IG feliciteert Shadow of the Colossus

Heel af en toe wordt er een game gemaakt heeft die veel weg heeft van kunst. Een game die tot de verbeelding spreekt, een game die je laat nadenken, een game die emotie perfect weet over te brengen. In 2006 verscheen er in de vorm van Shadow of the Colossus op de PlayStation 2 zo’n kunstwerk. Shadow of the Colossus; een schilderij over grenzeloze liefde.

Althans, dat is mijn verhaal bij Shadow of the Colossus (SotC). In een schilderachtige setting word je getrakteerd op het volgende beeld: een paard loopt over een machtig ogende brug, terwijl een jongen op zijn rug zetelt. Bij nader inzien blijkt er nog iemand op de rug van het paard te liggen, een meisje. Het paard heet Agro, de jongen Wanda. Het meisje is dood. Wat dit vreemde gezelschap verbindt? Ik noemde het al eerder: grenzeloze liefde.

Misschien zie jij wel iets heel anders als je SotC speelt. Op dit punt houdt de verhaalvertelling namelijk nagenoeg op te bestaan. Wat duidelijk wordt, is dat Wanda er alles voor over heeft om zijn geliefde weer tot leven te brengen. Daarom is hij afgereisd naar het voor mensen verboden land van de Colossi, waar volgens de overlevering een oude kracht bestaat die de doden weer tot leven kan wekken. Hiervoor moet hij de zestien Colossi die het paradijselijke land bewonen, verslaan. Gewapend met een pijl en boog en een antiek zwaard zal hij koste wat kost de kracht vinden om dit te doen.

Gelukkig staat hij er op zijn eenzame tocht niet alleen voor. Zijn viervoetige strijdmakker Agro draagt hem namelijk overal naartoe. De schitterende omgevingen vertellen weliswaar geen verhaal in woorden, maar ze brengen wel degelijk een boodschap over. Terwijl Agro, Wanda al galopperend naar telkens weer een nieuwe Colossus brengt, kun jij het natuurschoon bewonderen. De lijnen in het zand van een uitgestrekte woestijn, hagedissen die over rotsvloeren lopen en soms knisperend onder een hoef van Agro terechtkomen: de kracht van SotC zit hem in de details.

Zoals ik al eerder stelde, kan ik alleen míjn verhaal van SotC vertellen. Ik verkeer in de stellige overtuiging dat dit spel op iedereen anders over zal komen. Zelf genoot ik van de schat aan subtiele details en werd ik langzaamaan verliefd op de reliëfrijke rotswanden, wijde woestenijen en al het andere naakte natuurschoon. Anderen zullen misschien het meest genieten van de doorlopend veranderende lichtinval, of van de gigantische wereld waarin alle gebieden naadloos in elkaar overlopen. Weer anderen zullen met open mond staren naar de gigantische, ontzagwekkende Colossi. De fenomenale beelden van SotC zorgen ervoor dat je daadwerkelijk emotie voelt tijdens het spelen.

De meest emotionele momenten zijn de momenten waarop je een Colossus af moet slachten. Wanneer je na een rit van soms wel twintig minuten door het desolate landschap aangekomen bent bij deze grootheden, klinkt spanningsverhogende muzikale begeleiding en begint de spannende strijd. Het ronddolen door uitgestorven omgevingen is een perfecte manier om de spanning op te voeren, zodat de gevechten met de gevaarlijke kolossen telkens een gigantische climax zijn.

Iedere kolos heeft één of meerdere zwakke punten, hoewel vele Colossi dit uitstekend weten te verbergen. Tijdens elke titanenstrijd ben je daarom eerst een groot deel van de tijd op zoek naar een manier om de kolos te beklimmen, om vervolgens op enkele kwetsbare delen van de Colossus in te hakken. Zodra je één van de zwakke plekken gevonden hebt, kun je Wanda deze pijnpunten als volleerd acupuncturist laten bewerken. Het is daarbij wel altijd opletten geblazen, want als Wanda uitgeput raakt, kan hij zichzelf niet meer aan de Colossus vastklampen. Uitputting leidt tot nare doodsmakken, waarna Wanda de titaan opnieuw moet beklimmen. Maar volhardend als Wanda is, leiden zijn speldenprikjes er uiteindelijk toe dat de gigant na een heftige uitputtingsslag het loodje legt en met een theatrale duik het aardoppervlak opzoekt.

Het doden van een Colossus voelt als het doden van een eenhoorn: tegelijk misdadig en machtig. En dat moet je zestien keer doen. Zestien keer herhaalt het ritueel van het zoeken, vinden en verslaan van een Colossus zich. Dat is dus zestien keer zondigen, of heiligt het doel zestien keer de middelen? Shadow of the Colossus geeft je de kans een eigen verhaal te bedenken, dus misschien bedenk je, net als ik, dat Shadow of the Colossus een schilderij over grenzeloze liefde is. Misschien interpreteer je het summiere verhaal op een totaal andere wijze. Eén conclusie levert dit schilderij in ieder geval op: de Colossi zijn dood, lang leve de Colossi! Oh, en fijne verjaardag, Shadow of the Colossus!