Just Cause 2

Sommige mensen houden van realisme, ook al spelen ze een actiegame. Voor anderen kunnen vuurgevechten, achtervolgingen en vernielingen niet over-the-top genoeg zijn. De één zweert bij het wat meer realistische rijden in het Liberty City van Grand Theft Auto IV, de ander gaat liever in San Andreas met een BMX-fietsje de snelweg op om tegen vrachtwagens omhoog te crossen. Die eerste groep kan het vervolg op Just Cause beter mijden, de tweede groep gaat er waarschijnlijk een hele vette game bij krijgen. Just Cause 2 voelt wat actie betreft aan als “San Andreas on steroids”.

Jij bent, net als in het eerste deel, nog steeds Rico Rodriguez, voormalig werknemer van de CIA die de meest gevaarlijke klusjes voor zijn huidige opdrachtgevers moet opknappen. Rico staat dit keer in dubio, hij wordt namelijk gevraagd om zijn vroegere mentor Tom Sheldon uit de weg te ruimen. Sheldon heeft blijkbaar connecties met de huidige president van het Aziatische eiland Panau (niet te verwarren met Panama) en is mogelijk overgelopen naar de corrupte bende die daar de scepter zwaait.

Rico twijfelt omdat hij niet kan geloven dat zijn oude vriend tot zoiets in staat zou zijn, maar aangezien hij zijn missie pas te horen krijgt terwijl hij in een helikopter zit die over Panau vliegt, en hij zijn welbekende parachute(s) al op zijn rug heeft zitten, is er weinig ruimte meer voor twijfel. Helemaal niet wanneer de plaatselijke militairen in het zogenaamde “vriendelijke gebied” het toch niet zo op Amerikanen blijken te hebben en de helikopter onmiddellijk uit de lucht proberen te halen. Daarom zet Rico zijn twijfel maar volledig aan de kant om vervolgens een sprong in het diepe te maken en zijn eerste stappen op Panaus grondgebied te zetten.

De eerste missie begint in de besneeuwde bergtoppen, waar je een vijandelijke basis moet infiltreren. De ideale geledenheid om (weer) bekend te raken met je grijphaak, die a la Bionic Commando aan je arm vastzit. Al snel schiet je door de lucht van gebouw naar gebouw, laat je vijanden hulpeloos bungelen aan lichtpalen (of aan elkaar) en trek je explosieve tonnen van stellages af om te zorgen voor een vroeg Nieuwjaar. De infiltratiemissie ontaardt al snel in een actiespektakel van jewelste en nadat je een aantal vijandelijke doelwitten met C4 de lucht in hebt geblazen, is het tijd om je met je haak weer vast te klampen aan de helikopter die je naar een “voorlopig” rustiger gebied vliegt. Al hangend los je nog een paar welgemikte pistoolschoten en gooi je als afscheidscadeautje nog een aantal granaten naar beneden.

Die helikopter mag je in de eerste missie helaas nog niet zelf besturen, maar later zijn er genoeg vervoersmiddelen waar je je helemaal mee uit kunt leven. Zo kom je verderop in het spel terecht voor een gigantisch casino waar de militairen van het Panause regime een blokkade hebben opgezet. Je kunt tijdens de schietpartijen verschillende militaire jeeps stelen, maar beter is het om één van de geparkeerde auto’s te jatten. Mensen in casino’s zijn vaak nu eenmaal de armste niet en in een snelle sportwagen ben je veel wendbaarder en kun je makkelijker door de smalle trappengangetjes manoeuvreren van het naburige stadje.

Veiligheid is echter een schaars goed in Just Cause 2 en al snel zul je stunts met de voertuigen moeten uitvoeren die tot in het extreme doorgevoerd zijn. Vooral op het moment dat de vijanden ook achter het stuur kruipen om je in groten getale onder vuur te nemen en van de weg af te beuken. Zo is er een moment waarop een auto door iemand anders wordt bestuurd en je de vrijheid krijgt om iedereen vanaf alle hoeken van de auto onder vuur te nemen. Schiet bijvoorbeeld de banden van de andere achtervolgers lek om enorme kettingbotsingen te laten ontstaan of maak een tegenstander met je grijphaak vast aan de achterbumper van een auto op volle snelheid om hem met zijn gezicht over het asfalt heen te laten schaven. Dan heeft hij ook weer een leuke anekdote om op feestjes te vertellen.

De oppervlakte van Panau is enorm en het eiland is vele malen groter dan Liberty City. In totaal zitten er zo’n zevenenvijftig missies in de game en als de eerste paar ook maar enige indicatie zijn voor de rest van de actie, dan zeg ik nu al: wow! Op hier en daar een kleine adempauze na is die namelijk non-stop en de verschillende voertuigen zorgen al meteen voor een heerlijke chaos. Ook de omgevingen zijn onmiddellijk lekker gevarieerd, van de besneeuwde basis die je ’s nachts ‘infiltreert’ tot de hoge casinotorens die voor meer verticale gameplay zorgen en de open landwegen waar je achtervolgers af probeert te schudden.

De grijphaak is en blijft daarbij een leuk hebbedingetje en zal in combinatie met het arcade-achtige schieten ongetwijfeld ook in de andere gebieden, vooral de steden van Panau, voor veel plezier zorgen. Vooral wanneer je bijvoorbeeld met je haak een auto aan een helikopter gaat kunnen hangen om deze als sloopkogel te gebruiken. Hopelijk krijgen we binnenkort nog een aantal “side-missions” te zien die niets met de verhaallijn te maken hebben, om te kunnen beoordelen of deze ook wat meer variatie bieden, vooral ook met het oog op het trappen van onzinnige rotzooi, net als je bijvoorbeeld ook in San Andreas deed. Als dat zo blijkt te zijn en wanneer de variatie en mogelijkheden tijdens het verdere verloop van de reguliere missies nog meer toenemen, wordt Just Cause 2 zeker een titel die niet mag ontbreken in de collectie van iedere zichzelf respecterende vandaal.