E3: Split/Second

Het racegenre begint een beetje overbevolkt te raken. Met sequels op Gran Turismo, Forza Motorsport, Need for Speed (met wel drie verschillende games in de planning), DiRT en Motorstorm, en een hoop nieuwe gezichten zoals FUEL, Blur en Split/Second moeten racefans keuzes gaan maken. Gelukkig doet laatstgenoemde het net even anders dan de concurrentie.

Split/Second is namelijk zo ongelofelijk belachelijk hemeltjelief over de top niet normaal 'daar valt je bek van open' spectaculair, zoiets is nog nooit vertoond in een game. De E3-demo die speelbaar was op de beursvloer was, zoals je misschien wel zag in onze videoreportage, één van de grootste verrassingen voor mij. En ik was niet de enige, ook Jeffrey, Mark en Jelle liepen constant te orakelen over hoe vet Split/Second wel niet was.

Split/Second is zo'n game waarbij het alleen al leuk is om over de schouder van een andere speler mee te kijken. Om het parcours heen gebeuren de meest zieke dingen, terwijl ook het circuit zelf doelwit van de destructieve aard van de game is. Hele torens donderen in elkaar, vliegtuigen storten neer, bruggen begeven het, waardoor geen rondje hetzelfde is. Het geeft je een beetje het idee dat de coureur zich als stuntman tussen al deze chaos door moet manoeuvreren om levend de finishlijn te halen.

Na het over de schouder meekijken bij een ander is het tijd om zelf achter het stuur te kruipen en dan wordt het pas echt leuk. Je weet niet wat je overkomt tijdens het racen door alle chaos en puin die op je afgestuurd wordt, samen met de enorm agressieve concurrenten waar je het tegen opneemt.

Om je te wapenen tegen deze tegenstanders kun jij je echter ook flink uitleven met behulp van het zogeheten Powerplay. Powerplay houdt in dat je, door keihard te racen, te driften en halsbrekende toeren uit te halen, een balk vult die je op een later moment gebruikt om speciale acties uit te voeren. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het uitvoeren van een soort takedown á la Burnout, waarbij je tegenstanders met de zijkant snoeihard van de baan af ramt.

Een andere mogelijkheid is door op het juiste moment op de juiste knop te drukken een alternatieve route beschikbaar te maken. Zo reed ik op een gegeven moment door een soort werf, waar ik een enorme containerhijskraan omhoog kon laten gaan om zo een shortcut voor me vrij te maken. Door dit juist te timen dondert de hijskraan achter je weer na beneden, recht op het dak van je achtervolger(s), waardoor je je voorsprong in één klap verdubbelt.

Met al het spektakel dat op je af wordt gevuurd in zo'n korte tijd is Split/Second de ultieme E3-game. Het grijpt je bij de strot, neemt je mee in een adembenemende achtbaanrit, om je vervolgens naar lucht happend achter te laten, amper beseffende wat er zojuist is gebeurd. Eenmaal bijgekomen begint het relativeren echter, wanneer al gauw de eerste vragen beginnen te komen.

Hoe lang blijft Split/Second namelijk leuk? Weet ontwikkelaar Black Rock de speler telkens weer te verrassen en te imponeren zoals op dit ene speelbare circuit? Vereist het genoeg van de speler, in de zin dat het überhaupt nog wel een racegame te noemen is? De game lijkt weinig herspeelwaarde te hebben, want de game is zo scripted dat je op een gegeven moment precies weet wanneer wat gebeurt en spektakel is na het ene neerstortende vliegtuig na het andere geen spektakel meer, omdat je er ook gewoon aan gewend raakt.

Deze kritiek is echter vooral toekomstmuziek. De game bood één van de meest spectaculaire ervaringen van de E3 en is voor mij dan ook één van de grootste verrassingen van de beurs. Split/Second komt pas in 2010 uit, dus of de game goed of slecht wordt zien we dan wel weer.