BioShock 2

Wie de eerste BioShock heeft uitgespeeld, weet dat het onderwateravontuur in Rapture een redelijk sluitend einde had. Toch komt er een vervolg aan, waar we heel blij mee mogen zijn. De eerste game was namelijk fantastisch en deel twee voelt aan als de perfecte opvolger!

Het verhaal speelt zich zo’n tien jaar na het eerste deel af. Na de oorlog tussen Atlas en Ryan is de macht overgenomen door Sofia Lamb. Zij lijkt in eerste instantie het beste voor te hebben met Rapture, maar uiteraard wordt ook zij al snel corrupt en breekt de pleuris eens te meer uit. De speler speelt in deze chaos een sleutelrol. Deze keer ben je geen kerel die met een vliegtuig neerstort, maar een Big Daddy. Dat klinkt in eerste instantie een beetje suf, want Big Daddy’s zijn in het eerste deel vijanden zonder eigen wil. Jij bent echter niet zomaar een Big Daddy, maar één van de eerste die in Rapture gecreëerd is, een zogenaamde Alpha Daddy. Je moet jezelf zien als een soort van mislukt experiment, waardoor je eigen wil behouden is gebleven.

En die wil zorgt er voor dat je na tien jaar terug bent gekeerd naar Rapture. Tien jaar geleden ben je jouw Little Sister kwijtgeraakt en iets in je zegt dat je terug moet gaan. Zo gezegd zo gedaan en voor een tweede maal sta je in de prachtige onderwaterwereld. In tien jaar is er een hoop veranderd. Je ziet duidelijk dat op plaatsen de roest heeft toegeslagen en de straten liggen vol met puin. Het geeft een somber gevoel bij de stad die ooit gebouwd is om de mens oneindige vrijheid te bieden om boven zichzelf uit te stijgen.

De tien jaar van verval is bij de Splicers ook niet in koude kleren gaan zitten. Je zult uiteraard de oude bekende Splicers tegenkomen, maar deze worden aangevuld door nieuwe mutaties. In onze presentatie maakten we bijvoorbeeld kennis met de Brute Splicer. De naam zegt het eigenlijk al: een beer van een Splicer die veel sterker is, maar gelukkig ook minder snel. Ook krijg je te maken met een Splicer die denkt dat hij een soort van God is en met zijn priestergewaad op jou afstormt. Het is dus wel redelijk safe om te zeggen dat de vijanden in BioShock 2 gevarieerder en sterk zijn.

Gelukkig ben jij ook niet voor de poes. Als Big Daddy ben je sowieso al sterker dan Jack uit het eerste deel, maar daarnaast kan hij ook iets wat je in de voorgaande game niet kon: tegelijkertijd aan de slag gaan met de wapens en Plasmids. Alhoewel dit als iets kleins klinkt, is het eigenlijk een enorme grote verandering. Het klunzig wisselen tussen wapens en Plasmids behoort tot het verleden, waardoor veel spelers nu ook daadwerkelijk kunnen genieten van de Plasmids. In no time was ik verliefd op de Electrobolt, waarmee je vijanden onder stroom zet. Dodelijk als vijanden in een plas water staan, maar mocht dat niet het geval zijn, dan kan de Electrobolt gebruikt worden om vijanden een seconde of drie te verlammen. Hierdoor is het in één klap een stuk makkelijker om goed raak te schieten (boom, headshot!), waardoor je minder kogels verspilt. En dat is slechts de mogelijkheid van één Plasmid, elke kracht kan op verschillende manieren worden ingezet in combinatie met je gewone wapens en daardoor biedt BioShock 2 talloze opties om het vijanden moeilijk te maken.

Een andere verbetering is dat je nu Plasmids veel beter kunt combineren. Natuurlijk, je kon in het eerste deel een teddybeer in de fik zetten en die via telekinese op een vijand afschieten, maar dat is iets wat ik echt maar één keer gedaan. In BioShock 2 lijkt het erop dat het combineren een veel belangrijkere rol gaat spelen. Erg tof is bijvoorbeeld de mogelijkheid om een Geysertrap, een val die bij het activeren een vijand via een fonteinachtig effect naar boven spuwt, te combineren met de Electrobolt. Niet alleen wordt de vijand dan gelanceerd, hij wordt ook nog eens geëlektrocuteerd!

Dit soort doortrapte tactieken zijn ook wel nodig als de Little Sister die je met je meezeult, Adam (levenskracht) uit een lijk probeert op te nemen. Elke Splicer in de buurt merkt dit gelijk op en zullen uit alle hoeken en gaten op jou afkomen. Tijdens dit nieuwe gameplay-element moet je verdedigen en daarop moet je tactiek aangepast worden.

Laat ik om het te verduidelijk een situatie schetsen die ik mee heb gemaakt. In een kamer met twee ingangen lag een dode Splicer waaruit Adam kon worden gehaald. Tevens was er in de kamer een turret, die ik via de nieuwe ‘Dart Hack’ van een afstand kon hacken en vervolgens dus aan mijn kant stond. Eén van de ingangen barricadeerde ik vervolgens met mijn een explosieve val, terwijl ik de andere ingang nauwlettend in de gaten hield. Toen ik eenmaal de Little Sister op de grond zette, brak de pleuris uit en stormden de Splicers als onbezonnen honden op haar af. Bij de ingang met de val werden ze gelijk opgeblazen en werkte mijn plan uitstekend. Bij de ingang die ik zelf in de gaten hield, was het een stuk lastiger. De vijanden zijn, zodra ze jou in de smiezen hebben, erg alert en zoeken snel dekking. Gelukkig had ik een zwaar machinegeweer waarmee ik niet zozeer scherp hoefde te schieten, maar gewoon als een idioot om me heen kon knallen.

De scène duurde misschien een minuut, maar voelde dankzij het intense karakter ervan veel langer aan. De beloning van het doorstaan van al het geweld is groot, want de nieuwe Adam kan gebruikt worden om jouw personage te verbeteren. Denk daarbij aan een grotere levensmeter of Eve-balk (Plasmids halen hier hun kracht uit), maar ook zijn er nieuwe Plasmids te verdienen. In mijn geval ging ik voor de Incinerate Plasmid, waarmee je vuur kunt schieten. Dit was in het level nodig om een stuk ijs weg te laten smelten, een puzzelvariant die we ook uit het eerste deel kennen. Dit zorgt wel voor een stukje backtracking (het teruglopen door dezelfde gebieden), maar dankzij de vijanden die je tegenkomt is dat niet zo’n hele ramp. Helemaal een feest wordt het als je oog in oog komt te staan met de Big Sister. Als je dacht dat de Big Daddy’s vervelend waren, dan zul je helemaal gefrustreerd raken van deze dames. Ze zijn niet alleen sterk, ze zijn ook nog eens acrobatisch, snel en kunnen bovendien flink hoog springen. Gevechten met een Big Sister zijn supermoeilijk, maar als je ze weet te verslaan, is de beloning zeer groot!

Dankzij de vernieuwingen lijkt BioShock 2 een interessant vervolg te gaan worden, maar daarnaast zitten er ook veel elementen in die we uit het eerste deel kennen. Zo is het nog altijd erg vermakelijk om op onderzoek uit te gaan, waardoor je nieuwe kogels, wapens en andere kleine bonussen vindt.

Verder is het goed om te weten dat het sfeertje in de game nog altijd fantastisch is. De art-decostijl is en blijft fantastisch en door de bijpassende muziek voelt het uniek aan. Goed is het ook om te zien dat je compleet andere delen van Rapture krijgt te zien. In onze speelsessie deden we bijvoorbeeld een pretpark aan, dat bedoeld is om kinderen ervan te overtuigen dat Rapture veel beter is dan de wereld er boven. Het is eigenlijk één grote propagandastunt, waarin een mechanische Andrew Ryan-pop jou inlicht over de nadelen van de bovenwereld. Dat wordt nog eens ondersteund door grote maquettes, waarbij je ziet hoe een grote arm (de verpersoonlijking van het kwaad) een kind wegtrekt bij hun ouders, omdat hij moet vechten in het leger.

Een uur lang heb ik me uiteindelijk met de demo vermaakt, waarna ik het snel een tweede keer heb gespeeld. De eerste keer ging ik vooral los met de wapens, terwijl ik de tweede keer een combinatie maakte tussen de Plasmids en de wapens. Elke manier van spelen geeft een ander gevoel en daardoor loont het om de game meerdere keren te spelen. Na het spelen had ik dan ook dagenlang een grote grijns op me smoel, die nog extra in mijn gelaat werd gekerfd door de multiplayermodus. Daarover vertellen we je morgen meer en alsof dat nog niet genoeg is, houd je nog een artikel over de wapens en Plasmids van BioShock 2 tegoed.