Guitar Hero 5

Het einde van het jaar begint alweer enigszins in zicht te komen, en daarmee ook de verse lading games die op ons ligt te wachten. Guitar Hero is een vaste gast uit deze groep, wat betekend dat er weer duizenden journalisten de pen pakken om cheesy rockverhaaltjes te maken. Er moet immers een pakkende inleiding voor hun recensie worden gemaakt, want de gamers moeten uiteindelijk weten dat het ook bij deze Guitar Hero kwalitatief weer snor zit. Wij hangen graag de rebel uit en gaan met plezier tegen massa in, maar die vlieger gaat ditmaal niet op: Guitar Hero 5 gaat namelijk een alleraardigst spelletje worden.

Waarom? Waarschijnlijk weet je al waarom: omdat ook deze sequel weer biedt wat de serie zo groot heeft gemaakt: simpele verslavende gameplay, en een schoolvoorbeeld van het “easy to learn, difficult to master”-principe. Echter zijn er weer een fijn aantal vernieuwingen in de game verwerkt, waardoor de boel mooi fris blijft.

Laten we maar beginnen met het uiterlijke aspect: Guitar Hero 5 ziet er subliem uit. Waar er in voorganger World Tour om de haverklap grafische foutjes gemaakt werden (de animaties van de drummer waren bijvoorbeeld ronduit rampzalig) is alles nu tot in de perfectie gepolijst. Niet langer zijn de zalen uit de kluiten gewassen kijkdozen, in dit nieuwe deel ziet alles er superstrak uit. Ook het kleurgebruik is een stukje meer volwassen geworden. De game voelt zo een stukje authentieker.

De gameplay is echter ook niet hetzelfde gebleven. Guitar Hero 5 introduceert bijvoorbeeld een drop in-drop out-systeem, dat de speler toelaat om op elk moment van instrument en moeilijkheidsgraad te wisselen. Een prachtig systeem, de zee van laadtijden en gescheld omdat Pietje per ongeluk de verkeerde moeilijkheidsgraad gekozen heeft zijn nu verleden tijd. Ook kunnen er nu meerdere instrumenten tegelijkertijd worden bespeeld, wat betekent dat niemand zich meer verplicht hoeft te vervelen met saaie nummers op bas. De bassist kan halverwege gewoon besluiten te gaan drummen enzovoorts.

Opmerkelijke is wel dat dit systeem niet in de quickplay- of career-modus werkt. Dat zijn toch de modi die op feestjes het meest gebruikt wordt. De game springt automatisch in de drop in-modus, maar als je met je vrienden liever met de carrière aan de slag gaat, dan geeft de game je de figuurlijke middelvinger. Het gehannes met Pietje die toch liever wil gaan zingen keert weer gezellig terug. Hopen maar dat ontwikkelaar Neversoft nog iets aan het probleem gaat doen.

Wat wél alvast goed zit is het aanbod van speelbare nummers. Uitdaging en ontspanning is er voor alle bandleden (namens de hele redactie wens ik je alvast succes "Done With Everything, Die For Nothing" van Children of Bodom te gaan halen met drums op Expert-niveau), terwijl er daarnaast bergen aan nieuwe artiesten klaarstaan. Denk aan legendes als de Dire Straits, wijlen Eliott Smith of Gorillaz; eindelijk hebben ze hun plaats gevonden in de wondere wereld van de plastic muziekinstrumenten.

Een ander dik vet pluspunt is de mogelijkheid om je nummers uit vorige Guitar Hero-delen, om precies te zijn World Tour, Smash Hits, en Metallica, opnieuw te gebruiken in deel vijf. In het menuscherm is een handige pagina te vinden waar je licenties voor al de eerder genoemde games kan kopen. In concurrent Rock Band kostte dit ongeveer 5 euro, wat op zich nog best te overzien valt. De downloadbare nummers uit World Tour zijn wel meteen te gebruiken, dat gaat je dus geen cent kosten.

Ondanks dat de game op het moment van spelen nog niet af was, was het duidelijk dat Neversoft een naadstrakke prestatie gaat leveren. Als de game aan het eind van het jaar in de schappen komt te liggen, zal ik dan ook met de grootste liefde weer een cheesy rockinleidinkje in elkaar knutselen. De kans lijkt mij namelijk nihil dat Guitar Hero opnieuw teleur gaat stellen.