De jarigen van week 50

Sinterklaas is het land uit en dat betekent in gamesland dat de golf aan games zo goed als voorbij is. Deze week zijn The Legend of Zelda: Spirit Tracks en de PSP-versie van Tekken 6 nog uitgekomen en kijkend in de archiefkast zien we dat dit ook in het verleden een redelijke rustige week is. Toch is het opvallend dat de games die in deze week in het verleden zijn uitgekomen, wel van een behoorlijk niveau zijn. Onze redacteuren zijn samen met die games even terug in de tijd gedoken en vertellen jou wat zij van die games vinden.

Devil May Cry

7 december

In Devil May Cry maken we kennis met Dante, die het doden van demonen tot zijn beroep heeft gemaakt. Op een dag komt hij de mysterieuze Trish tegen, waarmee hij afreist naar een nog mysterieuzer eiland. Bij aankomst gaat Trish er gelijk vandoor. Dante is op zichzelf aangewezen, maar dat is geen probleem. Met zijn grote zwaard en zijn pistolen gaat hij op onderzoek uit en kan de lol beginnen. Er zijn puzzels, vele vijanden en natuurlijk grote eindbazen, waar onze Dante mee af moet rekenen.

Wat Jelle zich herinnert:

In het eerste kwartaal van 2010 zijn er maarliefst vier hack & slash-games die uitkomen: God of War III, Bayonetta, Dante’s Inferno en Darksiders. Het is een genre dat dus populair genoemd mag worden en dat is mede te danken aan het ijzersterke Devil May Cry. Veel van de elementen die we vandaag de dag in de games in dit genre vinden, zijn voor het eerst in Devil May Cry geïntroduceerd. Daarnaast mag het personage Dante als een groot pluspunt worden genoemd. Hij was een stoere gast en bovendien vocht hij als een malle. Tel daarbij de fantastische graphics op en de uitdagende bazen en je hebt een topspel, wiens verjaardag gevierd mag worden.

Crash Bandicoot 3: Warped

11 december

Crash Bandicoot 3: Warped is het slotstuk van de PlayStation-delen uit de Crash Bandicoot-serie. Onze lenige buidelrat Crash Bandicoot moet opnieuw de snode plannen van Dr. Neo Cortex dwarsbomen. Deze slechterik is door het boosaardige masker Uka Uka gered nadat Crash hem in Crash Bandicoot 2 versloeg. In Crash Bandicoot 3: Warped mag Crash daarom nog eens dertig platformlevels overleven om nu echt een einde te maken aan Dr. Neo Cortex. Althans, tot het volgende deel in de serie.

Wat Chris zich herinnert:

Vorige week blikte ik terug op Crash Bandicoot 2 en toen vertelde ik dat ik die game altijd met mijn zus speelde. Hetzelfde geldt voor Crash Bandicoot 3, want ook hier was mijn zus dol op. Ditmaal was het niet een schattig ijsbeertje, maar een pluizig tijgertje op wiens rug je door levels kon banjeren. Dit tijgertje was minstens zo opgefokt als het ijsbeertje en rende dus als een dolle door de levels. Als ik de controle over hem eventjes verloor en de afgrond in kieperde, werd dit me niet in dank afgenomen door mijn zus. Dierenbeul dat ik ben.

Toch, na verloop van tijd begon mijn zus terug te verlangen naar het ijsbeertje. Voor mij perfect, want toen kon ik eindelijk verder met het verzamelen van alle kristallen en de Time Trial starten om relics te bemachtigen, zodat ik de geheime levels vrijspeelde. Voor mij is Crash Bandicoot 3 de beste Crash-game, omdat het een stukje gevarieerder was dan het tweede deel. Ik heb daarom met volle teugen genoten van deze prachtige platformer!

Samba De Amigo

8 december

Toen Samba De Amigo eind 2000 werd uitgebracht op de Sega Dreamcast, hadden nog niet zoveel mensen van het spel gehoord. Er was echter een manier waardoor het spel direct opviel. Samba De Amigo kon je namelijk alleen kopen in een grote langwerpige doos, want het spel moest je eigenlijk spelen met de speciaal voor het spel ontworpen Sambaballen (Maracas). Samba De Amigo was toen al aan de prijzige kant (400 gulden), maar tegenwoordig kan je het spel bijna niet meer vinden in een compleet pakket.

Wat Jeroen zich herinnert:

Samba De Amigo is een spel waar ik eigenlijk altijd vrolijk van wordt. De kleuren, figuren, muziek en aankleding zorgen bij elkaar voor een echt feestelijke sfeer. Ik kan me nog goed herinneren dat ik dit spel voor het eerst zag, op een Sega Event waar iemand zijn gehele Sega-collectie had meegenomen. Ik wist niet wat ik zag: wat een vreemde controller, en dat voor een spel! Sindsdien heb ik er echt heel veel plezier mee gehad, zowel alleen als met andere mensen erbij. Er zijn voldoende verjaardagen of andere bijeenkomsten waarvan ik nog goed weet hoe enthousiast mensen werden als ze Samba De Amigo zagen en speelden. Grappig om te zien is hoe mensen bewegen: kijk eens naar ze, en niet naar het scherm, je ligt helemaal dubbel. Niet heel lang geleden kwam er nog een versie voor de Wii uit, maar die haalde echt niet het niveau van de “ouderwetse” versie met authentieke sambaballen. Samba, dijane!

Jak and Daxter: The Precursor Legacy

7 december

Jak and Daxter: The Precursor Legacy begint als de twee hoofdrolspelers zich begeven naar Misty Island. Daar is een bron van Dark Eco, die Jak en Daxter graag willen onderzoeken. Als Daxter deze Eco-poel van iets te dichtbij onderzoekt, verandert hij in een kleine, oranje wezel. Er moet een mogelijkheid zijn om weer terug te transformeren, dus gaan Jak en Daxter op avontuur. Al snel verandert dit kleine avontuurtje in een grote reis om de wereld te redden, waardoor de twee helden zich door platformlevels in diverse omgevingen transformeren.

Wat Chris zich herinnert:

Tot mijn lichte schaamte moet ik bekennen dat ik Jak and Daxter: The Precursor Legacy pas twee jaar geleden heb gespeeld. Om onverklaarbare redenen heb ik de game pas opgepikt toen die voor een tientje in de budgetbak lag. Dit was wel het koopje van de eeuw, want Jak and Daxter is één van de leukste platformers die ik gespeeld heb.

De levels zijn erg leuk opgezet, met allerlei stukjes die je net niet lijkt te kunnen bereiken, maar die vaak toch wel te bereiken zijn. Ook liggen de omgevingen bezaaid met verzamelwaar, van Precursor Orbs tot Scout Flies. De grootste charme van de game is Daxter, de enorm grappige sidekick die je constant bestookt met grappige, vervelende en bijdehante opmerkingen. Hierdoor is het niet alleen genieten van de toffe platformactie, maar ook van de heerlijke humor!

The Legend of Zelda: Twilight Princess

8 december

The Legend of Zelda: Twilight Princess is de meest recente consoleversie van de epische avonturen van Link. De game zou eerst alleen verschijnen voor de GameCube, maar werd een jaar uitgesteld en kwam ook naar de Wii. Leuke wetenswaardigheid: op de Wii is Link rechtshandig, op de Cube linkshandig, zoals het hoort. In de game speel je met Link, een gewone boerenjongen die verstrikt raakt in de geheimzinnige Twilight-barrière die over het land van Hyrule ligt. Hierdoor transformeert hij in een wolf en wordt hij opgesloten in Hyrule Castle. Niet dat dit lang duurt, want het geheimzinnige wezen Midna besluit je te bevrijden en te helpen om de wereld te bevrijden van de kwade krachten.

Uiteraard komt dit neer op het doorzoeken van tempels om daar de strijd aan te gaan met grote eindbazen om weer een stukje dichter bij het redden van de wereld te komen. Tijdens het avontuur zul je daarnaast af en toe moeten wisselen tussen de menselijke- en wolf-vorm, om wat puzzels op te lossen.

Wat Gerard zich herinnert:

Toen op de E3 een paar jaar geleden aan het eind van de Nintendo-presentatie de eerste trailer van The Twilight Princess werd getoond, kon ik niet wachten om met de game aan de slag te mogen gaan. Een duistere sfeer, een Hyrule dat gebukt gaat onder een soort vloek? Dit kon toch niet anders dan een avontuur worden dat zijn weerga niet kende?

Na lang, lang, lang wachten rende ik op dag één gelijk naar de winkel en kocht ik een Wii met vier games, waarvan Twilight Princess er eentje was. De eerste paar uur waren fantastisch, dat schattige kleine dorpje met de eekhoorns in het bos, de kat die vis van je jat, dat lieve boerinnetje, wat lief en charmant. En ook de transformatie naar wolf, wat een moment! Maar eigenlijk, hoe groter en groter de spelwereld werd, hoe doodser het aanvoelde. Daarnaast bleef het goed ingezette verhaal ook maar een beetje hangen en nooit kwam de dreiging echt zo goed over als in het begin van de game, op het moment dat je buiten je dorpje voor het eerst de Twilight-barrière tegen het lijf loopt.

En o ja, we zullen het niet hebben over de belachelijk afgeraffelde laatste paar uur van het spel. Vooral het laatste eindbaasgevecht was natuurlijk een aanfluiting.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time

11 december

The Legend of Zelda: Ocarina of Time is de eerste 3D-versie van een Zelda-game en het was meteen een schot in de roos. Ook in deze Zelda-game ga je met Link op pad om Zelda te bevrijden van Ganondorf. Hyrule doet groot aan en de omgevingen zien er één voor één schitterend uit. Tijdens je avontuur kom je talloze personages tegen die je helpen en de wereld zit vol geheimen en beloningen. Het vechten werkt eenvoudig en leuk en je kunt hiervoor diverse wapens gebruiken, zoals het zwaard en de pijl en boog. Bijna alles in de game is fantastisch uitgewerkt, waardoor Ocarina of Time nog steeds een waar meesterwerk is.

Wat Jeroen zich herinnert:

The Legend of Zelda: Ocarina of Time is zonder twijfel een spel waar ik goede herinneringen aan heb. Een goede vriend van mij kocht dit spel toen het uitkwam. Ik had zelf wel een Nintendo 64 maar kon het spel niet kopen, en ik was dan ook heel blij dat ik het spel toch even kon proberen. Toen ik het voor het eerst zag was ik meteen gegrepen. Het fluiten van Saria's Song op de ocarina, het verkennen van de verschillende dorpjes, voor het eerst paardrijden over Hyrule Field en de verschillende eindbazen: allemaal kenmerken van één van de beste games die ooit gemaakt is. Ik moet wel heel eerlijk bekennen dat ik heel lang over het spel heb gedaan, maar dat komt door die verdraaide Water Temple. Wekenlang was ik bezig met proberen, en het lukte me echt niet. Ik weet vrijwel zeker dat ik niet de enige ben die moeite had met het laten zakken en stijgen van het waterniveau... Maar, laat dat het enige punt van het spel zijn waar ik iets op aan te merken heb. Een oproep aan Nintendo: doe een remake van Ocarina of Time bij de eerstvolgende nieuwe Zelda-game en je doe heel veel mensen, waaronder mij, een enorm plezier!

De Wii

8 december

Het is inmiddels alweer drie jaar geleden dat de Wii in Europa het levenslicht zag. Met de innovatieve besturing zou Nintendo een nieuw tijdperk inluiden. Iedereen was enorm enthousiast over de mogelijkheden en wilde echt zo’n wit Nintendo-apparaatje hebben. Dit bracht echter problemen met zich mee: ten eerste was de oplage nogal beperkt en ten tweede was het gros van de consoles al gereserveerd. Dit zorgde voor een enorme Wii-jacht waar iedereen zich schuldig aan maakte. Wii’s werden voor exorbitante bedragen op Marktplaats en Ebay verkocht. Zodra er weer een lading van ‘maarliefst’ drie Wii’s bij een speelgoedwinkel was aangekomen, waren ze binnen vijf minuten al de deur uit. De schaarste was ongekend.

Wat Timo zich herinnert:

Ik weet nog goed dat vlak voor de Wii-lauch de GamePlay 2006 werd gehouden. De Wii was hier al speelbaar met een flink aantal pods. Waar je normaal enorm lange rijen tegenkwam bij grote, actievolle titels als Call of Duty en Gears of War, was het nu een keer raak bij de redelijk casual console van Nintendo. Toen de deuren opengingen, rende iedereen naar binnen om eens flink met de Wii-mote te kunnen swiepen. Mensen beukten, drongen voor of kropen onder hekjes door. Inmiddels is deze Wii-gekte toch wel een beetje voorbij, al ging de zwarte Wii weer als een warm broodje over de toonbank.

Naast deze prachtige games vieren ook vele bezoekers hun verjaardag. Uit onze database hebben we 25 leden gehaald die hun geboortedatum hebben ingevuld. Deze leden zijn geselecteerd op IGS. Mocht je er niet bijzitten, dan horen we dat natuurlijk graag van je!

Geplaatst op 11 december 2009 om 17:00 door Jelle van Es