TGS: Resonance of Fate

Na Infinite Undiscovery, The Lord of the Rings: The Battle for Middle Earth II - The Rise of the Witch-King en Supersonic Acrobatic Rocket-Powered Battle-Cars dingt nu ook End of Eternity mee naar de meest-malle-naam-bokaal. Goed, dat is niet helemaal eerlijk, want buiten Japan staat de game bekend als Resonance of Fate. Een titel die in ieder geval minder paradoxaal klinkt. Dit betekent overigens niet dat de game zelf minder ‘anders’ is, want het blijft een JRPG. Bereid je maar weer voor op wat androgynie, slow motion-schietwerk en zakjapannerstatistieken.

In de demo die ik speelde, kreeg ik de controle over drie personages: Zephyr met een handpistool, Vashyron met een halfautomaat en de schone deerne Reanbell. De verschillende personages hebben elk zo hun zwaktes en voordelen. Zo deelt Reanbell met elke move die ze uitvoert veel schade toe, maar is het niet mogelijk om aanvallen aan elkaar te koppelen, iets wat met Zephyr juist bijzonder goed kan. Deze kerel probeert te allen tijde vijanden de lucht in te schieten en door goed te timen kun je de vijand volpompen met nog een extra lading kogels.

De game is in essentie turn-based, maar de schietactie is real-time. Je zet een looppad uit voor jouw personage en zodra deze begint te rennen, verschijnen er metertjes waarbij er van jou verwacht wordt precies op het juiste moment te drukken voor zoveel mogelijk schade. Hiernaast moet er gesprongen worden, wat in het geval van Reanbell onder meer betekent dat ze ondersteboven in slow motion door de lucht zweeft en weer net even andere moves activeert. En elke keer als dat gebeurt, wordt dit heel stijlvol in beeld gebracht met zwierige camerabewegingen, een Japanse kreet en het geluid van geloste schoten.

Helaas was het lastig om een aantal nuances door te krijgen in het gevechtssysteem. Zo was er onder meer te zien dat looplijnen op een bepaalde manier opkleuren zodra ze elkaar kruisen. Hiernaast schoten je teammaten de ene keer na afloop van hun actie nog wel mee op vijanden en een andere keer weer niet. En in sommige gevallen was het mogelijk om zo’n zeven aanvallen aan elkaar te koppelen en vijanden met een trits aan acrobatische moves om te leggen en een andere keer weer niet. Het zijn dingen die niet uit zijn te vogelen achter een demopod waar een zenuwachtige Japanner je erop wijst dat je richting de blauwe lijn moet lopen in een afgesloten vechtarena. Ook weer iets waarop ik het antwoord schuldig moet blijven: vecht je alleen in afgesloten arena’s waardoor je steeds verder in de game komt, of mag je ook door een open(ere) wereld lopen?

Overigens is over het verhaal al bijzonder veel bekend. Alles draait om de grote stad Bazel waar een gigantisch bouwwerk ervoor zorgt dat de lucht gezuiverd wordt van giftige gassen. Ergens in de toekomst is het namelijk goed mis gegaan en is de hele Aarde naar de tering, behalve Bazel. Het verhaal begint op het moment dat er iets mis gaat met de gigantische filter en het laatste bastion van de mensheid ook ten onder dreigt te gaan. En ondertussen heb je te maken met een totalitair regime en labexperimenten. Zo zul je onder meer het meisje Subject No. 20 tegenkomen. Een twintigjarig meisje dat erachter komt dat op haar eenentwintigste haar lichaam ermee ophoudt en besluit te ontsnappen uit het laboratorium waar zij als proefkonijn werd misbruikt.

Voorlopig heeft Resonance of Fate een goede indruk op me achter gelaten. De acrobatische moves die werden uitgehaald, zagen er lekker overdreven uit en verveelden me absoluut niet, vooral ook omdat ze naadloos overgingen in de RPG-actie. Misschien is het wat vreemd om een RPG te maken met schietijzers, granaten en molotov cocktails, maar ik geloof er wel in. Het voelde allemaal verrassend aan, iets waar de malle Japanse titel ook wel aan meehielp.