GC: James Cameron's Avatar: The Game

Tussen alle parels op de gamescom zitten uiteraard ook enkele rotte appels. Het ambitieuze Avatar van filmmaker James Cameron krijgt, zoals op de E3 werd aangekondigd, een wellicht nog ambitieuzere game dan de film waarop deze is gebaseerd. Grootse ambities leiden echter lang niet altijd tot een grootse game, zo blijkt.

Na mijn eerste kennismaking met James Cameron´s Avatar: The Game, zoals hij volledig heet, uitte ik al mijn eerste twijfels. Waar de makers kunnen putten uit een immens fantasierijk universum, is de gameplay, en ik quote mijzelf, ´weinig uniek´. Avatar leek in de essentie niets meer dan een (te) traditionele third-person shooter, die te weinig doet met de sterke licentie waaruit het kan putten. Nu, bijna drie maanden na de E3, kreeg ik bijna exact dezelfde demo voorgeschoteld en mocht ik zelf ook even met de game aan de slag.

Opvallend is dat waar men trots vertelde dat er al drie jaar aan Avatar wordt gewerkt, de game juist op technisch vlak zo tegenvalt. De planeet Pandora, waar het zich afspeelt, is kleurrijk en vol met begroeiing, maar mist hierbij de details die de dichtbeboste omgevingen van een game als Crysis zo intrigerend maken. Tijdens de presentatie werd er wederom op gehamerd dat jij, wanneer spelend als de menselijke RDA, als indringer ongewenst een moeilijk doordringbare jungle betreedt waar werkelijk alles jou kwaadgezind is. Anderzijds krijg je juist hulp van alles en iedereen om je heen in de jungle wanneer je speelt met de Na´vi. In de praktijk komt dit neer op een paar vleesetende planten en kwaadaardige waterlelies, die uiteindelijk ook weinig echte hulp bieden wanneer je aan hun kant staat.

Deze tegenstelling zou de grote troef van Avatar moeten zijn, maar het enige grote verschil tussen beide campagnes is de afstand waarop je het gevecht aangaat met de vijand. Als menselijk soldaat van de RDA heb je de beschikking over vuurwapens en gadgets met allerlei functies, terwijl je als Na´vi niet veel meer doet dan inhakken op de indringers en hier en daar gebruik maakt van magie en speciale aanvallen. Zo kunnen de Na´vi bijvoorbeeld onzichtbaar worden, net als de mens overigens.

Qua visuele details valt Avatar zoals gezegd wat tegen, waardoor het des te knapper is dat de framerate na welgeteld drie jaar ontwikkeling nog altijd hapert. Zowel de versie die we te zien kregen als degene waarmee we zelf aan de slag mochten liep niet al te soepel, terwijl de game over een maand of vier in de winkels moet liggen. De driedimensionale beelden die we via een Bob Dylan-achtige zonnebril op onze netvliezen kregen geprojecteerd maakten nog wat goed, maar ik zie weinig mensen een peperdure 3D-televisie aanschaffen om met een game als deze aan de slag te gaan.

Hoewel de game die ik aanschouwde natuurlijk nog niet af is, vind ik het moeilijk lichtpuntjes te vinden in de dichte begroeiing van Avatar. De planeet Pandora zou de grote trekpleister moeten zijn met haar onregelmatige dag- en nachtcyclus, bizarre levensvormen en onherbergzame atmosfeer, maar nergens wordt deze potentie volledig gerealiseerd. Een klein detail dat opviel was het vuur dat ontstond na een ontploffing, terwijl de lucht in Pandora geen zuurstof bevat om de vlammen te voeden. Ook lossen dode lichamen direct op in het niets, terwijl het emotionele effect van een ware oorlog tussen twee rassen des te groter is als de jungle meer en meer bezaaid raakt met lijken. Inconsequenties als deze, samen met de (te) kleine verschillen tussen mensheid en Nav´vi qua interactie met de omgeving voorkomen dat je als speler wordt meegenomen in de magie van de fantasiewereld die Avatar biedt, het kekke 3D-brilletje ten spijt.