StarCraft II - De multiplayer

Zoals je in mijn singleplayer-stuk over StarCraft II kon lezen, was het erg druk bij de StarCraft II-stand. Veel spelers waren daarbij geïnteresseerd in de singleplayer-modus, die voor het eerst te spelen was. Maar StarCraft II is natuurlijk meer dan alleen een avontuur voor in je eentje. De skirmish- en multiplayer-modus zijn minstens zo interessant. Daarvan was alleen de skirmish-variant tijdens BlizzCon speelbaar.

Omdat ik in de singleplayer enkel en alleen met de Terran kon spelen, heb ik besloten om met dat ras deze modus te beginnen. Een groot succes was dit niet. Ik ben een speler die zijn RTS-games graag langzaam opbouwt en hield geen rekening met de agressieve instelling van de tegenstander. Binnen no-time stond ik dan ook oog in oog met een klein Zerg-leger en werd mijn basis hard kapot gemaakt. Balen! Bij de tweede poging ging ik verstandiger te werk. Naast het opzetten van een economisch systeem zorgde ik voor een klein leger. Met de infanterie sloeg ik de eerste aanval succesvol af en werd de weg naar de overwinning ingeslagen.

In principe zijn er veel verschillende manieren om te winnen, maar altijd moet er goed nagedacht worden. Als ik één ding uit de singleplayer had meegekregen, dan was het wel de balans. Het is in StarCraft II echt nutteloos om een groot leger aan enorme voertuigen op te zetten en daarmee de aanval in te gaan. Naast het feit dat het een dure grap en een aanslag op jouw population cap is, is het vaak ook zo dat je snel het loodje legt. Bij de aanval moet je eigenlijk elke soort vijand kunnen counteren, anders word je binnen no-time van de kaart geveegd. Natuurlijk weet de StarCraft-fan dit al lang, maar het kan geen kwaad om het nog eens te benadrukken.

De diepgang is naast de gevechten ook te vinden in het opbouwen van vaardigheden. Vergaarde credits kunnen gebruikt worden om de bepantsering en wapens van jouw eenheden te verbeteren of om nieuwe vaardigheden te onderzoeken. Een ‘Ghost’ is op zichzelf al een handige eenheid, maar laat met een atoomwapen pas echt zijn sporen achter. Uiteraard kun je er ook voor kiezen om de beschikbare resources in te zetten om jouw leger te vergroten. Een klassieke keuze tussen kwantiteit en kwaliteit.

De multiplayer doet precies wat je er van verwacht. Dat is aan de ene kant goed om te weten, maar tegelijkertijd is er in tien jaar tijd niks nieuws bijgekomen. Ik vroeg aan de ontwikkelaars of het niet tijd was voor andere modi, maar dat zat er niet in. De balans is voor de makers heilig. Ik stelde een capture the flag-variant voor, maar daarbij werd er gelijk verwezen naar de snelheid van de Zerg. Hetzelfde probleem heb je met een domination-achtige game en ga zo maar door. Daarom blijft StarCraft II bij zijn standaard, maar vermakelijke, deathmatch en team deathmatch modi.

De verwachtingen waren er en die zijn ingelost. StarCraft II is op visueel gebied en in gebruiksvriendelijkheid verbeterd, maar houdt op gameplay-gebied vast aan bestaande waarden. Dat is uiteraard geen minpunt te noemen, want als er één RTS-game zich op multiplayer-gebied heeft bewezen, dan is het wel StarCraft.