TGS: Final Fantasy XIII

Voor mijn reis naar Tokio stond één ding bovenaan de agenda: Final Fantasy XIII spelen. Ik ben een fan van de serie, geniet van RPG’s in het algemeen en de beelden die we tot nu toe van de game gezien hebben, zijn regelrecht indrukwekkend te noemen. Het enige waar ik nog vraagtekens bij had, was het verhaal.

En als ik heel eerlijk ben, heb ik die vraagtekens nog altijd, aangezien we een volledig Japanse demonstratie voorgeschoteld kregen. Daardoor weet ik eigenlijk niet meer dan dat we te maken krijgen met twee soorten gebieden: Cocoon is de plaats waar de mensen wonen en zweeft boven de grond, terwijl het gebied op de grond Pulse wordt genoemd. De mensen in Cocoon zijn in de loop van de jaren bang geraakt voor de wildernis van Pulse, waardoor iedereen die daarmee in aanraking is gekomen uit Cocoon wordt gegooid. Dat gaat op een manier die doet denken aan een heksenjacht. Gelukkig is er een groep genaamd Team Nora, die daar een stukje voor wil steken.

Het doet een beetje denken aan het plot van Final Fantasy VII, waarbij je ook een sterk militair regime had dat deed wat het wilde, en waarbij de groep van Cloud daar een stokje voor stak. Op zich niet verwonderlijk, aangezien dat deel Square Enix het grootste succes bracht. Er is wel een verschil in het feit dat je te maken hebt met een vrouwelijk hoofdpersonage genaamd Lightning. Haar naam doet gelijk een belletje rinkelen naar Cloud en dat is ook de bedoeling. Volgens de man achter de personages is Lightning een soort vrouwelijke versie van Cloud. Ze is stoer, ze staat haar mannetje, maar heeft tegelijkertijd ook een schattig gezichtje. Een vrouw naar mijn hart dus. Zij heeft vroeger voor het leger gewerkt, maar zag in dat dat geen goede zaak was. Daarom heeft ze zich aangesloten bij de stoere dude Snow. Hij is de jongen met het blonde haar en het Justin Timberlake-achtige hoedje. Dit stel wordt nog bijgestaan door een bont, Final Fantasy-achtig, gezelschap.

Op de Tokyo Game Show waren er twee verschillende demo’s te spelen. Ik begon met de demo waarbij je als Snow door de wereld heen loopt. Het verkennen van werelden gaat op een manier zoals we dat uit Final Fantasy XII kennen. Er zijn een aantal verschillende zones te vinden, die via laadtijden aan elkaar zijn vast geplakt. In elke zone is van alles te doen. Er zijn schatten te vinden, personages die je op weg helpen met een side-quest en natuurlijk veel vijanden.

Net als bij Final Fantasy XII zie je de vijanden in deel dertien gewoon over de kaart lopen. Geen random encounters dus in dit deel en daar ben ik maar wat blij mee. Het vechtsysteem zelf is erg herkenbaar en deed mij denken aan een mix tussen Final Fantasy VII en XII. Net als bij deel zeven heb je te maken met een active time system en voer je enkel de opdrachten van één personage direct uit. De andere personages vervullen automatisch de rol die jij ze van te voren hebt gegeven. Dit systeem werkt gelukkig wel een stuk beter. Via een simpele druk op de L1-knop verander je hun gegeven rol. Zo liet ik vaak een dame healen bij eindbaasgevechten, maar bij de makkelijkere gevechten ging ze voor mij vol in de aanval. Deze optie heet Paradigm Shifting en bevalt zeer goed.

Overigens moet ik hierbij nog kwijt dat het vechtsysteem dieper gaat dan enkel op de aanvalsknop rammen. Een beetje slimme speler kan zonder al te veel moeite mooie combo’s maken, die er voor zorgen dat je ranking aan het einde van het gevecht hoger eindigt. Dit betekent dan weer dat je meer verdient en bovendien dat de Talent Point-meter sneller vult. En waarvoor is die dan? Die gebruik je om de machtige Eidolons (de summonmonsters) op te roepen. Met zo’n beest aan je zijde ben je in een keer een stuk krachtiger, maar ze kunnen slechts een enkele keer in de paar gevechten worden opgeroepen en absoluut niet elk gevecht na elkaar. Dit maakt het vechten met een Eidolon aan je zijde ook een stuk specialer.

Ik denk dat ik straks dan ook geen problemen heb om als een gek te gaan grinden (vijanden achter elkaar verslaan om zo experience-punten te verdienen). Daar komt nog eens bij dat het gewoon lekker soepel speelt. In deze game heb je geen vervelende laadtijden van een halve minuut maar deel je de eerste slag al binnen een seconde of vijf uit. En dat is uiteraard fijn.

Dat mag ook gezegd worden over de visuele prestatie. De personages lopen in de verschillende zones misschien alsof ze heel nodig naar de wc moeten, maar voor de rest is Final Fantasy XIII een visuele parel. De personages zijn zeer gedetailleerd, de omgeving ziet er prachtig uit en de cinematics zijn om je vingers bij af te likken. Het is een wereld van verschil ten opzichte van de andere RPG’s die we tot nu toe op de PlayStation 3 en Xbox 360 hebben gezien.

En dan, tot slot, nog een dikke duim omhoog voor de soundtrack. De muziek sleept je met prachtige klanken mee in de actie en geeft je niet echt het gevoel dat de soundtrack zonder de heer Uematsu (grotendeels verantwoordelijk voor de muziek uit alle voorgaande games) minder episch is.

Het moge dus duidelijk zijn, Final Fantasy XIII wist mij te overtuigen. Het mocht dan allemaal Japans zijn, ik kreeg een behoorlijke goede indruk van het moois wat ons te wachten staat. Hierdoor, en ook een beetje door gebrek aan echte concurrentie, is de game voor mij de game van de TGS 2009 geworden. Dat belooft dus weer veel goeds voor 2010!