Yakuza 3

Lange tijd werden de Europese plannen voor de game ontkend. Yakuza 3 zou te Japans zijn en bovendien deden de vorige twee delen het niet fantastisch in het Westen. Dat vond ik zo jammer dat ik besloot de game te importeren. En ongeveer rond het moment dat de game op mijn mat plofte, kwam vanuit het niets het nieuws dat Yakuza 3, na al een jaar in Japan beschikbaar te zijn, naar Europa komt. Een grote ‘doh!’ wist toen aan mijn mond te ontsnappen.

Maar ach, soms is het wel lekker om iets eerder in handen te hebben en er voorzichtig mee aan de slag te gaan. Dankzij de wondere wereld van het internet had ik wat vertalingen uitgeprint om zo een beetje het verhaal te kunnen volgen. Daarbij is het eigenlijk wel een must om de eerste twee delen te kennen, want er komen veel personages terug. Wie het gemist heeft, kan een korte samenvatting van Yakuza 1 en 2 bekijken, maar daar kon ik geen vertaling van vinden. Gelukkig zullen deze cinematics in de Europese versie ondertiteld worden, zodat je zelfs als je de vorige twee delen niet hebt gespeeld, begrijpt waar het over gaat.

Dan naar de game zelf. Voor een derde keer kruip je in de huid van Kazuma Kiryu, die aan de ene kant zo min mogelijk met de Yakuza te maken wil hebben, maar tegelijkertijd elke keer weer in het criminele wereldje wordt gezogen. Deze keer begint het spel met Kazuma in een weeshuis aan de Japanse kust. Omdat hij zelf vroeger ook wees was, heeft hij het gevoel dat hij op dat gebied iets terug moet doen. Helaas voor hem blijft zijn oude leven hem achtervolgen. In een indrukwekkende beginscène zie je hoe de huidige baas van de Tojo Clan wordt afgeschoten en Kazuma zijn oude vriend Daigo naar voren schuift als nieuwe leider. Daarmee zijn de problemen niet opgelost en voordat je het door hebt, zit je weer in een verhaal vol liefde, verraad en complottheorieën.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar nog niet al te veel van heb gezien. Toen duidelijk was dat de game naar Europa kwam, ben ik gestopt met spelen. Zodoende heb ik er maar twee uur in gestoken, ongeveer tot het moment dat het verhaal langzaam maar zeker op gang begint te komen. Opvallend daarbij is de kwaliteit van de verschillende cut scenes. De stemacteurs hebben fantastisch werk afgeleverd en de sterke lipsynchronisatie zorgt ervoor dat de personages zeer geloofwaardig overkomen. Daarnaast is het wel heel erg duidelijk dat Yakuza 3 vooral bedoeld is voor de Japanse markt. Conversaties zijn over het algemeen langer dan dat je gewend bent en er wordt wel heel erg respectvol met elkaar omgegaan. Wat dan wel weer jammer is, is dat de mooie cut scenes eerder uitzondering dan regel zijn. De iets minder belangrijkere stukken worden afgedaan met tekstballonnen, zonder gebruik van stemmen. Dit voelt een beetje afgeraffeld aan en kan naarmate het verhaal vordert de game opbreken.

Ook de gevechten wisten me nog niet helemaal te overtuigen. Je schiet in Yakuza niet iedereen overhoop, maar laat liever jouw vuisten spreken. Het vechten zelf gebeurt in een soort afgesloten arena (joelende toeschouwers of gebouwen gelden als grenzen) en het is uiteraard de bedoeling de tegenstander lam te slaan. De game geeft je een paar verdedigende en aanvallen acties en daarmee kun je simpele combinaties maken. Ik was niet echt overtuigd en ook de omgevingen waar ik tot nu toe in heb gevochten, zijn niet je van het. De verschillende minigames, waarmee je bepaalde dingen kunt vrijspelen, zijn ook weer terug. Helaas snapte ik hier dankzij de taalbarrière niet al te veel van, maar het vooruitzicht van twintig verschillende spellen klinkt interessant.

Het verhaal zal de game uiteindelijk maken of breken en juist dat onderdeel is het moeilijkste om met een vertaling op schoot te begrijpen. Ik hoop dan ook dat de mensen van SEGA snel een Engelse versie opsturen, zodat ik echt met de game aan de slag kan gaan. Van die indrukwekkende cut scenes wil ik namelijk snel veel meer zien, en dan mét ondertiteling!