Mario & Luigi: Bowser's Inside Story

Begin oktober gaan Mario en Luigi weer avonturieren in Mario & Luigi: Bowser’s Inside Story. Als fan van de Role-Playing Games met Mario in de hoofdrol was ik blij verrast dat ik alvast een paar uurtjes aan de slag kon met het nieuwste avontuur van de loodgieterbroeders. Belangrijkste vraag voor mij (en waarschijnlijk velen van jullie) is of dit derde deel uit de Mario & Luigi-serie wat vernieuwing brengt, omdat deel twee daarin uiteindelijk toch licht teleurstelde. Na een paar uur met de broers doorgebracht te hebben, ben ik daar nog niet helemaal uit.

Ik neig naar een “ja”, maar mijn speelsessie was te kort om een breed scala aan nieuwe spelaspecten tegen te komen. De ’grootste’ vernieuwing is dat niet langer de babyversies van de loodgieters meehelpen in het avontuur, maar dat de reuzenschildpad Bowser zich met het lot van de wereld gaat bemoeien. Hoewel, het lot van de wereld… Bowser krijgt een mysterieuze paddo toegestopt van een even mysterieuze knakker. De gevolgen zijn desastreus: Bowser zuigt alles in zijn omgeving op, waardoor Mario, Luigi en de halve hofhuishouding van Toadstool Kingdom in de buik van Bowser belanden.

De reden voor deze misselijkmakende gebeurtenis is Fawful, de slechterik die we kennen uit de voorgaande Mario & Luigi-games. Hij blijkt die mysterieuze knakker te zijn en ziet zijn plan om de macht in zowel Toadstool Kingdom als het paleis van Bowser over te nemen, volledig slagen. Natuurlijk laten ’s werelds favoriete loodgieters dit niet zonder slag of stoot gebeuren, want de beide heren komen er al snel achter dat Bowser een typisch geval is van ‘hard van buiten, zacht van binnen’.

Vanuit Bowser’s lichaam zijn ze namelijk in staat om de stekelige bruut te manipuleren. Voor mij betekende dit concreet dat ik Mario en Luigi door ‘levels’ in Bowser’s ingewanden moest loodsen om uiteindelijk bij een gevoelig plekje van de slechterik te komen. Hier wachtte een eindbaas erop verslagen te worden, wat uiteraard ook gebeurde. Het gevolg: Bowser kon weer vuur spuwen. Het werd me al snel duidelijk dat de Italiaanse snorrenbroers regelmatig van binnenuit zullen moeten werken om Bowser van genoeg krachten te voorzien en zo Fawful te verslaan.

Inderdaad, de eeuwige aartsvijanden slaan de handen ineen om een nieuw kwaad te bestrijden. Mario en Luigi verslaan al het gespuis dat Bowser ingezogen heeft na het eten van de bewuste paddenstoel, maar Bowser moet de hulpjes van Fawful bestrijden die zich over de wereld verspreid hebben. De gevechten zelf voelden zeer vertrouwd aan, het actievolle vechtsysteem is namelijk nagenoeg onveranderd gebleven. Nog steeds hebben Mario en Luigi beiden één knop om aanvallen uit te voeren en te ontwijken. Bowser, gulzig als hij is, eist de overige twee knoppen op.

De eerste gevechten zijn bekende kost, ik gebruik standaardaanvallen om op vijanden te springen. Goede timing levert een dubbele sprong en dus meer schade bij de vijand op. Even later komt de alom bekende hamer beschikbaar, waardoor ik ook de wat hardere vijanden kan raken. Wederom geldt het bekende principe van goed getimede aanvallen doen meer schade. Bij vijandelijke aanvallen kun je door op het juiste moment te springen of te zwaaien met de hamer, schade voorkomen. Ook Bowser staat zijn mannetje, hij kan namelijk een flinke stoot uitdelen, of (nadat Mario en Luigi dat geregeld hebben) een vuurbal ophoesten. Uiteraard geldt ook hier: timing is alles.

Op een gegeven moment krijg ik de mogelijkheid om Bowser in gevechten vijanden op te laten zuigen, waarna deze in de buik van Bowser belanden. Uiteraard staan Mario en zijn in groene overall gehulde broer de vijanden daar op te wachten. Dit is een dynamiek die, mits goed uitgewerkt, vooral in eindbaasgevechten tot leuke en verrassende situaties kan gaan leiden. Het maakte me vooral erg benieuwd of men hier genoeg leuks mee doet. Deze afwisseling kan de gevechten nog een stukje leuker maken, vooral voor mensen die al eens eerder een Mario & Luigi-game gespeeld hebben.

Geplaatst op 30 september 2009 om 17:30 door Chris Glerum