Call of Juarez: Bound in Blood

Arthur is op kantoor al flink aan de slag gegaan met de singleplayer van de nieuwe Call of Juarez, maar ik kreeg de kans om in Parijs de multiplayer onder handen te nemen. Nu leek Ponypark Slagharen mij persoonlijk een veel geschiktere locatie om dit te doen, maar goed, het gaat tenslotte om de speelervaring.

De makers van Bound in Blood wilden van de multiplayer niet slechts een vermakelijk extraatje maken, maar een perfecte aanvulling op de singleplayer-ervaring. Online is er met twaalf man tegelijk te spelen en er zijn een hoop verschillende modi. Een aantal daarvan heb ik zelf kunnen spelen. Uiteraard zijn er de standaard Deathmatch- en Team Deathmatch-modi waarbij het simpelweg doel is om zoveel mogelijk kills te scoren.

Een stuk interessanter echter was de Wild West Legends-modus. De opzet lijkt erg op die van de Assault-modus uit Unreal Tournament. Er is een aanvallend team en, you guessed it, een verdedigend team. Het aanvallende team moet allerlei opdrachten uitvoeren en het leuke is dat deze verschillende missies allemaal gebaseerd zijn op bekende verhalen uit het Wilde Westen. Zo speelden we een missie waarbij we met de High Fives Gang een bank moesten overvallen, vervolgens een aantal paarden moesten stelen om uiteindelijk uit het dorpje te ontsnappen. Ook verhalen zoals die van Billy the Kid en de Dalton Brothers komen terug in de Wild West Legends-modus.

Hoewel de multiplayer een hoop elementen leent uit klassiekers als Call of Duty en Unreal Tournament behoudt het wel zijn eigen vibe. Dat ligt ten eerste aan het feit dat de pistolen en geweren vaak herladen moeten worden. Met name met de shotguns en rifles is het in een vuurgevecht alles of niks, want het herlaadproces kan je de kop kosten. Dit zorgt er tevens voor dat je zelf kunt beslissen of je met twee revolvers als een kip zonder kop op de vijand afstormt, of dat je met een rifle juist gebruik maakt van de verschillende objecten waarachter je kunt schuilen.

Voor elke kill die je maakt, ongeacht de modus die je speelt, ontvang je geld. Hierdoor stijgt jouw ‘bounty’ en wordt het voor de tegenstanders een stuk interessanter om jou om te leggen. Met dit geld kun je vervolgens je classes upgraden. In Bound in Blood kies je namelijk niet met welke wapens je speelt, maar met welke class. Deze classes zijn allemaal gebaseerd op archetypes uit het Wilde Westen. Denk aan de geruisloze Indiaan met de beschikking over pijl en boog, de sterke Mexicaan met twee shotguns en de mijnwerker die gebruik maakt van dynamiet.

In het begin moest ik even wennen aan het tempo van het spel en het feit dat je veel moet herladen, maar al snel kreeg ik het onder de knie en beleefde ik een aantal vette shootouts in de straten van een stoffig stadje. In een twee-tegen-twee wedstrijdje tegen de ontwikkelaars gaf ik collega Mark van lange afstand rugdekking met een rifle, terwijl hij de vijand tegemoet rende met twee shotguns. Wat ik wel een beetje miste was een mooie ondersteunende soundtrack. Veel shooters hebben dit niet nodig, maar bij het zien van de mooie omgevingen had ik toch graag wat lekkere muziek op de achtergrond gehad, in de stijl van de Ennio Morricone bijvoorbeeld. Toch mocht het de pret niet drukken. De multiplayermodus van Bound in Blood is een stuk beter uitgewerkt dan zijn voorganger, dat is wel duidelijk.