Bayonetta

Terwijl Jelle de speciale Xbox 360-debug voor mij aansluit, zie ik naast mij op de bank een Panorama liggen met Megan Fox op de cover. Jelle wenst mij succes en verlaat het testhok, maar ik blader snel door naar bladzijde 38, waar een interview met Megan en een paar adembenemende foto’s van de voluptueuze actrice te vinden zijn. Terwijl ik een beetje aan het lezen ben, valt mijn oog ineens op het beeldscherm, waar een minstens zo prachtige vrouw me verleidelijk aankijkt door haar smalle brilletje. Vijf minuten later ben ik verkocht. Ik gooi de Panorama aan de kant en ben al weer vergeten wat die Megan huppeldepup te melden had... Bayonetta, da’s pas een droomwijf!

De laatste tijd is er veel kritiek op de weinig originele titels die uit het land van de rijzende zon komen. Bayonetta is echter weer eens een heerlijke game voor iedereen met een voorliefde voor over-the-top actie zoals alleen de Japanners dat kunnen bedenken. Al vanaf de eerste seconde wordt de speler direct in de actie gegooid en neemt hij de controle over de bloedmooie heks Bayonetta. Terwijl een voice-over de geschiedenis vertelt over een oorlog tussen de krijgers van de hemel en de ‘Umber Witches’, voer jij als Bayonetta een episch gevecht op een in elkaar stortende toren. Maar nog voordat de climax van het gevecht bereikt wordt, spoelen we een stukje door en aanschouwen we twee personen op een begraafplaats.

In de cut scene die volgt is de spanning te snijden, met name dankzij het uitstekende acteerwerk van de stemacteurs en de gotische achtergrondmuziek. We zien een non en een Italiaanse maffioso naast een grafkist staan. Opeens verschijnt er een portaal en verschijnen er een aantal engelen uit de hemel. In slow motion springt de non omhoog richting het portaal en wanneer de bombastische muziek een ultieme climax bereikt, slaat deze ineens om in een flitsend muziekje en zien we dat de vrouw in nonnenkledij niemand minder dan Bayonetta is. De briljante man die verantwoordelijk is voor de choreografie van de gevechten verdient een lintje, want de manier waarop Bayonetta de vloer aanveegt met de engelen is amper in woorden te omschrijven. Het is één grote orgie van bloed, geweren, acrobatische bewegingen en een vleugje erotiek (uiteraard wel netjes binnen de grenzen).

Na dit redelijk lange tussenfilmpje mag je gelukkig eindelijk zelf aan de slag, en dan blijkt al gauw dat de geweldige actie niet alleen voor de cut scenes bewaard is. Met de twee actieknoppen plak je met gemak heerlijke combo’s aan elkaar waarbij Bayonetta niet schroomt om vijanden billenkoek te geven (“You’ve been a naughty boy!”), ze in martelwerktuigen te trappen of ze te verpletteren met een reusachtige voet. Het is zelfs mogelijk om op je handen te gaan staan en met de schietijzers aan je voeten 360 graden in het rond te knallen. Door vijandelijke aanvallen op het laatste moment te ontwijken, vertraag je tijdelijk de tijd zodat je de tegenstanders een nog groter pak slaag kunt geven. En na het uitvoeren van sommige speciale aanvallen neemt Bayonetta zelfs even een sexy pose aan, speciaal voor de speler. Ja, ja, deze game is duidelijk op een mannelijk publiek gericht…

Na het eerste level kwam ik met Bayonetta in een oud stadje aan waarbij het eerste puzzelwerk om de hoek kwam kijken. Verwacht geen diepgaande breinbrekers, maar korte puzzels die beroep doen op je logisch denkvermogen en behendigheid. Zo zijn er muren die alleen opengaan door er meermaals op in te rammen, maar in sommige gevallen is Bayonetta niet snel genoeg. In die gevallen maak je gebruik van een speciaal standbeeld dat de tijd vertraagt, zodat je genoeg klappen uit kunt delen. Ook was er een moment waarbij ik met een magische zandloper de tijd terug kon spoelen, om een voorheen ingestorte brug weer heel te maken.

En laat ik vooral de eindbazen niet vergeten. Zoals gezegd vecht je dus eens niet tegen demonen en monsters, maar tegen engelen. Daarbij moet je niet denken aan blonde kleutertjes met een pijl en boogje, want de tegenstanders zien er bij vlagen extreem bizar uit. De laatste eindbaas van deze previewcode was een enorm gedrocht dat nog het best te omschrijven is als het omgekeerde hoofd van een standbeeld met twee drakenkoppen en vleugels. Vaak spelen de gevechten zich af in een soort andere dimensie, waarbij je over zijkanten van gebouwen loopt en van brokstuk naar brokstuk springt. Maar het allertofste zijn nog wel de finishing moves. Bij deze speciale ‘Climax’-aanvallen verandert het haar van Bayonetta (dat tevens functioneert als haar outfit) in een enorm monster dat op gruwelijke wijze afrekent met de tegenstander. En aangezien er aardig wat haren nodig zijn om zo’n monster op te roepen, is Bayonetta op dat moment, inderdaad, poedeltjenaakt!

Dat Bayonetta leuk zou worden had ik wel verwacht, maar dat de eigenzinnige mix van het wazige plot, de lekkere muziekjes, prachtige vormgeving en toffe actie zó vet zou zijn, had ik van tevoren niet durven dromen. Toch is het vooral Bayonetta zelf die de show steelt. De prachtige dame met haar Britse accentje, lolly in haar mond, sexy brilletje en perfecte maten heeft mijn hart gestolen. Wanneer deze game begin 2010 uitkomt, gaat hij in één adem genoemd worden met genretoppers als Devil May Cry en Ninja Gaiden.