Fairytale Fights

Sprookjes zijn van oorsprong fantasieën zonder tijd of plek in de echte wereld. De figuren die erin verschijnen zijn onbekend buiten de wereld van de fabel. En belangrijker nog: ze zijn duister en soms zelfs bloederig van aard om vrouwen en kinderen bang te maken. En na al die veramerikanisering, waarbij onze sprookjes als Sneeuwwitje en Doornroosje stuk voor stuk gekuist en getechnikleurd zijn, is er nu eindelijk een Europees tegenoffensief. In Fairytale Fights mogen sprookjes weer bloed bevatten. Vrachtwagenladingen vol bloed zelfs.

De tekenstijl doet denken aan tekenfilms als Ren and Stimpy of Cow and Chicken, maar dan nog even een stukje valser. Als Roodkapje een wolf uitdagend aankijkt, zit er een psychotische glinstering in haar ogen die haar bedoelingen verraadt. Als je een dwerg met een grote glasscherf in z'n oog zich sterk ziet houden, voel je plaatsvervangend de pijn die hij stilletjes moet lijden. Want er is geen plaats voor zwakkelingen in deze sprookjeswereld. Je bent boksbal, brandhout of kanonnenvoer als je jezelf niet hard kunt verdedigen.

Ondergetekende mocht zich urenlang vermaken in het testhok met een preview build van Fairytale Fights en ik moet zeggen: het ging niet vervelen. Het is ongelooflijk hoe je de omgeving kunt bevuilen tot er geen schoon plekje meer te bekennen is en ondertussen kom je de meest gestoorde figuren tegen die je je kunt voorstellen. Er is gelukkig wel overal genoeg met geïmproviseerde wapens gestrooid om jezelf te kunnen verweren tegen aanvallen uit elke hoek. Maar genoeg over mijn eerste ervaringen met het testhok bij InsideGamer, laten we het over de game hebben.

Na een kort introotje van een staaltje gelikte fysieke slapstick met een bloederige knipoog, begin ik met een verkenning van het thuisdorpje van de sprookjesfiguren, vanwaar je de wijde wereld in mag met één van de vier helden. Sneeuwitje, Roodkapje, Sjaak van de bonenstaak en de keizer zonder kleren staan klaar voor actie, om hun vergane glorie te herwinnen in een snel verhardende wereld, waar je alleen scoort met bloed en geweld. De wijde wereld is in feite een aaneenschakeling van levels die je vanuit een boek ergens op een pleintje betreedt. Een level hier is vrij lineair en platform georiënteerd. Dit houdt in dat je van links naar rechts loopt, alles afslacht wat je tegenkomt en af en toe een sprongetje waagt. Liever niet in het diepe, maar met de vaste 2D view op een kronkelende 3D wereld spring je regelmatig naast dat ene opstapje waar je wilde landen.

Het afslachten dient te gebeuren met een keur aan wapens, die in drie categorieën te verdelen zijn. Je hebt de slagwapens, waaronder knuppels, takken, maar ook brievenbussen voor het simpele beukwerk. Dan heb je afstandswapens, waaronder musketten en flesjes zuur. Deze laatste laten een poel zuur achter waar je zelf ook in weg kan zakken, dus gebruik ze met beleid. De laatste en mooiste der categorieën is die van de steekwapens. Hieronder vallen de messen, zwaarden, bijlen en in feite alles waar je mee kan steken, snijden of hakken. Deze activeren bij goed gebruik speciale vensters waarin jij en je slachtoffer beeldschermvullend te zien zijn, terwijl je laatstgenoemde zo creatief mogelijk probeert op te delen in niet-symmetrische mootjes.

Dit geschiedt met de rechter joystick, die onder elke richting een andere aanval herbergt die correspondeert met die richting. Oftewel: als je hem naar links en daarna naar rechts duwt, snijdt je sprookjesfiguur ook eerst naar links en daarna naar rechts. En als je genoeg met de joystick alle kanten opramt, gaat je personage verwoed over in allerlei anime-achtige combo's. Het ziet er gelikt uit, alleen is je poppetje helaas niet meer van richting te veranderen in zo'n frenzy, wat ervoor zorgt dat je dikwijls toekijkt hoe je overijverige sprookjesfiguur nog een paar keer in de lucht mept, terwijl er achter hem of haar toch genoeg nieuwe gegadigden zijn voor een bloeddonatie aan de grond. Na elke aanval van richting kunnen veranderen zou de game hier naar een hoger plan kunnen tillen, omdat je dan ineens het Ninja Gaiden honderd-hit-combo-ding zou kunnen doen.

Sowieso komt de omgeving wel onder een dikke laag bloed te liggen. Hier kan je door heen glijden en ondertussen flink om je heen meppen, wat niet al te snel gaat vervelen. Helaas heb je geen speciale bewegingen die je hier kunt uitvoeren, zoals buikschuivers of pirouettes (moulinex on ice, zeg maar) om de aandacht op de langere termijn vast te houden. Dat maakt dat er weer net niet alles uit de kast gehaald wordt qua gameplay.

Dit is natuurlijk ook een platformspel en de conventies in dit genre worden goed gehandhaafd. Af en toe spring je inderdaad mis, maar het kost je alleen wat goudstukken om te respawnen, meer niet. Het frustratieniveau blijft hierdoor beperkt, omdat er toch niet veel soeps met het geld te doen is behalve het laten uithakken van een standbeeld van je personage (in de previewversie in ieder geval). Er zijn ook genoeg vallen met scherpe messen, waar je mooi versneden wordt als je niet behendig genoeg bent en zoals het hoort wacht je helemaal op het einde een enorm baasbeest, waar je een lang maar voldoening gevend gevecht mee levert. Je moet namelijk creatief en behendig zijn om de eindbaas te grazen te nemen, petje af op dit gebied.

Helaas duurde de preview maar een uurtje of twee en ik kijk er dan ook naar uit om de uiteindelijke versie te spelen. Playlogic zit hier op een gouden ei en mag dan ook veel lof gaan oogsten als ze de hele game zo goed afwerken als maar kan en hem niet te vroeg uitbrengen. Het idee is goed, de sfeer is snel gezet en de visuals creatief en bizar. Variatie en diepgang in alle levels, daar gaat het nu om spannen, in de aanloop naar de uiteindelijke launch.