BioShock 2 - De multiplayer

Naast het spelen van de singleplayermodus van BioShock 2 was er tijdens mijn perstrip naar San Francisco ruim de mogelijkheid om met de multiplayervariant aan de slag te gaan. Op papier klinkt dit niet zo heel spectaculair: BioShock 2 is immers een spel waarbij verhaal en RPG-elementen centraal staan en je zou denken dat de multiplayermogelijkheid een verplicht extraatje is.

‘ Peeeeeep…. FOUT’ De multiplayermodus biedt precies datgene wat je van een multiplayershooter vandaag de dag verwacht. Spelers kunnen bijvoorbeeld een eigen personage aanmaken. Daarbij kies je uit één van de zes verschillende skins (zoals een huismoeder of een sportheld, maar allemaal in BioShock-stijl), die kleed je aan met de aanwezige maskers en speciale mêleewapens en vervolgens kies je zijn of haar vaardigheden. Aan het begin van de multiplayerervaring bestaat de keuze uit slechts een drietal Plasmids en twee wapens, maar al snel zal dat veranderen. Voor elke mooie actie in de game, zoals het ombrengen van een vijand, het voltooien van een bepaald doel of het hacken van een machine, vergaar je ervaringspunten, waardoor je uiteraard levels stijgt en nieuwe mogelijkheden krijgt.

Zo kun je andere Plasmids meenemen, gebruikmaken van zwaardere wapens en zijn personage nog stoerder te maken. Het doet allemaal een beetje denken aan Call of Duty en dat is alleen maar goed. Want waarom zou je arrogant zijn en denken dat je het zelf beter weet, terwijl dagelijks nog altijd miljoenen gamers verslaafd zijn aan iets wat werkt.

Leentjebuur wordt er ook bij de verschillende modi gespeeld. Zo kun je je lol op met het simpel afslachten van vijanden in modi als Deathmatch en Team Deathmatch, maar er zijn ook apartere varianten, zoals Capture the Little Sister. Een fanatieke gamer weet dat dit natuurlijk over een Capture the Flag-variant gaat, maar toch is het iets anders. Ten eerste is er maar één Little Sister, die beide teams om de paar minuten moeten proberen te verdedigen. Daarnaast is er aan het begin van het potje één speler van het verdedigende team een Big Daddy. Dit levert een interessante tactische keuze op. Storten jij en je teammaten je eerst vol op de Big Daddy en probeer je hem om te leggen of kies je er voor om als een bezetene achter de Little Sister te gaan en haar steeds dichter bij jouw basis te brengen. Het is voor het verdedigende team namelijk niet mogelijk om de kleine meid weer terug te brengen naar een veilige plaats, waardoor het front steeds opschuift.

Genoeg mogelijkheden om online lol te beleven, maar toch is dat niet de reden om blij van de multiplayermogelijkheden te worden. Het zijn de spelers en hun tactische benadering van de game die de multiplayermodus zo vet maken. De één stort zich puur op de wapens, terwijl de ander juist als een gek machines gaat hacken en nummer drie zijn Plasmids vol in de strijd gooit. Elke speler is anders en dat zorgt ervoor dat er veel variatie in de verschillende shootouts te vinden is. Het ene moment krijg je een uitdaging in de vorm van een vijandelijke shotgun, terwijl je om de volgende hoek lelijk verrast wordt door een gehackte turret of iemand die met een vuurbal jou het vuur letterlijk aan de schenen legt.

En al die denderende actie vindt plaats in erg toffe levels, die absoluut extra aandacht verdienen. Oude rotten zullen het een feest van herkenning vinden, want de verschillende arena’s zijn gebaseerd op de levels uit de eerste BioShock. De multiplayervariant is verhaaltechnisch dan ook een prequel op zowel deel twee als één. Het idee hierachter is dat verschillende helden strijden om Adam, om zo nog sterker te worden. Een mooie setting, maar in het heetst van de strijd ben je daar natuurlijk totaal niet mee bezig.

Alles bij elkaar opgeteld lijkt de multiplayer van BioShock 2 heel erg tof te worden. Vernieuwend is het qua modi en de manier van levelen niet, maar dankzij het gebruik van verschillende wapens en Plasmids voelt het toch anders aan dan wat je gewend bent en kan het wel eens een game worden die je online heel lang gaat spelen.