Heavy Rain

Doffe ellende, mistroostige locaties, persoonlijke problemen en een seriemoordenaar die los rondloopt. In Heavy Rain krijgen de vier hoofdpersonen meer shit over zich heen dan regen. En dat zegt wat, want de wolkbreuken volgen elkaar in rap tempo op in de Verenigde Staten van Heavy Rain. Ondanks al die misère was ik toch enorm vrolijk na het spelen van de game, want de previewversie heeft mij ervan overtuigd dat Heavy Rain een erg indrukwekkende game gaat worden.

Ik zeg bewust game, want Heavy Rain wordt veel meer game dan de getoonde beelden tot nu toe doen vermoeden. De game wijkt af van andere games doordat het doorgaans niet draait om de juiste beslissingen maken die leiden tot het juiste einde van een scène. Nee, in Heavy Rain gaat het vooral om het maken van jouw eigen beslissingen om een eigen scène te creëren. Het is aan jou om een eigen draai te geven aan het script dat voor het grootste deel vastligt.

Je bent daarmee veel meer de steracteur dan de regisseur. De game schotelt je een vast traject voor, waarbij het aan jou is om af en toe af te dwalen, of juist zo snel mogelijk naar het einde van een scène toe te werken. Neem bijvoorbeeld de openingsscène, waarin je kennis maakt met Ethan Mars. Deze architect en vader van twee jongens heeft wat tijd te doden totdat zijn vrouw met zijn twee zoontjes thuiskomt. Verplichte dingen om te doen zijn douchen en aankleden, dus je kunt de minimalist uithangen en na deze twee activiteiten naar beneden gaan. Je kunt er ook voor kiezen na het douchen even je tanden te poetsen en een toiletbezoek te plegen, vervolgens van het uitzicht te genieten vanaf je balkon en een ‘praatje’ te maken met je vogeltje in een kooitje.

Het maakt niet zoveel uit hoe je de tijd vult, want na verloop van tijd zullen vrouwlief en koters altijd op een bepaald tijdstip thuiskomen. Dan dient de volgende keuze zich aan: ga je een babbeltje maken met je vrouw, ga je buiten spelen met je zoontjes of ga je toch even televisie kijken. Ik koos ervoor het allemaal te doen, plus om nog even aan het werk te gaan. Helaas bleef er daardoor geen tijd meer over om een zweefvliegtuigje de lucht in te werpen, zoals ik dat in deze trailer zag gebeuren.

Het bijzondere van Heavy Rain is dat je zelf invulling geeft aan de diverse scènes. Vaak wordt er bij Heavy Rain gesproken over Quick-Time Events (= QTE), maar eigenlijk schept dit een verkeerd beeld van de game. Voor een groot deel van de acties heb je namelijk alle tijd, dus daarbij kun je moeilijk van QTE spreken. Oké, je ziet in beeld welke handeling je kunt uitvoeren, maar jij bepaalt zelf of, wanneer en hoe snel je dit doet. Als jij het nodig vindt om een muziekje op te zetten als je in huis rondwandelt, dan loop je even naar de stereo-installatie en draai je deze aan via een beweging met de rechter joystick. Maar een stereotoren loopt niet weg, dus je kunt best eerst even de televisie uitzetten voordat je de muziek aanzet. Dat scheelt een hoop herrie.

Pas bij de meer actievolle scènes krijg je daadwerkelijk QTE voorgeschoteld. Zo ging ik als privédetective Scott Shelby op bezoek bij de moeder van één van de slachtoffers van de Origami Killer, de seriemoordenaar die in Heavy Rain jongens van tussen de 9 en 13 jaar oud als slachtoffers eist. De moeder in kwestie, Lauren Winter, verdient haar geld als dame van lichte zeden en dacht dat ik een klant was. Daar had ze geen trek in, dus ze wilde de deur dichtsmijten. Gelukkig was ik snel genoeg om als een ware Jehova-getuige een voet tussen de deur te plaatsen. In het gesprek dat volgde besloot ik de zak uit te hangen, waardoor ik geen informatie van Lauren kreeg. Door me gevoelig op te stellen, kreeg ik de tweede keer dat ik de scène speelde van alles te horen over de details rondom de trieste dood van haar zoontje. Om de details van het verhaal mee te krijgen was de tweede keuze dus beter, maar het was stiekem best grappig om me als lompe boer te gedragen.

Toen ik door de hal naar buiten liep, kwam er een volgende bezoeker voor Lauren langs. Een lastige klant, zo bleek op het moment dat Lauren de deur opendeed en onaangenaam verrast reageerde, Ik voelde aan mijn water dat het niet goed zat en besloot terug te gaan naar Laurens kamer. De andere persoon bleek uit te zijn op een handgemeen, iets dat ik hem wel wilde bieden. In een heftige aaneenschakeling van QTE wist ik de rotzak te overmeesteren. Door de vechtpartij lag de kamer overhoop, waarvoor ik mijn excuses aanbood aan Lauren. Ik had natuurlijk ook gewoon een paar tikken kunnen incasseren, zodat de bruut boos weg zou lopen en de kamer in goede staat gebleven zou zijn.

Er waren er toch vier?

In de tekst bespreek ik slechts twee van de vier personages, simpelweg omdat er teveel te vertellen valt over elk van de vier hoofdrolspelers. Naast Ethan Mars en Scott Shelby speel je ook met FBI-agent Norman Jayden en sexy journaliste Madison Paige. Met laatstgenoemde speelde ik maar één scène, maar Norman Jayden heb ik via meerdere scènes al enigszins leren kennen. Deze droogkloot beschikt over een high-tech zonnebril, die hem allerlei handige CSI-trucjes laat doen. Enorm gelachen heb ik toen Norman moest wachten en ik hem de ARI-bril liet opzetten om te kijken wat er zou gebeuren. Er bleek een entertainmentprogramma op te zitten, waardoor Norman een voor anderen onzichtbare bal tegen een voor anderen onzichtbare muur gooide. Mooi was de aanblik van Normans collega’s, die er natuurlijk geen bal van snapten en hem met zichtbaar onbegrip aankeken.

Maar nee, ik moest zo nodig de held uithangen. Het leverde me een heftige, spannende en zeer indrukwekkende scène op en uiteindelijk zelfs nog een bedankje van Lauren. In een andere ‘take’ deed ik hard mijn best om in elkaar geslagen te worden. Het verliezen van het gevecht had enkel tot gevolg dat ik strompelend de kamer uit liep. Dat terwijl de overwinning me een paar schrammen op mijn gezicht en een steekwond in mijn buik bezorgde. Zo was het gevecht aangaan achteraf gezien misschien wel een onhandige keuze. Maar toch, voor mij voelde het goed om als held van Lauren de kamer te verlaten.

Toen ik later in de game weer een scène met Scott speelde, kon ik zien dat hij een paar pleisters op zijn gezicht had geplakt en een schoon overhemd droeg. Heavy Rain zit vol met dit soort kleine details, die de personages karakter meegeven. Zo zie je Lauren tijdens een gesprek af en toe verdwaasd voor zich uit staren naar een fotolijstje op haar nachtkastje, met daarin een foto van haar vermoorde zoontje. En Scott draagt een puffertje tegen zijn astma met zich mee, waardoor je begrijpt waarom de privédetective zo kortademig is. Dit oog voor detail gaat nog verder in de gezichten van de personages, die zo bizar gedetailleerd zijn dat je de rimpelingen in de huid kunt zien. In de previewversie zorgde het tonen van zulke gedetailleerde scènes nog voor wat framerate-problemen, maar dit euvel moet gemakkelijk verholpen kunnen worden voordat de game in de winkels ligt.

Ondanks de technische probleempjes, was te merken dat de game zelf al behoorlijk af is. Heavy Rain is een game die je de vrijheid geeft om jouw interpretatie te geven aan een verhaal vol dramatische gebeurtenissen, spannende actiescènes en intrigerende personages. Jij kunt bepalen hoe een scène verloopt, maar vaak niet hoe een scène afloopt. De previewcode heeft mij er in ieder geval van overtuigd dat Heavy Rain heel, heel indrukwekkend gaat worden, waardoor ik niet kan wachten om verder te gaan met deze spannende thriller.