen in levenloze objecten. Zo worden er auto’s en grote blokken naar Alans hoofd geslingerd die je dan op het allerlaatste moment kan ontwijken. Schijn de zaklamp er op en de kwade krachten verdwijnen.

Het lijkt er op dat je zeer zuinig moet omgaan met de kogels die je hebt, aangezien ik in de presentatie Alan geen kogels zag oppakken. De vijanden die je afmaakt laten er geen vallen en verdwijnen als sneeuw voor de zon. Soms is het dan ook verstandiger om op de vlucht te slaan dan het gevecht op te zoeken. Dit draagt bij aan de spanning.

Veel gameplay-elementen werden tijdens de presentatie getoond, maar ook verhaaltechnisch vond ik het zeer interessant. Alan kreeg de opdracht op zoek te gaan naar politieagent Rusty, die in het bezit is van een aantal pagina’s van het manuscript. Je weet dat hij zich in een huis vlakbij bevindt en je loopt die kant op. Onderweg vind je een pagina van het manuscript waarin wordt beschreven dat Rusty wordt aangevallen en met een paar pistoolschoten zijn vege lijf weet te redden. Je schrikt je de tering en begint te rennen. Als je schoten uit het huis hoort weet je dat het compleet mis is en je ziet Rusty halfdood liggen. Hij zegt dat hij meer weet, maar een geluid zorgt ervoor dat Alan weer naar buiten rent. Daar rekent hij af met een aantal vijanden, waarna hij er achter komt dat Rusty is ontvoerd door de duistere kracht.

Tijdens de zoektocht krijgt Alan te maken met voertuigen die via de donkere kracht op hem inrijden, puzzels in de vorm van een Quick Time Event’je en een groot aantal vijanden. Het ziet er allemaal heel cool uit, de omgeving leeft en de lichteffecten mogen er zijn. Uiteindelijk komen we terecht bij Rusty, die bij een tankstation dood ligt te gaan. Met zijn laatste woorden vertelt hij dat de pagina’s liggen bij de vuurtoren en dat de duistere kracht gevaarlijker is dan Alan denkt. Lekker dan!

Met een auto rijdt Alan naar de vuurtoren toe, terwijl hij nogmaals in zichzelf praat en vertelt dat de vuurtoren waarschijnlijk de meest veilige plaats is. Na een kort ritje stapt Alan uit, loopt naar de plaats waar de papieren liggen en leest iets over een val. Gelijk daarna valt het licht van de vuurtoren uit en komt vanuit het niets een donkere rookwolk op Alan af. Net op het moment dat de rookwolk bij Alan is knalt het beeld op zwart en kan ik weer even rustig ademhalen.

Alan Wake is een game die qua gameplay zeer interessant kan zijn, maar vooral verhaaltechnisch mij weet te overtuigen. Het is ongelofelijk goed om te zien dat de game nog leeft en tegelijkertijd ongelofelijk jammer dat de game pas begin 2010 uitkomt.