Darksiders

Nog een paar dagen wachten en dan is het zover: Call of Duty: Modern Warfare 2. Wellicht een rare manier om een impressie van Darksiders te beginnen, maar een gedachte zit er uiteraard wel achter. Iedereen kijkt op dit moment namelijk uit naar de nieuwe Call of Duty en wellicht ook nog naar Assassin’s Creed II. Uiteraard zijn er ook gamers die nu al vragen ‘wat komt er daarna?’ Nou, heren, een hoop. Het eerste kwartaal zit vol interessante games en het bal van toppers wordt, overigens samen met Bayonetta, al begin januari afgetrapt met Darksiders.

Misschien dat het woord topper iets te voorbarig is, maar ik heb onlangs in het mooie Londen een interessante presentatie bijgewoond die me toch erg enthousiast over de game maakte. Darksiders is gebaseerd op een stripserie. In de nabije toekomst heeft de Apocalyps toegeslagen en denk jij als ‘War’ wel even de boel recht te zetten. Niks is minder waar, en voor je het weet beland je na een gevecht met een enorme duivel in de hel. Tussendoor krijg je een stortvloed aan verhaalvertelling over je heen. De details daarvan gingen aan mij voorbij, het was simpelweg te ingewikkeld, maar in grote lijnen komt het er op neer dat War gewoon keihard genaaid is. Gelukkig krijgt meneer een tweede kans en keert hij terug naar de aarde, om daar stennis te schoppen.

Darksiders is een game die op het eerste oog veel weg heeft van God of War. Van een kloon wil de ontwikkelaar niks horen. Volgens een veel te enthousiaste Amerikaan gaat Darksiders het genre echt vernieuwen. Dat lijkt mij een gevalletje ‘hoogmoed komt voor de val’, maar dat er toffe elementen in zitten, dat moet ik de beste man meegeven. Zo biedt Darksiders op bepaalde stukken een grote open wereld, waar verschillende dingen te beleven zijn. Uiteraard kan de speler gewoon gelijk naar het checkpoint rennen, maar dan mis je allemaal gangetjes en kerkers waar interessante voorwerpen te vinden zijn. Denk bijvoorbeeld aan power-ups waarmee jouw krachtbalk wordt vergroot.

Een andere troef die door de Amerikaan genoemd werd, was het vechtsysteem. Meneer noemt dat een RPG Lite-systeem, maar eigenlijk komt het er op neer dat je een aantal verschillende wapens hebt, die je snel kunt wisselen via de D-pad. Door dat in gevechten te doen, creëer je fantastische combo’s en maak je de tegenstanders sneller af. Gestorven vijanden laten vervolgens blauwe orbs achter, waarmee je later bij een duivel jouw wapens weer een nodige upgrade kunt geven. Vernieuwend? Niet echt, als ik het zo teruglees is het net God of War, maar belangrijker is de constatering dat het vechtsysteem gewoon werkt. Het gaat allemaal soepel, je kunt goed wegspringen voor dodelijke aanvallen en je hebt bovendien de omgeving die je in jouw voordeel kunt gebruiken. Denk daarbij aan een lantaarnpaal die als speer te gebruiken is of een auto die je mooi op iemands hoofd kunt parkeren.

Vijanden komen in verschillende soorten en maten. De meest simpele doedelzakken zijn gewoon met een paar rake klappen af te slachten. Dat is voor even leuk en daarom is het maar goed dat de game vol zit met mini- en volwaardige bazen. Zo kwamen we in onze demonstratie op een gegeven moment een vijand met een schild tegen. Er als een kip zonder kop op losgaan had totaal geen zin. Het advies was dan ook te wachten totdat hij een aanval inzette, vervolgens voor die aanval weg te duiken en hem genadeloos te counteren. Terwijl je dat doet, gebruik je je machinegeweer nog even voor alle andere vijanden die jou tijdens het gevecht belagen. En als klap op de vuurpijl kun je ook nog even in een vuurduivel veranderen om in die vorm echt iedereen af te maken. Cool!

Dit spectaculaire gevecht zorgde ervoor dat ik enthousiast terugkijk op mijn eerste echte kennismaking met Darksiders. De game heeft een interessant vechtsysteem, dat in combinatie met de open wereld goed tot zijn recht komt. Tenminste, dat is wat mijn gevoel zegt na de presentatie. Volgende maand komen we terug op deze game, die 2010 op een mooie manier lijkt te gaan inleiden!