Darksiders

Een maand geleden kon je al heel wat lezen over Darksiders. Deze informatie was gebaseerd op een presentatie die ik bijwoonde, maar op dezelfde dag mochten we de game ook zelf spelen. Gek genoeg zat op de informatie van onze ‘hands-on’ een erg lang embargo, waardoor ik pas nu mijn vreugde met jullie mag delen.

Darksiders heeft het namelijk in zich om een zeer vermakelijke game te gaan worden. Het is een game die verschillende genres op een boeiende manier met elkaar combineert. Er is een grote wereld, waarin er allemaal zijsteegjes zijn waar je dingen kunt ontdekken. Hier bovenop is Darksiders een actiegame zoals God of War, waarin je op gruwelijke wijze afrekent met hordes vijanden. Maar het mooiste van allemaal is nog wel het puzzelelement van de game.

In de feedback na afloop van het evenement ging ik zelfs zo ver om de puzzels met die van Zelda te vergelijken. En geloof me, dat doe ik niet om de ontwikkelaars een veer in hun reet te steken. Ik was echt verrast over de kwaliteit ervan. Vergeet het standaard overhalen van een schakelaar dus maar. In Darksiders moet je echt tien verschillende stappen doen voordat je het gewenste resultaat haalt. Een goed voorbeeld daarvan kom je al na twee uur spelen tegen. Hoofdpersonage War bevindt zich in een lavagrot, waar hij alleen uitkomt door naar boven te klimmen. De oplossing is te vinden in het omzetten van een schakelaar waardoor een platform geactiveerd wordt en het klimmen kan beginnen. Maar voordat je op dat punt komt, moet je eerst allerlei verschillende handelingen uitvoeren. Je moet van het ene blok naar het andere springen, je moet dingen kapot slaan, portalen activeren en uiteindelijk een groot rad in beweging brengen. Je bent daar al gauw een half uur mee bezig, voordat je uiteindelijk bij de schakelaar komt. En bij alles wat je doet, krijg je een voldaan gevoel. Darksiders doet op dit gebied gewoon iets erg goed, want in tegenstelling tot andere actiegames zet het de speler echt aan het denken.

Niet alleen over de puzzels, maar ook over de gevechten is goed nagedacht. Darksiders opent een goedgevuld blik aan vijanden en maakt het voor de speler steeds een stuk moeilijker. De eerste keer dat ik een minibaas versloeg, voelde ik me echt het mannetje, om nog geen kwartier later getrakteerd te worden op drie van deze vijanden. Gelukkig verzamel je tijdens het spelen energie-orbs, waarmee jouw vaardigheden verbeterd kunnen worden en zo je dus een beter antwoord hebt op deze rakkers. Bovendien leer je terwijl je speelt langzaam om te gaan met de verschillende wapens die War bij zich draagt en kun je daartussen combinaties maken. Ik creëerde een aanvalsplan waarbij ik eerst mijn werpster naar de vijanden smeet, om er vervolgens met mijn enorme zwaard achteraan te rennen en ze keihard in stukjes te hakken! Later in het spel - ik heb slechts drie uur gespeeld - krijg je nog meer wapens en is het mogelijk om indrukwekkende combo’s van honderd hits te maken.

Je doet er verstandig aan om het maken van combinaties onder de knie te krijgen, want die heb je hard nodig bij de echte eindbazen van het spel. Net als bij God of War krijgt de held uit Darksiders te maken met belachelijk grote monsters. Zelf stond ik oog in oog met een enorme vogel die mij het leven zuur maakte. Het gevecht bestond uit een aantal fases. In de eerste fase was het de bedoeling de vogel boos te maken door hem vanaf een afstand te bestoken met jouw werpster. Had je hem genoeg geraakt, dan landde het beest en begon het grondgevecht. Hierbij gooide de vogel met allemaal bommen (geen idee waar hij die vandaan haalde) en moest je er alles aan doen om deze te ontwijken. Op het moment dat het beest naar adem hapte viel ik aan, om zo steeds meer energie van de levensbalk af te snoepen. Uiteindelijk eindigde het geheel met een welbekend quick-time event, waarbij het beest op zeer gruwelijke wijze werd geslacht.

Ik heb me voor het grootste gedeelte vermaakt met de game, maar kwam ook een vervelend aspect tegen. De wereld van Darksiders bestaat uit verschillende gebieden en in mijn speelsessie stond er aan het eind van twee gebieden een enorme stenen reus die de uitgang verspert. Het beest is telkens betoverd en kan dus niet aan de kant. De betovering is te verbreken door een aantal verschillende arena’s te betreden en daar moet je elke keer een prestatie neerzetten. Denk daarbij aan het verslaan van dertig vijanden terwijl jouw energiebalk dankzij een giftig gas terugloopt, of een ongekende stroom aan vijanden twee minuten lang overleven. De eerste serie van vier arena’s was leuk, maar toen ik bij de volgende reis weer vier arena’s moest betreden had ik er al minder zin in.

Dit laatste kan roet in het eten gaan gooien en ik hoop dan ook van harte dat dit na het tweede gebied stopt. Want buiten dit punt van irritatie heb ik met volle teugen genoten van Darksiders. Het is een spel dat op een goede manier bekende elementen met elkaar combineert. Laat die Apocalyps dus maar komen, ik vind het nu al helemaal het einde!