White Knight Chronicles

De Role-Playing Game waar ik dit jaar na Final Fantasy XIII het meest naar uitkijk is absoluut White Knight Chronicles. Ik moet wel gelijk toegeven dat dat verlangen op vrij weinig gebaseerd is. Ik heb een paar trailers gezien en daar blijft het eigenlijk wel bij. Des te spannender is het nu ik mijn eerste stappen in de wereld van de witte ridder mag zetten.

Na het titelscherm moet ik al gelijk mijn hoge verwachtingen bijstellen. Het verhaal begint niet meteen. Eerst “mag” ik een avatar aanmaken. Ik houd helemaal niet van avatars aanmaken. Doe mij maar gewoon een voorgevormde held met een sterk karakter en een stoere naam. Nu moet ik het doen met de pseudo-held Epic. Hij heeft een doorsnee postuur, weegt wat een jongen van zijn doorsnee lengte gemiddeld zou moeten wegen en ondanks dat ik hem overmatig veel spieren toebedeeld heb, is dit niet zichtbaar op zijn doorsnee lijf.

Dan begint het avontuur. Een ridder in een gevaarlijk harnas stuurt zijn paard tussen rotswanden door. Onder het genot van een mooi uitzicht op het koninkrijk van Balandor bespreekt hij met zijn handlangers op cryptische wijze wat er diezelfde avond nog zal plaatsvinden. Op datzelfde moment staat prinses Cisna aan de vooravond van haar Prinsessenbal. Het feest zal, als alles goed gaat, haar volwassenheid inluiden. Als alles maar goed gaat. De koning twijfelt daar geen moment aan. Hij is blind voor de snode grijns van zijn trouwste adviseur.

En zo is de plot vol deceptie en verraad geschetst. Maar er is meer. De lokale wijnhandel heeft niet genoeg wijn. En wijn na bier geeft plezier, maar een feest zonder wijn is niet fijn. Gelukkig heeft de plaatselijke Gall & Gall net een hele doorsnee hulpkracht in dienst genomen. En zo gebeurt het dat werknemer van de maand Leonard samen met Epic de wijde wereld in trekt op zoek naar wijn.

Tot mijn ontsteltenis bestuur ik Leonard, niet Epic. Epic heeft net als prinses Cisna nog geen woord gesproken. Cisna omdat ze getraumatiseerd is sinds de dood van haar moeder tien jaar geleden. Epic omdat hij doorsnee is. Leonard praat daarentegen wat af. Hij zal de n00b Epic eens even een rondleiding geven in het koninkrijk.

Onderweg lopen Leonard en Epic een soort trolletje met een puntmuts tegen het lijf. Met een stok slaat hij steentjes de lucht in. De dwerg zoekt geen ruzie. Hij negeert en irriteert me enorm. Misschien dat juist dat eerste tot het tweede leidde. Een druk op de X-knop zorgt ervoor dat Leonard zijn zwaard uit de schede haalt. Toch zal er eerst een metertje vol moeten lopen voordat er klappen uitgedeeld kunnen worden. Leonards eerste klap is een daalder waard. Epic vind het nodig mee te doen en deelt uit zichzelf ook een tik uit. Een doorsnee tik. Het is een vechtsysteem zoals we wel vaker gezien hebben, bijvoorbeeld in Final Fantasy XII. Turn-based, terwijl je wel kunt gaan en staan waar je wilt.

Als je echter gaat rondlopen, kun je ook nieuwe vijanden tegen komen. Deze mengen zich dan meteen in het gevecht. Het kan dus voorkomen dat je een hele vlakte van vijanden ontdoet zonder de turn-based-modus te verlaten. De experience points worden gelukkig niet achteraf afgerekend. Je kunt dus gewoon tijdens het vechten levelen. Krijg je overigens ook iedere keer weer een volle levensmeter voor. Na de eerste klappen te hebben uitgedeeld, kan ik niet anders dan tevreden zijn met de manier van vechten in White Knight Chronicles.

Na een eindje wandelen en knokken komen we aan bij een dorpje. Hier pikken we de nodige wijn en de chick Yulie op. Met z’n drietjes zullen we de wijn naar het kasteel escorteren. Maar niet voordat er combo’s worden toegevoegd aan het arsenaal aan mogelijkheden. Het vechtsysteem leek hiervoor al behoorlijk complex. Nu wordt me eindelijk duidelijk hoe diep het wel niet gaat. Je kunt in alle wapen- en magiesoorten aanvallen en spreuken vrijspelen. Deze kun je op hun beurt laten opnemen in eigengemaakte combo’s. Je mag ze zelfs een eigen naam geven. Ik koppel een hak aan een tik met mijn pommel en noem het “Van de hak op de tak”. Nadat ik de combo in mijn command list heb opgenomen, laat ik mijn vijanden de hak en de tak voelen. Ze vallen bij bosjes.

Op het kasteel aangekomen, lever ik de wijn af. De situatie begint te escaleren. De koning wordt vermoord, de prinses gebruikt haar stembanden weer, het kwaad valt het kasteel aan en een mysterieuze strijder helpt een handje. Ik daal als Leonard af naar de diepste kerker die het kasteel rijk is. Epic is nergens te bekennen als ik struikel over een gigantisch harnas dat nog sterker is dan groot. Leonard blijkt de uitverkorene te zijn, waardig om over de krachten van de White Knight te beschikken. Meteen mag de reuzenridder strijd leveren. Een grote demon delft het onderspit. Het overgebleven kwaad vlucht, maar neemt prinses Cisna mee als aandenken. Drie maal raden wie de dame in nood mag gaan redden. En Meneer Doorsnee mag ook mee. Ik ben nu niet meer tevreden. Ik ben meer dan dat.

Mijn hoge verwachtingen zijn niet alleen overtroffen tijdens het vechten. Het dorpje en het kasteel dat ik heb bezocht, zijn machtig mooi. Tot ver in de verte reiken de details, terwijl wondere wezentjes, mensen en grote logge beesten de straten vullen. De tussenfilmpjes zijn al helemaal prachtig, hoewel ze wel cliché op cliché stapelen. Ook de overweldigend grote vijanden zijn fraai ontworpen en een lust voor het oog. Het enige onbegrijpelijke is de aanwezigheid van mijn avatar, Epic.