Diablo III

De rijen voor Diablo III waren in vergelijking met StarCraft II en World of Warcraft: Cataclysm een stuk korter, maar het vermaak met de game was er absoluut niet minder om. Mensen die vorig jaar op de BlizzCon waren, konden voor het eerst aan de slag met de nieuwe Monk-classe. Helaas zat ik vorig jaar in Leipzig en was deze BlizzCon voor mij een echte Diablo III-ontmaagding.

Diablo III valt in een genre dat we vandaag de dag niet meer al te vaak zien: de hack-and-slash-game. Veel ontwikkelaars hebben dit genre de rug toe gekeerd, omdat het te repetitief zou zijn en niet meer passen bij de eisen van de moderne gamer. Blizzard denkt daar gelukkig anders over, want de demo die we voorgeschoteld kregen was erg goed. Met één van de vier classes (Monk, Barbarian, Wizard en Witch Doctor) trek je de woestijn in om daar op zoek te gaan naar schatten en het vervullen van een aantal quests.

De woestijn is een level dat straks daadwerkelijk in de game komt te zitten en is daarom een belangrijke graadmeter voor de uiteindelijke kwaliteit. Persoonlijk vond ik het jammer dat ze er voor gekozen hadden om juist dit level te tonen, omdat ik meer een liefhebber ben van groene omgevingen. Toch bleek de woestijn meer te bieden dan alleen zand. Al heel snel merkt de speler dat hij niet alleen is en kan de lol echt beginnen.

Er zijn echt honderden vijanden in de woestijn te vinden. Opvallend is dat de vijanden op willekeurige plekken te voorschijn komen en nooit in dezelfde groepssamenstelling. Daar kwam ik achter toen ik de demo met de verschillende classes opnieuw ging spelen en echt een totaal andere ervaring meekreeg. Daarmee lijkt de game op het gebied van replay value een aardig visitekaartje af te leveren. Vooral omdat je steeds andere tussenbazen tegen komt, die weer verschillende soorten wapens en voorwerpen laten vallen.

Het vechten zelf was in de demo niet al te moeilijk. Je had twee speciale aanvallen die onder de toetsen ‘1’ en ‘2’ zaten en die kon je combineren met de twee verschillende muisknoppen. De instapdrempel is in Diablo III dan ook lekker laag, maar vergis je niet in de diepgang. Ten eerste heb je natuurlijk de vier verschillende classes die echt totaal anders spelen. De Barbarian ramt er gelijk hard op los, maar moet het doen zonder magie, terwijl de Monk langzaam sterker wordt in een gevecht en met magische spreuken vijanden in een wijder gebied kan raken. Daarnaast merk je dat je door het combineren van de verschillende aanvallen bij de vele vijanden die in het spel zijn te vinden het meest effectief wordt. Een duidelijk gevalletje van ‘easy to play, hard to master’.

Terwijl je als een dolle om je heen vijanden loopt te verslaan, zijn er twee dingen waarmee je beloond wordt. De experience zorgt er voor dat je in levels omhoog gaat en dat je per level een Talent Point ontvangt. Deze kun je net als in bijvoorbeeld World of Warcraft verdelen over een drietal verschillende talent trees en maak je jouw personage op die manier beter. Daarnaast heb je de verschillende schatten. Met het goud wat je verzameld koop je in de steden voorwerpen en de wapens en armor zorgen er voor dat je sterker wordt. Zeer bekende koek, maar anno 2009 is het nog altijd spannend om te zien wat voor mooi wapen je krijgt als het jou lukt een baas te verslaan.

Een ander ding wat opviel, is dat er behoorlijk veel te doen valt. Er zijn verschillende dungeons, waarin extra sterke vijanden zitten verscholen. Je komt dorpjes tegen waar de burgers jou om hulp vragen, waarna er nieuwe avonturen vrij komen en er is het hoofdverhaal, waarbij je een onschuldige dame van haar dood moet redden. Dit alles maakte ik mee in een stuk dat nog geen twee procent van het complete spel vormt, maar ondertussen was ik al anderhalf uur bezig. Als je dat één op één doorrekent, dan kost het je minstens 75 uur om door het spel te komen!

Technisch gezien mag de game er ook zijn. Ik kan me herinneren dat na de aankondiging er petities op het internet verschenen, waarbij werd gevraagd om een realistische look. Gelukkig heeft Blizzard daar niet naar geluisterd en gewoon vastgehouden aan hun kickass visuele stijl. Hierdoor is er veel ruimte voor speciale lichteffecten, overdreven gebruik van bloed bij het afslachten van vijanden en een ongerepte natuur. Verder was de framerate bij grote veldslagen indrukwekkend en mag het oog voor detail ook genoemd worden.

Net als StarCraft II en World of Warcraft: Cataclysm maakte Diablo III zeer veel indruk. Het speelde lekker, de classes waren goed gevarieerd en het zag er goed uit. Het is echt een game die ik had liefst in mijn tas had gestopt om mee naar huis te nemen, maar helaas zal ik moeten wachten tot eind 2010 als de game hopelijk uitkomt. Een bevestiging is daar nog lang niet voor gegeven, om het wachten nog moeilijker te maken.