Splosion Man

Dwazen waren het, zij die dachten dat ze verboden kennis mochten gebruiken in hun experimenten. Wat hieruit voort kwam was Splosion Man en iedereen die hem aanschouwen zal, zal uit elkaar spatten in stukken, want hij is vuur en de rest is niets meer dan vlees. Nu is Splosion Man losgebroken en breekt de hel los in hetzelfde ondergrondse laboratorium alwaar hij gecreëerd is.

Splosion Man is een losgeslagen experiment dat met enkel wilskracht zichzelf kan laten exploderen. Om dit gegeven draait het hele spel want het brandende mannetje kan alleen lopen en ontploffen en leert in de verdere levels geen enkele nieuwe vaardigheid. Ontploffen is dus het enige wat je doet maar gelukkig wordt dat niet zo snel saai als je misschien zou denken. De explosieve held kan zichzelf namelijk drie keer achter elkaar laten exploderen. Bij de eerste explosie lanceert hij zichzelf de lucht in om bij de tweede en derde ontploffing net weer wat hoger te komen.

Het aantal mogelijkheden dat er met drie explosies is lijkt misschien niet zo heel erg groot maar de laboratoria waarin alles zich afspeelt zorgen met een variatie aan obstakels voor de nodige afwisselingen. Omdat exploderen in principe gelijk staat aan springen kan Splosion Man aan muren hangen om vervolgens walljumps uit te voeren en snel meerdere keren achter elkaar ontploffen om hoger gelegen plekken te bereiken. Verder komen er nog wel meer typische 2D platformelementen bij kijken zoals puzzels met schakelaars maar ook bewegende platformen en puntige spiesen in de bodem van een valkuil.

De levels zijn in principe lange hindernisbanen met hier en daar een checkpoint, het is namelijk geen schande als je een keer een sprong niet haalt of een bepaalde actie verkeerd timet. Dood gaan is in dit spel haast noodzakelijk om erachter te komen hoe je een level precies moet doorkruizen. Er is, naast het feit dat je weer bij het laatste checkpoint opnieuw moet beginnen, verder ook geen straf aan verbonden want je hebt een onbeperkt aantal levens. Het is zelfs mogelijk om na herhaaldelijk op hetzelfde punt dood te gaan een level gewoon over te slaan met als nadeel dat Splosion Man wel verplicht het volgende level een roze tutu draagt.

Splosion Man speelt fantastisch weg en heeft bovendien een lekker hoog tempo. Door explosieve tonnen die in de levels te vinden zijn kan de S-man zich bijvoorbeeld nog een extra explosie meegeven waardoor hij soms met een belachelijk hoge snelheid door de levels heen suist. In dat opzicht doet het een beetje denken aan Sonic waar het soms onmogelijk was om de blauwe egel succesvol op het scherm te blijven volgen. Splosion Man is echter een stuk beter te volgen en om het moordende tempo vol te houden moet jij weer op het juiste moment tot ontploffing komen. Het is dus niet zo dat je maar een bepaalde richting op moeten sturen om vervolgens tegen één of ander obstakel aan te knallen.

Splosion Man voelt fris, gepolijst en is bovendien behoorlijk geestig. Het brandende ventje voert tijdens het rennen en springen de meest bizarre bewegingen uit en giechelt en schreeuwt wat er op dat moment in hem opkomt (‘’Get to tha chopah!’’). Ook de wetenschappers met hun paniekerige reacties bij het zien van Splosion Man zijn simpelweg komisch, wanneer de S-man bijvoorbeeld dichtbij ze tot ontploffing komt vliegen ze uiteen in stukken biefstuk, karbonades en hamlappen. Ook de Achievements verdienen in hun geestigheid een kleine vermelding, zo is er onder andere een beloning voor het veranderen van de functies van de knoppen op de controller, ondanks het feit dat vrijwel iedere knop gelijk staat aan een ontploffing.

Het is ondanks die enorme charme extra jammer dat het spel met name in de latere levels wat in begint te boeten. Toegegeven, er zijn heel wat velden om doorheen te ontploffen maar tegen het einde aan begint het allemaal heel erg op elkaar te lijken. Dezelfde obstakels en achtergronden blijven maar terugkeren en de eentonigheid slaat des te meer toe. Het is daarom nog vervelender dat de platformactie op die momenten wel heel erg nauw luistert. Één kleine fout en je kan een enorme hindernisbaan weer opnieuw afleggen. Het is lang geleden dat ik zo gefrustreerd met een controller in handen heb gezeten. De eindbazen die aan iedere serie van levels op je te wachten staan voelen daarnaast behoorlijk misplaatst en doen het hoge tempo van de rest van het spel weinig goeds. Maar wanneer je de laatste eindbaas met veel moeite en gevloek hebt getrotseerd wordt je getrakteerd op één van de meest bizarre eindes die ik ooit heb mogen aanschouwen, gevolgd door de dito aftiteling die al mijn frustraties in één klap deed vergeten. Voor tien euro download je met Splosion Man echt één van de meest unieke en charmante downloadable titels van dit jaar.

Geplaatst op 30 juli 2009 om 00:00 door Thijs Barnhard