Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen

Het was deze zomer geen hagelwit strand met piña colada voor Mario en dat is aan hem af te zien. Een snoeihard Spartaans trainingsprogramma heeft zijn vruchten afgeworpen, want zijn buikje was zelden zo strak rond als nu. Hij moest natuurlijk ook wel, want hij kan het zich niet veroorloven deze winter een blauwtje te lopen. Bij Prinses Peach? Nee joh, bij die stoere egel van SEGA, Sonic. Het zou toch wat zijn als die bliksemsnelle blauwbek hem tijdens de Winterspelen zou verslaan!

Op 16 oktober moet hij er klaar voor zijn, want met dank aan het Internationaal Olympisch Comité komen de Winterspelen van Vancouver 2010 dan namelijk al naar de Wii en Nintendo DS. Over een paar weken kunnen beide game-iconen het dus weer tegen elkaar opnemen. Ditmaal geen verhitte strijd, zoals vorig jaar tijdens de Zomerspelen van Bejing, maar een ijskoud gevecht tussen twee titelkandidaten op vrijwel elk onderdeel van de Winterspelen.

De Wii- en DS-versie bevatten elk een groot aantal verschillende wintersporten, variërend van slalom tot bobsleeën, die dankzij de Nederlandse presentatie voor iedereen toegankelijk gemaakt zijn. Overigens speelde ik een versie waarin de menu’s nog niet vertaald waren, maar dat zal over een maand anders zijn. Naast de gewone disciplines zijn er ook wat spectaculairdere varianten, die meer weg hebben van Mario Kart dan van een sportspel. Maar dat is ook logisch, want bij Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen staat alles in het teken van fun, multiplayer fun.

Op de Wii krijg je de keuze om met of zonder het balance board te spelen. Mocht je met meer dan twee spelers tegelijk willen spelen, dan is er geen keuzemogelijkheid en moet je (maximaal) vier Wii-motes aansluiten. Zelf kon ik vijf sporten kiezen, waarvan er drie op echte sporten waren gebaseerd. De andere twee waren droomevenementen, de spectaculaire varianten op bestaande wintersporten. Deze droomdisciplines hebben wel wat weg van Mario Kart, ware het niet dat we in deze game ski’s en een snowboard onderbinden om te racen.

Het leuke van deze modi is dat je direct kunt merken dat de samenwerking tussen SEGA en Nintendo een stuk verder gegaan is dan tijdens de vorige Spelen. Het skionderdeel was volledig in de stijl van Mario Kart, compleet met introdeuntje uit Double Dash!, Chain Chomps en piranhaplanten. Het snowboarden was juist in Sonic-stijl uitgevoerd, met een futuristische stad op de achtergrond en allerlei metalen omgevingsobjecten om over te grinden. Op beide onderdelen lag de weg naar beneden bezaaid met kistjes (Mario-stijl) en ringen (Sonic-stijl). Voorwerpen uit de kistjes varieerden dan weer van koopa-schilden tot beschermende groene bollen. Erg leuk gedaan en bovenal sfeervol!

De races zelf zijn het leukst om met meerdere spelers te spelen. In mijn eentje maakte ik na een paar keer oefenen al aanspraak op het medaillerecord van Eric Heiden. Op het balance board is het aan het begin even lastig, maar als je eenmaal door hebt dat een kleine beweging met je bovenlijf vaak slimmer is dan heftige beenbewegingen, kun je de ware Alberto Tomba in je loslaten. De Wii-mote is een goed alternatief, want door deze verticaal te houden heb je een skistok waarmee je de juiste stuurbewegingen kunt simuleren. Het werkt allemaal prima, al moet gezegd worden dat de spellen pas echt tot leven komen als je met meerdere spelers speelt. Toen we met z’n tweeën speelden, ontstond er meer competitie en werd de game een stuk aantrekkelijker.

Als ‘echte’ sportdisciplines speelde ik de afdaling (skiën), ijshockey en mijn persoonlijke favoriet bobsleeën. Met twee (of zelfs vier) personen in een bob kruipen vereist namelijk samenwerking, een leuke afwisseling op de competitief ingestelde sporten. Al snel bleken mijn compagnon en ik een goed team, want in de eerste run zaten we slechts vier seconden boven het baanrecord. Met vereende kracht probeerden we in de tweede run nog beter samen te werken (ik stuurde mee, hij stuurde tegen) en bleven we beter op de ideale lijn. Nog twee seconden tot het baanrecord. Het gevolg laat zich raden: we bleven het proberen, maar helaas naderden we het baanrecord slechts tot op 1,8 seconden. Eén ding wist ik echter zeker: deze winter wordt er veel gebobsleed in de Hollandse huiskamers.

Na de medaillejacht op de Wii wilde ik ook de DS-medailles wegkapen voor de neus van anderen. De voorlopige versie die me werd voorgeschoteld bood wederom een vijftal sporten. Opnieuw waren er drie een reguliere sport en twee een droomevenement. De sporten skeleton, afdaling en slalom maakten wisselend gebruik van besturing via het touchscreen en de knoppen, wat een beetje verwarrend kan zijn. Het ene moment ben je aan het afdalen met behulp van de stylus, terwijl je een moment erna het droomevenement rondom bobsleeën met de knoppen moet besturen.

De DS-versie wist me duidelijk minder te boeien dan de Wii-versie. Dit komt vooral doordat de uitdaging voor de eenzame speler ligt in het verbeteren van zichzelf in plaats van het verbeteren van anderen. En in je eentje is het wel leuk om een nieuw record neer te zetten bij skeleton, maar mis je de voldoening van het laten zien aan je concurrenten dat je beter bent. In mijn uppie spelen op de DS voelde daardoor een beetje aan als een langebaanschaatser die de tien kilometer alleen moet rijden omdat zijn concurrent is (uit)gevallen: weinig motiverend.

Gelukkig kun je ook de DS-versie met meerdere spelers spelen, waarvoor je slechts één gamecard nodig hebt. Uiteraard werd ook dit uitgetest en opnieuw bleek het een stuk leuker om Mario & Sonic met meerdere spelers tegelijk te spelen. Het is en blijft gewoon verslavend werken om je concurrentie in de poedersneeuw te laten bijten. Mijn voorkeur gaat voorlopig echter wel uit naar de multiplayer op de Wii, omdat die simpelweg meer spektakel lijkt te bieden.

De manusjes-van-alles Sonic en Mario gaan ongetwijfeld weer goud delven deze winter. Gelukkig doen ze dat ook met een product dat prima bij de doelgroep lijkt te passen. In je eentje is het niet speciaal, maar de multiplayermodi van Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen staan garant voor veel spektakel en plezier. De uiteindelijke versies bevatten nog veel meer sporten dan degenen die ik heb kunnen beoefenen, waardoor er ook een hoop variatie lijkt te zijn. De DS-versie is wel een klein zorgenkindje, omdat het maar de vraag is hoeveel je op de DS met meerdere spelers Mario & Sonic gaat spelen. En in je eentje gaat de glans van de medaillejacht van de beide heren er vrij snel af, zo verwacht ik.