Trine

Een tovenaar, een dief en een ridder raken door middel van een magisch artefact aan elkaar verbonden. De drie zijn één geworden door de Trine, een heilige schat die de zielen van het drietal heeft samengesmeed. Om de betovering te verbreken trekken ze door het magische koninkrijk op zoek naar een oplossing.

Een magisch koninkrijk als achtergrond is misschien niet bijzonder origineel; de manier waarop het spel gespeeld wordt is echter stukken interessanter. Hoewel, origineel is het niet voor iedereen die ooit eens The Lost Vikings heeft gespeeld. De drie personages uit Trine hebben namelijk allemaal hun unieke trucjes. De dief, de enige dame van het stel, heeft een pijl en boog en een hookshot waarmee ze aan houten onderdelen kan slingeren, de ridder is met zijn zwaard en schild vooral geschikt als vechtersbaas en de tovenaar kan voorwerpen tevoorschijn toveren om puzzels op te lossen. Deze magiër is hierdoor meteen ook het belangrijkste personage tijdens de vele puzzels die je tegenkomt. Door met de cursor een vierkant te maken verschijnt er doos die bijvoorbeeld op een schakelaar gezet kan worden of als opstapje kan functioneren. Met een druk op de knop kan er op ieder moment tussen de verschillende personages gewisseld worden.

Al vechtend, platformend en puzzelend begeef je je door de beeldschone 2D levels. Want hoewel de setting behoorlijk onorigineel is heeft het spel toch een eigen stijl die vooral in de schitterend vormgegeven levels goed tot zijn recht komt. Ook de muziek en de Britse stemmen zetten op een knappe manier de rest van het sfeertje neer. Tijdens de laadschermen word je bijvoorbeeld zelfs getrakteerd op een ware voorleesstem die de verschillende levels aan elkaar praat.

Naast het feit dat Trine een platformer is komen hier en daar wat RPG-elementjes om de hoek kijken. De drie helden stijgen in level wanneer er honderd groene flesjes zijn verzameld en er kunnen ook schatkisten met speciale items gevonden worden die extra eigenschappen meegeven aan een specifiek personage. Zo nu en dan kom je zelfs geheel nieuwe wapens of vaardigheden tegen die je verder helpen in de levels zoals bijvoorbeeld de brandende pijlen van de dief.

Tijdens het spelen van Trine merkte ik aan mezelf dat ik langzaam maar zeker dieper wegzakte in de bank. Het niet al te hoge tempo en de liefelijke muziek maakte met name de eerste paar levels een geweldige rustgevende bezigheid. Het is daarom eigenlijk best wel jammer dat in de latere delen van het spel de makers zich genoodzaakt voelden om de moeilijkheidsgraad flink omhoog te krikken met één van de laatste levels als frustrerend hoogtepunt. Het had van mij eigenlijk allemaal niet zo gehoeven.

Trine is zonder twijfel op zijn best wanneer je al spelend met de physics blokken en bruggen tevoorschijn tovert als de tovenaar. Het LittleBigPlanet-achtige geknutsel met deze voorwerpen zorgt voor een leuke eigen inbreng in de verder erg lineaire levels. De gevechten tegen het ondode leger waarin de ridder vooral uitblinkt zijn door het gebrek aan verschillende aanvallen eigenlijk net wat te simplistisch om leuk te zijn. Veel leuker is het om op de wandelende skeletten voorwerpen te laten vallen of om van grote hoogte bovenop ze te springen.

Met ongeveer veertien levels ben je met de dief, ridder en tovenaar zeker wel een uurtje of zes zoet en voor de echte verzamelaar is er daarna genoeg te vinden in de met zorg opgezette levels. Helaas is de prijs van 20 euro hierdoor toch net wat te hoog. Trine is dan misschien wel beeldschoon, wereldschokkend is het eigenlijk nergens.

Geplaatst op 8 oktober 2009 om 09:30 door Thijs Barnhard