Call of Duty: Modern Warfare 2 - Multiplayer

Wie hier aanbelandt, is of klaar met de recensie van de singleplayer, of kijkt gewoon veel meer uit naar de multiplayer van Call of Duty: Modern Warfare 2 dan naar de singleplayer. Dat is niet ongegrond. Het onlinegedeelte van Call of Duty 4: Modern Warfare wist vele hartjes sneller te laten kloppen en de multiplayer van Modern Warfare 2 gaat ongetwijfeld opnieuw voor flink wat emoties onder de bezoekers zorgen.

Eén van de meest opvallende aanpassingen is dat het aantal spelers naar beneden is geschroefd tot maximaal achttien. Voor de fans van de grote veldslagen is het wellicht even slikken, maar de nieuwe limiet kent zeker zijn voordelen. De maps zijn namelijk volledig ingesteld op het wat kleinere aantal spelers, waardoor een speler zich niet snel verloren voelt in de verschillende omgevingen. Overigens zijn de nieuwe maps inspiratievol in elkaar gezet. De achterstandswijken van Rio, een vliegveld, een woestijn met vliegtuigrestanten; wie een beetje op ontdekkingsreis gaat, ontdekt zo allerlei handige plekjes om toe te slaan. Het leukste is nog wel dat deze tactische locaties per gamemodus uiteraard verschillend zijn. Tijdens een ronde Domination, waarin het doel is om drie vlaggen in te nemen om zo als eerste een vastgesteld aantal punten te verdienen, vind je juist dat ene raam waar je een perfect uitzicht hebt over de omgeving, terwijl je tijdens een potje Team Deathmatch weer de plaaggeest kunt uithangen door je in een steegje achter een container te verstoppen om zo nietsvermoedende tegenstanders een kopje kleiner te maken.

Zojuist kwamen er al een aantal modi voorbij. Dit leidt natuurlijk tot de vraag of er ook nieuwe gamemodi zijn toegevoegd. Op dit gebied is Modern Warfare 2 iets kariger. De vermeende nieuwe gamemodus Demolition is namelijk niets anders dan een kleine aanpassing op Search & Destroy. Uiteraard zijn beide modi aanwezig, maar de verschillen zijn echt minimaal. Er moeten in Demolition wederom twee doelwitten vernietigd worden door het aanvallende team. Het spreekt voor zich dat het andere team dit juist probeert te voorkomen. Beide doelwitten moeten vernietigd worden om te winnen, het verdedigende team wint als dit niet lukt binnen een bepaalde tijd. Waar een gedode speler bij Search & Destroy niet opnieuw tot leven komt, is dat bij Demolition wel het geval. Het voelt wellicht aan als een marginaal verschil, toch zorgt de aanpassing voor een andere invalshoek. Waar men eerder erg voorzichtig te werk moest gaan om het eigen team niet te verzwakken met minder mankracht, is het ditmaal mogelijk om alles op de aanval te zetten. Het verdedigende team moet proberen een hele invasie aan spelers zien te weerstaan, wat een hoop teamwerk vereist.

Teamwerk is überhaupt een erg belangrijk punt. Aangezien het aantal spelers dus naar beneden is gebracht, is onderling communiceren veel makkelijker en wordt het zodoende ook een stuk belangrijker. Uiteraard kun je als een echte einzelgänger alleen op pad, maar zodra je dit probeert tegen een goed geolied team kom je van een koude kermis thuis. Spelers die onderling hun taken afspreken komen dikwijls sterker uit de hoek dan een groep van tactiekloze individuen. Elke speler heeft zijn eigen specialiteiten en die worden ook nog eens versterkt door de keuzes die in uitrusting en vaardigheden kunnen worden gemaakt. Iemand die voornamelijk snipers en andere langeafstandswapens gebruikt kan enorm effectief zijn van hoge locaties, maar is in nauwe steegjes erg kwetsbaar. Een dergelijk persoon begeleiden naar een goede positie behoort tot één van de tactische maatregelen die je kunt treffen.

Wie zich liever niet stort in een tactisch plan maar gewoon een lekkere pot wil knallen en zijn eigen personage wil ontwikkelen, kan gelukkig net zoveel plezier halen uit de multiplayer. Het behalen van hoge killstreaks, nieuwe perks en uitrusting is wederom erg verslavend. Nog beter: elk van deze aspecten is nog eens flink uitgebreid. Het behalen van een bepaalde killstreak, het aantal gedode tegenstanders zonder ondertussen zelf dood te gaan, gaat net als in de eerste Modern Warfare gepaard met een aantal speciale skills. Radar, een luchtaanval of een helikopter kan worden opgeroepen aan de hand van de hoogte van de killstreak. Het aantal killstreak-beloningen heeft in deel twee flinke impuls gekregen. In plaats van drie, zijn er nu zeker vijftien skills. Uiteraard keert UAV terug, maar ook een turretgun, stealth bomber, zeker vier verschillende helikopters en de ware klapper Tactical Nuke maken hun intrede. Dit klinkt wellicht een beetje overdone, maar Infinity Ward heeft dit slim aangepakt. Aanvankelijk zijn slechts drie van deze vijftien beschikbaar, maar naarmate een speler stijgt in rang kan hij steeds meer van deze skills vrijspelen.

Het hele eieren eten is echter dat er, voorafgaand aan een speelsessie, maar drie van deze vrijgespeelde skills gekozen mogen worden. Zodoende wordt een potje geen aaneenschakeling van killstreak-skills en blijft het schieten het belangrijkste middel om punten te verdienen. Daarnaast ziet ook de tegenhanger van de killstreak het levenslicht: de Deathstreak. Dit is ideaal voor spelers die even niet hun draai hebben gevonden. Wie drie keer op rij doodgaat zonder ondertussen iemand anders te hebben gedood, krijgt een bonus. De alom gehate Martyrdom maakt hier zijn terugkeer, maar er zijn nog drie andere Deathstreak-beloningen die gekozen kunnen worden.

Ook de perks hebben een metamorfose ondergaan. Er mogen, net als voorheen, drie perks gekozen worden die de speler op een bepaald aspect een voordeel geven. Zo geeft de Scavenger-perk extra ammo wanneer een tegenstander gedood wordt en zorgt Lightweight ervoor dat een soldaat sneller kan rennen. Tot zoverre niks opvallends nieuws op dit gebied, er zijn zelfs minder perks dan in Call of Duty 4, maar dat kom doordat je een aantal perks die extra uitrusting gaven nu op een andere manier kunt vergaren. Toch is er iets nieuws te ontdekken. Perks kunnen zich namelijk ontwikkelen tot een sterkere kracht. Dit doe je door meermaals op succesvolle wijze gebruik te maken van de voordelen van de perk. Elke perk kan evolueren tot de “Pro”-versie, die de speler nog eens een extra boost geeft.

En daar houdt de multiplayer van Modern Warfare 2 natuurlijk niet op. Er zijn nog ontzettend veel andere dingen te ontdekken. Denk hierbij aan tientallen embleempjes die vrij te spelen zijn, maar natuurlijk ook verschillende titels met erg stijlvolle banners die daar bijhoren. Deze titels zijn vaak bedoeld als grappige beloning voor een actie die je ooit hebt gepleegd. Denk bijvoorbeeld aan een titel als “Tha Bomb” als je in een ronde veel luchtaanvallen hebt uitgevoerd. Hierdoor komt het erop neer dat eigenlijk elk multiplayerpotje in Modern Warfare 2 je wel iets oplevert, van een nieuwe rang tot een of andere komische titel.

Uiteraard keren ook de Challenges terug, waarmee ervaringspunten en wapenonderdelen te verdienen zijn. Deze onderdelen vormen weer een schoolvoorbeeld van hoe uitgebreid en diep de multiplayer van Modern Warfare 2 gaat. Een scope voor op je midrange-wapen, een extra greep voor extra stabiliteit of nieuwe camouflage, noem het maar op en het behoort op de een of andere manier wel tot de mogelijkheden. Door de uitgebreide mogelijkheden om je personage te specialiseren komen er, zeker in sessies met gevorderde spelers, geen twee gelijke personages voor in één game. Elke speler kent door de gemaakte aanpassingen dus sterke en zwakke punten, en voor een goede afloop is het essentieel om hier op in te spelen.

Je kunt alles zeggen, behalve dat Infinity Ward niet enorm veel moeite heeft gestoken in het onlinegedeelte van Call of Duty: Modern Warfare 2. De ervaring is wederom onnavolgbaar en de doorgevoerde veranderingen vormen een echte toegevoegde waarde. Deze online-ervaring zal dan ook lang meegaan, ontzettend lang.