Aliens vs. Predator

Predator is een geniale film. Misschien wel de beste waar de brute spierbonk/governator Arnold Schwarzenegger in heeft mogen schitteren. Alien is een van de beste sci-fi thrillers ooit gemaakt. Aliens, het eerste vervolg op Alien, is misschien nog wel spannender en vermakelijker. Maar daar houdt het rijtje met loftuitingen wel op. Predator 2 is falen in een stedelijke jungle. Alien 3 is falen in een futuristische gevangenis. Alien 4 is de wederopstanding van het falen. En ook pogingen om de twee series aan elkaar te koppelen faalden jammerlijk. Aliens vs. Predator is falen op de zuidpool en Aliens vs. Predator 2 is de rituele uitvaartsdienst van het einde van de serie, waarbij gefaald werd in een Amerikaans dorp. Ook op de spelcomputers hebben de buitenaardse wezens en het roofdier weinig furore gemaakt, op een degelijk PC-game negen jaar geleden na. De verwachtingen voor de next-gen versie van Aliens vs. Predator zijn dan ook alles behalve hoog.

De previewversie die ik in onze Xbox 360 laat glijden, geeft de keuze uit drie soorten missies. Ik heb altijd al onzichtbaar willen zijn en ik ben ook niet vies van een beetje kebab spiesen. De Predator lijkt voor mij een logische keuze. Er volgt een filmpje waarin de tempel der Predatoren open wordt gebroken. Uiteraard met desastreuze gevolgen en een boel mysterieuze lichtflitsen. Even later sta ik de messen op mijn armen te bewonderen. Dit is ook het enige dat ik van mezelf kan bewonderen in het eerste persoonsperspectief. Een veterane krijger geeft me wat tips en een aantal speelkameraadjes. Ik prik ze allemaal op mijn handige vorkjes en ik vind dat ik wel een schouderklopje verdien. Ik krijg een schouderkanon. Ook goed. De nieuwe vloed van alienachtige vriendjes is niet meer dan kanonnenvoer. Hierna moet ik alweer uit de huid van de machtige jager kruipen.

Een iets realistischere droom van me is om een stoere soldaat te zijn met een groot compenserend geweer in mijn armen. De missie met de Marine kiest praktisch zichzelf. Hetzelfde filmpje met de tempel verschijnt op het scherm. Skippen maar deze keer. Meteen stort het ruimteschip waarin ik me bevind neer. De klap zorgt ervoor dat ik niet meemaak dat de andere mariniers zichzelf redden. Zelf word ik, net als altijd eigenlijk, alleen wakker. Mijn zaklamp verlicht de donkere gangen. Een beklemmend en angstig gevoel bekruipt me. Het heeft allemaal verdacht veel weg van die geweldige Aliens-film.

Tijdens de eerste buitenaardse aanval heb ik helemaal een déjà vu. De Aliens zijn snel, zitten binnen no-time vol in je smoel en zijn behoorlijk hardnekkig. Gelukkig kan ik aardig meppen met de kolf van mijn pistool en zijn de beesten niet ongevoelig voor een partij lood. Ik ga dieper de gangenstelsels in. Het doet me ook allemaal een beetje denken aan The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena van vorig jaar. Ik besluit er een feestje van te maken. Met een groot Pulse Rifle ga ik naar de dichtstbijzijnde discotheek. Technomuziek schalt uit de speakers. Virtueel geprojecteerde strippers dansen rond palen en er zijn een paar soldaten in nood. Mijn wapentuig biedt uitkomst. Plassen groen bloed sieren de grond, terwijl de ene na de andere alien uit elkaar klapt. De soldaten in nood overleven het overigens niet. Het wordt al snel duidelijk dat wegrennen helemaal geen schande is. Als een ware Usain Bolt sprint ik door de riolering uit de toekomst. De honderd meter onder 9.58 seconden lopen is voor een beetje getrainde alien echter geen probleem. Ik kletter op de grond en bijt in het stof (of wat daarvoor door moet gaan in deze toekomstige tijden). Daarmee komt ook deze missie ten einde.

Ik heb eigenlijk nooit een mond in een mond willen hebben en een lange staart lijkt me ook niets. Er valt niets meer te kiezen. Kom maar op met die Alien-missie dan. Ik bevind me in een laboratorium. Mensen zijn van me gecharmeerd, maar houden verstandig afstand. Mijn boeien stellen ze niet gerust. En terecht. Eén stroomuitvalletje en niets houdt me meer tegen. Nu heb ik zelf de snelheid in mijn poten. Met een druk op de knop kan ik daarbij ook nog eens op muren lopen. Ook het plafond is begaanbaar terrein. Het komt allemaal goed van pas als ik iemand besluip en mijn staart door zijn oogkas forceer. Ventilatorschachten leiden de weg langs gesloten deuren. En in de bestuurskamer weet ik de koningin der Aliens te bevrijden. Dit avontuur blijkt ook van korte duur. Wederom zit ik naar het beginscherm te staren.

Ik heb net een best degelijke en behoorlijk originele shooter zitten spelen. Eventjes verder schieten, kruipen en klauwen had ik helemaal niet vervelend gevonden, concludeer ik. Het verbaast me wel een beetje. Maar de verschillende stijlen van de personages waren verfrissend, de beelden verschenen allemaal netjes vloeiend op de beeldbuis en sfeer van de (goede) films was te allen tijde aanwezig. Nog steeds zou ik niet zeggen dat dit een topspel gaat worden, maar het viel me alleszins mee. Iedereen die altijd al in de huid van de Predator of een Alien heeft willen kruipen, of zo’n verdomde hekel aan ze heeft dat ie ze wil afschieten, kan deze titel misschien toch wel een beetje dungedrukt, met potlood, op zijn nog niet vaststaande verlanglijstje zetten.