Red Dead Redemption

Wie de geruchtenmolen omtrent Red Dead Redemption (RDR) goed in de gaten heeft gehouden, heeft ongetwijfeld iets meegekregen van de problemen die RDR en de makers ervan zouden teisteren. Werknemers zouden absurd veel uren maken, met depressiviteit als gevolg, organisatorisch zou het project een rotzooitje zijn, er zou sprake zijn van een kille sfeer binnen Rockstar San Diego, et cetera. Het gevolg van dit soort problemen is al gauw een game die flink tegenvalt. Ik was daarom ook ontzettend blij toen tijdens mijn speelsessie bleek dat Red Dead Redemption helemaal niet tegenvalt.

Want wat verwacht je van een westerngame afkomstig van Rockstar? Ikzelf verwachtte op voorhand een grote, levendige wereld met actievolle missies waar een mooi verhaal omheen zou worden gebreid. Die grote levendige wereld heb ik in de hands-off demo al kunnen bewonderen. Over het verhaal was op dat moment nog niet heel veel bekend, maar gelukkig kan ik intussen alvast een tipje van de sluier oplichten. De speler gaat aan de slag met John Marston, een voormalige vrijbuiter. Jarenlang leefde hij het leven van een bandiet, tot hij op een dag bij een overval zwaargewond werd achtergelaten door zijn vrienden. Dit moment was een keerpunt in zijn leven; John besefte dat zijn leven op dat moment niet was zoals het moest zijn en startte een veiliger leven, trouwde een vrouw en werd vader.

Drie jaar later is hij gewend aan dit rustige leventje en heeft hij het vrije leven met paard en cowboyhoed volledig afgesloten. Tenminste… tot de dag dat de Justice Department, de voorloper van de FBI, om het hoekje komt kijken. Zij zijn op zoek naar de leden van Johns vroegere bende en willen dat hij hen helpt bij het opsporen van zijn oude vrienden. John ziet dit niet zitten, maar wordt er alsnog toe gedwongen omdat de Justice Department dreigt de levens van zijn vrouw en kind te nemen als hij hen niet helpt.

Na deze introductie volgde een hands-off missie waarin John, in tegenstelling tot wat ik de vorige keer heb gezien, niet aan de kant van de rebellen, maar aan de kant van het leger stond. Samen met het leger stormde Marston dieper en dieper een gebergte in, de ene na de andere rebel afknallend. De aanwezige sfeer was precies zoals die moet zijn. Zo zetten trompetgeschal en lekkere basriffs precies op het juiste moment in en is het uitzicht over het gebergte ongelooflijk indrukwekkend. De bandieten vluchtten naar hun thuisbasis omdat ze wisten hoe kansloos ze waren en daar maakte John Marston het karweitje simpel, maar doeltreffend af.

Met open mond zat ik te kijken naar het spektakel dat zich op het beeldscherm afspeelde. Ontploffingen zagen er prachtig uit, de actie was ontzettend snel en de muziek deed mijn oren tintelen van plezier. Hoe cliché het ook mag klinken: ik had echt het idee te kijken naar een goede westernfilm. Toen ik zelf aan de slag mocht met RDR verdween dit gevoel gelukkig niet. In een tweetal missies was het kort door de bocht gezegd de bedoeling een aantal bandieten te achtervolgen tot hun verblijfplaats, om ze daar één voor één af te maken.

In de eerste missie ben je op zoek naar Bill Williamson, één van Johns voormalige ‘collega’s’. Omdat je de hulp van de sheriff van het plaatsje Armadillo nodig hebt om Williamson te vinden, help je de sheriff bij het opsporen en inrekenen van een andere crimineel. Heb je die bandiet na een achtervolging eenmaal gevonden en levend gevangen, dan stijgt je Honor en krijg je meer respect van de bevolking. Kies je ervoor de slechterik af te schieten, dan daalt je Honor maar stijgt je Fame. De precieze gevolgen van het stijgen of dalen van Honor en Fame was mij helaas nog niet duidelijk, maar ook zonder die informatie was deze missie een prima introductie van Red Dead Redemption.

De tweede missie was geen verhaalgedreven missie, maar een zogenaamde Gang Hangout. Hoewel ik deze droogjes voorbij had kunnen rijden op de weg naar de volgende verhaalgedreven missie, besloot ik toch maar te kijken wat er aan de hand was. Al gauw bleek dat een onschuldige boer beschoten werd door een bende die zijn dochter gevangen hield. Door alle bendeleden snel uit te schakelen wist John de dochter te redden en als beloning kon hij de schatkist van de Gang Hangout leegroven.

Deze twee missies leken qua speelwijze stiekem best veel op een doorsnee missie uit GTA IV. Ten eerste is de besturing nagenoeg hetzelfde, ten tweede kruipt de speler van cover naar cover en ten derde is het een kwestie van locken om vijanden uit de weg te ruimen. Toch zitten er een aantal kleine, maar belangrijke verschillen in. Het gebruik maken van cover werkt bijvoorbeeld vele malen fijner omdat de vuurgevechten plaatsvinden in de open lucht, met niet extreem veel voorwerpen om achter te duiken. In GTA IV zaten smalle gangetjes en andere kleine ruimtes vaak vol met plekken waar je achter kon schuilen, waardoor je niet altijd achter het juiste object plaatsnam. In Red Dead Redemption is dit niet meer het geval en heb je dus niet langer het gevoel met je vingers in de knoop te zitten.

Het tweede kleine, maar belangrijke verschil is dat het locken van je doelwitten niet meer zo simpel gaat. GTA IV leunde voor mij vooral op het ‘locken-stickie omhoog-headshot’-principe, waardoor je met een vaste knoppencombinatie elke seconde wel iemand kon neerknallen. In RDR lock je op een wijder gebied waar je vijand zich ongeveer bevindt en moet je vervolgens veel preciezer mikken voordat je zijn ogen voor eeuwig doet sluiten. Al met al waren de eerste twee missies dus vermakelijk, maar tegelijkertijd ook bekende kost. In de derde missie was er sprake van een originelere aanpak.

In die derde missie wordt John door een gestoorde dronken Ier naar een mijn gebracht, waar hij een Gatling Gun (een handmatig aangedreven mitrailleur) kan vinden. John Marston wandelt steeds dieper de mijn in en knalt intussen iedereen overhoop die hem in de weg staat. Eenmaal bij de mitrailleur aangekomen tilt hij deze in een mijnwagen, om hem vervolgens naar buiten te brengen. Daar begint de pret pas echt: als de wagen eenmaal op snelheid is, kun je eraan gaan hangen terwijl je intussen iedereen op je weg ombrengt! Op een gegeven moment gaf het mijnwagenritje me het gevoel in een achtbaan te zitten die zo tof is dat er geen einde aan mag komen. Maar, zoals dat voor alle goede dingen van het leven geldt, kwam ook deze ontzettend toffe missie ten einde.

Na mijn speelsessie kan ik diverse conclusies trekken. Zo speelt RDR misschien nog wel lekkerder weg dan GTA IV en zit je nooit meer met je vingers in de knoop. Daarnaast is de derde missie een schoolvoorbeeld van hoe men missies gevarieerd kan houden. Maar de derde en allerbelangrijkste conclusie is toch wel dat als er ook maar íets waar is van de negatieve geruchten rondom de game, dit vooralsnog geen negatieve invloed heeft gehad op het resultaat. Als Red Dead Redemption naarmate het spel vordert deze lijn van awesomeness weet door te zetten, breng ik de weken na de release zonder twijfel door onder de Mexicaanse en Noord-Amerikaanse zon. Yeehaa!