TGS: Gran Turismo 5

Soms kun je een impressie schrijven van 1200 woorden en soms heb je aan een paar honderd al meer dan genoeg. In het geval van Gran Turismo 5 ga ik voor het laatste. Niet omdat er nou zo weinig over valt te vertellen, maar omdat veel algemene informatie al bekend is. Wat dan rest is mijn ervaring met de demo op de Tokyo Game Show.

En om het mij wat moeilijker te maken, besloten de fijne mensen van Sony: ‘laten we een timer op de game doen en dan de speler na drie minuten weg trappen’. En zo het geschiedde. Drie minuten heb ik gespeeld, waarna ik achter in de rij mocht aansluiten, twintig minuten mocht wachten om vervolgens weer drie minuten te spelen. En dan uiteraard over hetzelfde circuit en met dezelfde auto, want op een beurs als de TGS moet het allemaal gestroomlijnd gaan.

Maar wat ik zag, dat voelde heerlijk. Ik racete over een stratencircuit, wat wel eens gebaseerd kan zijn op de straten van Tokio of Hong Kong. Waarom ik dat dan niet zeker weet? Die lieve dame naast me, die de tijd nauwlettend in de gaten hield, sprak echt geen enkel woord Engels. Haar glimlach maakte echter veel goed. Zo goed zelfs dat ik nu ik dit teruglees zomaar 41 woorden aan haar heb besteed! Dus snel terug naar dat circuit. Op de straten zie je allemaal tekens, die Aziatisch aan doen en ook de gebouwen langs de weg ademen dat uit. Het is een geordende bedoeling, waarbij de zon soms langs komt en er prachtige groene bladeren aan de bomen hangen. Een perfecte achtergrond om met 250 kilometer per uur langs te scheuren.

En dat doe je dan ook het liefst in Gran Turismo 5. Het snelheidsgevoel is ouderwets goed, waarbij hetzelfde gezegd kan worden over de weglegging. Ik dacht dat Need for Speed: Shift redelijk realistisch was, maar na Gran Turismo 5 weet ik wel weer beter. Elke stuurbeweging voel je terug in de wegligging en elke bocht te wijd uitkomen, betekent het verlies van enkele tiende seconden. Het is de perfectie van Polyphony die hier eens te meer laat zien hoe het moet. Het kost ze belachelijk veel tijd om te maken, maar dan heb je wel wat. Over de releasedatum zelf heb ik begrepen dat hij in maart 2010 in Japan moet verschijnen. Een Europese releasedatum zal waarschijnlijk niet al te lang op zich laten wachten.

Naast de perfectie voor de wegligging, merk je ook dat het bedrijf veel tijd in de visuele kracht van de game heeft gestoken. Natuurlijk is het snelheidsgevoel daar een goed voorbeeld van, maar ook het detail in de auto’s mag genoemd worden. Vooral als je vlak achter ze zit terwijl je een bocht aanremt, zie je hoe ver het gaat. Ook lijkt het er op dat de game een beetje af is van het eindeloze aanhouden van de ideale lijn. Op het rechte stuk gebeurt het uiteraard nog, maar in de bochten is er meer ruimte gegeven, waardoor het allemaal iets minder voorspelbaar is.

Het enige waar ik echt niks van mee heb gekregen is het schadesysteem. Daar was in de totale zes minuten nauwelijks tijd voor, maar toen ik een keertje tegen de vangrail aan reed, merkte ik daar helemaal niks van. Het kan zijn dat de schade uitstond in de demo, maar na de goede verhalen van Arthur vond ik dat wel een gemis.