Fairytale Fights

Mijn vader verwende mij vroeger best veel. Bijna elke dag nieuwe Pokémonkaartjes, knikkers (hij kocht ze voor zichzelf en ik won ze dezelfde dag) en om de paar weken een nieuwe videofilm. Natuurlijk niet zomaar VHS-films, nee, Disney-films! Als ik nu onze rommelzolder doorspeur, vind ik als het goed is minstens honderdvijftig dergelijke films. Elk van die videobanden heb ik ook minstens twintig keer gezien. Jup. Mijn peuterjaren zaten behoorlijk vol dankzij mijn vader. Maar ja, even terug naar Disney. Hun werk zit dikwijls verpakt in fantasievolle werelden en personages. Ik ben gek op al die sprookjes die in die werelden met die personages worden verteld. Geweldig vind ik het dan ook dat een Nederlandse ontwikkelaar een game maakt genaamd Fairytale Fights.

Dit is een game over sprookjesfiguren die hun roem terugwillen. Er loopt in hun wereld plots een personage rond dat alles beter doet dan de rest en als klap op de vuurpijl is er een reus die de boeken, waar de sprookjes in staan, gebruikt als brandstof om zijn huis warm te houden. Hierdoor verliezen sprookjesfiguren hun glans en hun leven, waardoor ze langzaam verdwijnen uit hun wereld. Het is dan ook de bedoeling dat de speler, alleen of met meerdere sprookjesfiguren, nieuwe verhalen gaat meemaken, en dus nieuwe boeken maakt, zodat ze niet vervagen.

Het verhaal dat wij ditmaal te zien kregen begon in het centrale dorp, waar alle personages samenkomen. Daar werd al snel getoond dat de game met maximaal vier spelers tegelijk gespeeld kan worden, wat wij ook gingen doen. Ik kreeg een vrij naakte Keizer als personage (figures). Anyway, na wat gekloot te hebben in het dorp, kwamen we in een omgeving met een bar en een aantal wolven. Daar hadden we blijkbaar nog niets te doen en gingen dan ook verder. Plotseling werden we aangevallen door een groep houthakkers. Ondertussen had een van ons een knuppel gevonden en een ander een bijl. Ikzelf en de overgebleven speler moesten dus met onze blote handen vechten. Dat duurde gelukkig niet al te lang, want zodra de kerel met de bijl ironisch een arm van een houthakker had afgehakt, kon ik met die arm (!) gaan vechten.

Daarmee is het wellicht al duidelijk, maar ik zeg het maar even voor de zekerheid: dit is een bloederige game. Er zijn zelfs Achievements voor de hoeveelheid bloed die je op het speelveld achterlaat. Zijn de ‘normale’ stomp-, trap- en hakaanvallen niet genoeg, dan is er nog een soort van ‘rage’-aanval, waarbij je in slow motion ziet hoe jouw personage de vijand van z’n ledematen ontdoet. Nogal gruwelijk voor een sprookjesgame, maar wel heerlijk absurd, of absurd heerlijk: wat je wilt. Al gauw lag het speelveld bedekt met een dikke laag houthakkersbloed en konden wij verder. Hier mocht er wat geplatformd worden, daar mocht nog wat gevochten worden, tot we uiteindelijk uitkwamen bij een eindbaas, eentje waar Jelle in zijn impressie van een maand geleden al over praatte.

En nu, een maand later, sluit ik mijn artikel op eigenlijk dezelfde manier als hij af. Want ook ik heb een erg goed gevoel bij Fairytale Fights. De game ziet er verschrikkelijk leuk uit, gooit eigenlijk alles overhoop wat er met lieve sprookjes wordt gedaan en is makkelijk en met vier man tegelijkertijd te spelen. Dit wordt een spel dat gewoon erg veel vermaak gaat brengen op een kinderlijke (en sadistische) manier, iets dat steeds minder het geval is bij games. De komende maanden komen er games als Call of Duty: Modern Warfare 2, Assassin’s Creed II en Borderlands, die waarschijnlijk erg vet gaan worden. Maar Fairytale Fights gaat die games gewoon voorbij in het ‘leuk’-zijn!