Brothers in Arms

In de rubriek de ‘De serie’ zetten we elke week een mooie franchise in het zonnetje. Voorwaarde om in De serie te mogen staan is dat er minimaal drie games van bestaan. Daarvan moeten er minimaal twee op de markt zijn gekomen en kan de derde in ontwikkeling zijn. In deze ‘De serie’ een reis naar de Tweede Wereldoorlog met de Brothers in Arms-serie.

In 2004 begon het Brothers in Arms-sprookje, met Brothers in Arms: Road to Hill 30. Op de stand van Ubisoft was een legertent te vinden, waar een smeagol en een kolonel de game aan de man probeerden te brengen. Inmiddels zijn de namen Randy Pitchford en John Antal bekend. Elke presentatie over de game vormden zij een mooi duo. Pitchford vertelde gepassioneerd over de game, terwijl de kolonel je het gevoel wilde geven dat je echt in het leger zat.

Dat is dan ook het grote visitekaartje van de eerste game: realisme. Je bent in Brothers in Arms geen Rambo die met zijn machinegeweer iedereen overhoop blaast. De speler kruipt in de huid van Matthew Baker en staat aan het hoofd van een kleine compagnie. Jouw maten gaan voor jou door het vuur en voeren jouw opdrachten keurig uit. Daarbij maak je gebruik van de vier F’s: Find Them, Fix them, Flank them en Finish them.

Dit principe komt erop neer dat je stapje voor stapje dichter bij jouw doel komt en volgens een vaste tactiek handelt. In het geval van een confrontatie, zoek je als de wiederweerga dekking. Vervolgens laat je één van jouw twee teams de vijand onder vuur nemen, zodat de nazi’s geen kant op kunnen. Via een handig cirkeltje boven de vijanden zie je of dat lukt en als zij onder druk staan, zoek je met het andere team de flanken op en maak je de vijand vervolgens af.

Deze manier van spelen was in 2005, toen het eerste deel uitkwam, compleet nieuw en werd al snel bejubeld. En ook het verhaal is een positief punt. De speler kreeg niet te maken met een ijskoude killer, maar met een soldaat met gevoel. De hoofdrolspeler had thuis een gezin en wil niks anders dan zo snel mogelijk uit de oorlog te komen en zijn manschappen veilig thuis te brengen. Helaas gaat een oorlog niet over rozen en beleef je enkele emotionele momenten.

Al snel bleek dat de eerste Brothers in Arms een commercieel succes werd en kwam Gearbox al in eind 2005 met het vervolg, genaamd Brothers in Arms: Earned in Blood. De korte ontwikkeltijd verraad eigenlijk al de aard van het spel. Earned in Blood is geen echt gevolg, maar vertelt het verhaal van het eerste deel uit een ander perspectief. Daarbij kom je op andere plaatsen terecht en beleef je andere dingen, maar het hoofdverhaal blijft helaas hetzelfde.

Ook qua gameplay is er nauwelijks iets veranderd en begint de irritatie de overhand te nemen. Het hele idee van de vier F’s blijft intact, maar door de grote hoeveelheid muurtjes waarover je niet kunt springen, zul je zo nu en dan toch een Rambo-actie moeten plaatsen. Het enige nieuwe in Earned in Blood is de toevoeging van de multiplayermodus, die helaas nooit goed uit de verf is gekomen. Ten tijde van de release waren er maar weinig mensen die de game online wilden spelen en als je dan toch een potje vond, bleek het gewoon niet leuk te zijn. De tactische benadering werkt gewoon niet als je het tegen andere spelers speelt. Uiteindelijk is Earned in Blood minder indrukwekkend dan het origineel, maar doordat er geen alternatief in 2005 te vinden was, genoten veel gamers er alsnog van.

De eerste twee games zijn samen goed voor een aantal miljoen verkochte exemplaren en daarmee is het een succesvolle franchise voor Ubisoft. De aankondiging van deel drie kwam dan ook snel. Wederom was het de E3 waar Pitchford en Antal in 2006 schitterden met de presentatie van Hell’s Highway. De Xbox 360 was destijds nog geen jaar op de markt en de graphics die we in de presentatie voorgeschoteld kregen waren zeer indrukwekkend. De Unreal 3 engine liet perfect zien wat voor mogelijkheden er voor de ontwikkelaars lagen.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de game begin 2007, twee jaar na de release van het origineel, in de winkelschappen kwam te liggen. Dat bleek achteraf veel te hoog gegrepen. Na het succes van de Brothers in Arms-serie werd Gearbox door meerdere partijen benaderd om games voor hun te maken. Het grote geld lag voor het oprapen en het leek erop dat Gearbox tegen voorstel ja zei. Hierdoor liep Hell’s Highway ernstige vertraging op en verscheen de game uiteindelijk eind 2008.

De tand des tijd had het potentieel aangetast, maar er valt gelukkig ook heel veel te genieten. De belangrijkste verbetering is de mogelijkheid om over een muurtje te springen om zodoende een tactisch voordeel te behalen. Daarnaast krijgt de speler in sommige missies de beschikking over een bazookasquad, waarmee muurtjes of zandzakken kunnen worden opgeblazen. Dat laatste levert niet alleen een opening in de verdediging van de vijand, het zorgde ook voor prachtige beelden. In slowmotion zie je hoe nazi’s door de lucht schieten en met een beetje mazzel vliegen daarbij de ledematen in het rond.

Dat zijn geweldige momenten, maar helaas zijn er ook een hoop negatieve punten in de game te vinden. Zo zijn sommige levels oersaai, zit de game vol met rare bugs en is de multiplayer net als bij Earned in Blood eigenlijk niet leuk. Vanuit de community was ten tijde van de release veel commentaar op de game, maar uiteindelijk verkocht de game naar behoren, waardoor de mogelijkheid van het vierde deel er nog altijd in zit. Want alhoewel de game na een uitstekende start wat is afgezakt, is het nog altijd een serie waar veel potentie in zit!