IG feliciteert World of Warcraft

Op 11 februari 2010 was het vijf jaar geleden dat een revolutionair spel op de markt verscheen. Op die dag in 2005 werden de servers van World of Warcraft gelanceerd en een succesverhaal was geboren. Jelle was er van begin af aan bij en haalt warme herinneringen op aan de MMORPG die een nieuwe standaard neerzette.

De bèta

Ik heb het complete voortraject van World of Warcraft gemist. De enthousiaste reacties uit de Verenigde Staten gingen eind 2004 compleet aan mij voorbij, want ik dacht dat het heel erg saai zou zijn om het ene na het andere monstertje te verslaan. Ik snapte de game gewoon niet, totdat ik op een dag bij Kris in Zwolle was. Hij woonde daar met twee huisgenoten, waaronder Jurian en met zijn drieën waren ze druk bezig met de bèta. Ik speelde liever Halo 2, maar op een gegeven moment werd ik door Kris aan mijn oor naar boven gesleurd, achter de PC gezet en kreeg ik de opdracht het te proberen. Terwijl Kris in een hoekje peuken stond te roken, zette ik mijn eerste stappen in Azeroth.

Aangezien Kris zelf als Priest speelde, probeerde ik dat ook maar. Als Human begon ik in een prachtige groene omgeving en gaven verschillende personages mij opdrachten. Het begon redelijk onschuldig met het verzamelen van een paar paddenstoelen en het omleggen van een vijftal konijnen, maar al snel werden de opdrachten grootser en de uitdagingen moeilijker, en ik was gegrepen door het World of Warcraft-virus. Het was een behoorlijk speciale ervaring om door een wereld te lopen waar je talloze andere spelers tegenkwam en elk plekje er weer anders uitzag. Het was de bedoeling dat ik het even een uurtje zou proberen om Kris tevreden te stellen, maar uiteindelijk zat ik vijf uur gefascineerd achter het beeldscherm gekluisterd en besloot ik uiteindelijk toch nog maar een nachtje in Zwolle te blijven slapen. Op dat moment wist ik het zeker, ik moest en zou deze game spelen.

10 februari 2005

Op verschillende fora werd een dag voor de WoW-release uitgebreid bijgehouden of iemand de game al in het wild had gezien. Na een tip sprong ik op tien februari dan ook op de fiets naar de plaatselijke speelgoedwinkel, waar iemand anders hem had gespot. En warempel, er lagen gewoon vijf exemplaren in het schap, wat achteraf gezien een unicum was. Men had bij Blizzard niet op een enorm succes gerekend waardoor het aanbod veel kleiner bleek te zijn dan de vraag en de game werd op een gegeven moment zelfs via eBay voor monsterlijke bedragen verkocht.

Ik had daar geen last van. Met mijn Alliance-versie fietste ik trots naar huis, om hem daar op de computer te installeren. Mijn avontuur kon nog niet beginnen, aangezien het om twaalf uur ’s nachts pas mogelijk was een account te maken. En dat was duidelijk Blizzards achilleshiel. Men had de enorme stormloop niet verwacht, waardoor de accountpagina van twaalf uur tot een uurtje of drie in de nacht onbereikbaar bleek te zijn. Er werd vanuit Zwaag druk getelefoneerd naar Zwolle om te vragen of Kris en Jurian meer geluk hadden. Helaas waren daar ook de problemen aanwezig en we spraken af het bedje in te duiken en het de volgende dag opnieuw te proberen.

De wekker ging al om acht uur en voordat ik het wist zat ik weer achter de computer voor een nieuwe poging. Deze keer was Vrouwe Fortuna wel aan mij zijde en nadat ik mijn creditcardgegevens aan Blizzard gaf, betrad ik de magische wereld. Andermaal kroop ik in de huid van een Priest, wat van te voren met Jurian en Kris was afgesproken. Kris speelde Warrior en Jurian kroop in de huid van een virtuele Paladin en zodoende zouden we een perfect trio hebben om quests aan te gaan. Vlak nadat mijn personage was aangemaakt kreeg ik een belletje. Het waren Jurian en Kris ook gelukt en al snel vormden we een kloeke party van drie om daarmee de wereld te veroveren.

De eerste dag heb ik serieus van acht uur in de ochtend tot drie uur in de nacht gespeeld om tussendoor enkel te eten en naar de WC te gaan. Het was fantastisch om met zijn drieën aan de slag te gaan, samen de verschillende quests aan te nemen, nieuwe gebieden te verkennen en betere wapens te vinden. Aan het eind van de dag zaten we denk ik rond level 27 en we behoorden daarmee tot de meest fanatieke gamers van de server.

Na deze prachtige nacht hebben we nog heel wat dagen samengespeeld, totdat Kris en Jurian langzaam maar zeker de lol in het spel verloren en afhaakten. Het was een zwarte dag en mijn alter ego, Jaylee genaamd, was helemaal alleen in de wereld van Azeroth. Nou ja, alleen? Al snel sloot ik me aan bij een guild en ik maakte nieuwe vrienden. Ik verdiende met het voltooien van quests en het uitvoeren van werk steeds meer goud, waarvan ik een prachtig en snel paard kon kopen.

De reis naar level zestig was voor mij echt magisch. Elk nieuw gebied vertelde weer een stukje verhaal en bij elke nieuwe instance keek ik echt mijn ogen uit. Als Priest was ik zeer populair, aangezien ik ervoor zorgde dat de rest van de groep in leven bleef en zodoende hoefde ik nooit naar een instance-groep te zoeken. Iets minder enthousiast was ik over de raids. Het duurde mij allemaal te lang en omdat mijn guild niet van het raiden was, moest ik vaak mijn heil bij willekeurige groepjes vinden. Hiernaast is het originele World of Warcraft op het gebied van raiden een stuk moeilijker dan de content waarmee we vandaag de dag aan de slag mogen gaan, waardoor ik keer op keer doodging.

Uiteindelijk heb ik de game, een maand nadat ik level zestig was geworden, dan ook achter me gelaten. Ik had geen zin om opnieuw een personage te beginnen aan de kant van de Horde of telkens maar dezelfde instance uit te spelen. Eind 2005 verliet ik dan ook Azeroth om pas eind 2006 terug te keren.

Burning Crusade

Rond die tijd begon de bèta van World of Warcrafts eerste uitbreiding: The Burning Crusade. De uitbreiding bracht twee nieuwe rassen, nieuwe startgebieden en een compleet nieuwe wereld. In de bèta ging aan de slag als een Blood Elf Paladin. Eindelijk had de Horde een ras dat niet lelijk was! Ook waren de quests een stuk interessanter in vergelijking met het origineel. De tijd van ‘verzamel zoveel objecten’ en vermoord ‘zoveel vijanden’ was niet helemaal weg, maar het was duidelijk minder geworden. World of Warcraft spelen werd zodoende weer ‘leuk’.

Bewust had ik er voor gekozen om in de bèta me enkel te storten op de nieuwe begingebieden en Outland pas met de release te verkennen. Op 16 januari 2007 was het zover. Met mijn Priest betrad ik het nieuwe gebied en genoot ik van hetgeen ik zag. Outland had een totaal andere stijl en bestond uit gebieden waar meer was te doen dan alleen te questen. In het eerste gebied dat je betrad kon je bijvoorbeeld torens veroveren, waarmee je reputatie verdiende voor een bepaalde factie. Ook de verschillende instances waren aangepakt. Ze waren minder lang geworden, waardoor je eerder bereid was om een instance een tweede keer te spelen. En dan had je als hoogtepunt nog de toevoeging van de Flying Mounts. Met een berg geld kon je een vliegbeest kopen en daarmee Outland snel verkennen.

De race naar level zeventig was snel gelopen en toen kwam ik weer met hetzelfde probleem als bij het origineel: de end-game content boeide mij niet. Nog altijd had ik niks met raiden en waren de instances geen reden genoeg om maanden door te gaan. Wel ben ik om de zoveel tijd terug gekomen om te kijken wat de nieuwe contentpatches brachten, maar het woord ‘verslaafd’ heb ik tijdens de Burning Crusade-periode nooit in mijn mond durven nemen.

Wraak

In de zomer van 2008 was ik dan ook weer afgehaakt. Een reisje naar Blizzard gaf me weer aanleiding om met de game te beginnen om zo klaar te zijn voor de derde uitbreiding: The Wrath of the Lich King. Op 12 november 2008 was het zover. Ik reisde af naar de nachtelijke lancering in Rotterdam en zag daar hoe idioot fans konden zijn. De gamers die ik sprak waren stuk voor stuk van plan om na de aankoop van de game naar huis te racen en zich de rest van de week ziek melden, om maar aan de slag te gaan met deze nieuwe uitbreiding.

Ikzelf was wat rustiger. Ik was niet verslaafd, dus ik zag wel wanneer ik er zin in had. Ik heb de game de volgende dag wel geïnstalleerd en heb wat uurtjes gespeeld, maar echt ver kwam ik niet. De game werd in huize Van Es bewaard voor een rustig moment. Dat moment diende zich in juli 2009 aan. Er waren geen nieuwe games die op mij lagen te wachten, dus besloot ik toch maar eens te kijken wat de uitbreiding te bieden had. Voordat ik het wist, was ik hooked. Wrath of the Lich King bleek belachelijk goed te zijn. De quests waren echt heel erg leuk om te doen en als je level 80 was geworden, waren er eindelijk interessante daily quests. Uiteindelijk heb ik na het halen van tientallen Heroic Dungeons me aangesloten bij een guild die wel wilde raiden en toen zag ik pas echt de volle potentie van de game. Wekelijks voltooide ik raids als Naxxramas, Vault of Archavon, Obisidian Sanctum en The Eye of Eternity. Ik verzamelde badges en kocht nieuwe armor-stukken en werd steeds sterker.

Bovendien kwam Blizzard steeds op het juiste moment met nieuwe patches. Eerst was het Ulduar, die mij slaaploze nachten bezorgde, later kwam The Trial of the Crusade en vandaag de dag vecht ik met mijn guild een weg door Icecrown Citadel. Inmiddels ben ik een redelijk sterk personage. In mijn Shadow form deel ik zo’n 4000 damage per seconde uit, wat in een 25-man raid kan oplopen tot 10.000. Mijn Gearscore zit tegen de 5600 aan en heb bijna mijn Tier 10-set compleet. Elke dag start ik de game weer even op om een Random Dungeon te doen of juist wat daily quests. World of Warcraft was in de afgelopen vijf jaar een game die ik bij vlagen (veel) speelde, maar inmiddels kan ik me niet meer voorstellen dat ik de game niet speel.

Vijf jaar is de game dus uit en als het aan mij ligt worden daar zeker nog een paar jaar aan vastgeplakt. De nieuwe uitbreiding Cataclysm klinkt als muziek in de oren en in de tussentijd valt in Nortrhend nog zo ongelofelijk veel te doen, dat ik me niet snel met de game zal vervelen!

Mocht je de game nog nooit gespeeld, dan kun je hem nu aanschaffen voor slechts vijf euro. De deelnemende winkels zijn hier te vinden.