NBA 2K10

Ik begin steeds meer een liefhebber van Amerikaanse sporten te worden. Ik probeer de standen van het honkbal bij te houden, geniet van de harde actie bij ijshockey en probeer elke week een wedstrijden uit de NFL te bekijken zonder de stand te weten. Toch blijf basketbal in mijn ogen de tofste sport van allemaal. Het heeft een coolheidsgehalte, het gaat lekker snel en het biedt de ruimte voor heel veel verschillende wow-momenten. En die momenten kun je straks allemaal herbeleven in NBA 2K10.

Over het algemeen wordt de 2K-serie als de beste keuze gezien en met wat ik tot nog toe heb gezien van 2K10 in het achterhoofd, wordt het voor NBA Live 10 erg moeilijk om langszij te komen. Het verschil wordt overigens niet gemaakt op visueel gebied. Het ziet er niet slecht uit, maar hier en daar hebben de personages last van kartels. Vooral bij het nemen van een vrije worp komt dat goed naar voren. Over de gezichten overigens niet meer dan lof, want die ogen echt heel erg goed. NBA-helden als Bryant, Howard en Wade zijn eng goed overgezet, wat nog eens extra naar voren komt bij de herhaling met coole dunks.

Erg sterk is ook het hele NBA-gevoel. Van te voren krijg je televisie-achtige beelden met een fantastische voice-over voorgeschoteld die je het gevoel geven nog even op de reclame te moeten wachten voordat het spektakel losbarst. Daarna wordt er live naar de wedstrijd geschakeld, zie je de spelers in trainingspakken rondlopen en krijg je de opstelling. Hierbij wordt op een slimme manier gebruik gemaakt van in-game reclame, wat absoluut niet stoort. Het is immers op de Amerikaanse televisie ook zo dat de opstelling door een partij ‘mede mogelijk wordt gemaakt’.

Het commentaar is zeer sterk. De commentatoren vertellen een beetje over hoe de ploegen er voor staan en wat de sterspelers zijn. Als de game straks uit is en je online bent, dan zal dit zelfs actueel worden gemaakt. Vlak voor een All-Star wedstrijd hoor je de twee heren dan bijvoorbeeld brabbelen over wie volgens hen een plaats in het All Star-team verdient. Daar kunnen om Youri en Evert (FIFA!) nog heel wat van leren.

De gameplay zelf lijkt in eerste net zo sterk als bij de voorganger, maar er zijn wel subtiele verbeteringen doorgevoerd. Opvallend is dat je veel zwaarder gestraft wordt als je gebruikmaakt van de turboknop. Het aantal meters dat je met een speler sprint is veel korter en bovendien raakt hij veel sneller vermoeid. Ik heb hier totaal geen probleem mee, want het dwingt de speler veel effectiever met de bal om te gaan. Het zoeken naar de vrije man speelt daarbij een belangrijke rol, maar daarnaast is de individuele klasse van een Bryant nog interessanter geworden. Speel hem vlak voor de basket aan, laat hem wegdraaien en met de beschikbare ruimte een schot nemen, die er negen van de tien keer in gaat.

Met verdedigen had ik wat meer moeite. Ik dacht telkens mijn manschappen goed te hebben staan en had de tegenstander kort gedekt, totdat een grappenmaker van buiten de zone een hoge bal gooide die Dwight Howard er vervolgens keihard in dunkte. Zeer spectaculair, maar ik baalde natuurlijk wel hard, want op die manier kon ik nooit echt een goede voorsprong opbouwen.

Van de verschillende speelmodi heb ik helaas nog niet al te veel meegekregen, maar daar valt genoeg te beleven. Met My Player kruip je in de huid van een enkele speler en bouw je met hem een carrière op. Dit is vergelijkbaar met de bekende modi uit FIFA en PES. Daarnaast zijn er modi, waarbij je een seizoen speelt of je begint een franchise. Tot slot is er de mogelijkheid om terwijl je een spel speelt deze op te slaan, zodat je later verder kunt gaan. Een verademing als je bedenkt dat potjes soms wel vijftien minuten kunnen duren.

NBA 2K10 heeft dus weer een aantal interessante nieuwe dingen te bieden. De game komt in oktober uit en in de recensie zullen we dieper ingaan op de verschillende modi en hoe de gameplay zich staande weet te houden over een langere periode.