Alan Wake

Als ik een game speel of een film kijk die serieus probeert te zijn, verwacht ik een overtuigend verhaal. Niet zoals met dat verschrikkelijk overhypete Avatar, een film die een leuke aankleding had, maar zijn verhaal gemakzuchtig kopieerde van films als Pocahontas en Dances With The Wolves. Nee, ik wil een verhaal dat bijdraagt aan de sfeer en met verrassende plottwists komt aanzetten. En dan mag het van mij best gebruik maken van andere populaire cultuur, zolang het een eigen smoel heeft.

Na ruim een uur Alan Wake spelen, wist ik dat deze game als geen ander aan deze beschrijving voldeed. Vooruit, Heavy Rain kan ook als voorbeeld worden genoemd, maar mensen die enkel de beschikking hebben over een Xbox 360 kunnen binnenkort dus ook eindelijk aan de slag met ‘zo’n soort game’. Want geloof me, als die hele game zo overtuigend is als de uitgebreide demo, dan staat ons heel wat te wachten.

Jij bent Alan Wake, een schrijver die miljoenen boeken heeft verkocht, maar sinds twee jaar kampt met een writer’s block. Je vrouw neemt je mee op vakantie naar het idyllische Bright Falls om tot rust te komen. Van het ene op het andere moment verdwijnt je vrouw en hier lijkt een duistere kracht, de ‘Dark Presence’, voor verantwoordelijk. Daar komt nog eens bij dat alles wat er gebeurt, al eens geschreven is door Alan… al kan hij dit zich niet meer herinneren.

Alan Wake is opgedeeld in een aantal episodes en heeft een opbouw zoals we die kennen van series als Lost en Twin Peaks, inclusief terugblik op de laatste aflevering en cliffhanger op het einde. Ik heb de volledige eerste aflevering kunnen spelen en werd van begin tot eind meegesleurd. Ik mag en wil niets vertellen over verrassende gebeurtenissen, belangrijke personages en dergelijke, maar ik zal in ieder geval proberen duidelijk te maken waarom de verhaalvertelling zo overtuigend is.

Het hele verhaal wordt namelijk verteld vanuit Alans oogpunt, die op de achtergrond met een fijne vertelstem vertelt wat er allemaal gaande is. Tijdens het spelen kom je diverse pagina’s tegen van het manuscript dat werkelijkheid geworden is. Je kunt er donder op zeggen dat de inhoud van die pagina’s uitkomt, terwijl je aan het spelen bent. Dit klinkt wellicht als een simpele manier van verhaalvertelling, maar het is dodelijk effectief in zijn eenvoud en zorgt er wel voor dat je aan je beeldscherm gekluisterd blijft.

Remedy heeft verder overduidelijk leentjebuur gespeeld bij een schrijver als Stephen King, want de sfeer is net zo beklemmend als in diens boeken. Continu heb je het gevoel dat er naar vanuit het duister naar je gekeken wordt. Dit komt niet in het minst door de ijzingwekkende muziek en overtuigende spelwereld waarin je rondloopt. Die sfeer voelt ontzettend realistisch aan, mede doordat er geen overdreven horrorelementen, maar subtiele details terugkomen. Denk dan bijvoorbeeld aan het psychisch gestoorde gebrabbel van de Taken (inwoners uit Bright Falls die zijn overgenomen door de Dark Presence) of de aanwijzingen die op rotsen getekend zijn, die pas zichtbaar zijn als je er met je zaklamp op schijnt.

Oorspronkelijk was Alan Wake bedoeld als een game met een open wereld, maar uiteindelijk is de game een stuk lineairder geworden. Dit betekent niet dat de game klein of simpel aanvoelt, want het pad naar je eindbestemming is telkens dusdanig breed dat je geen last hebt van onzichtbare muurtjes of andere geforceerde afbakeningen. De bossen waarin je rondwandelt, zien er ontzettend mooi uit en de lichteffecten zijn werkelijk fenomenaal.

Hoewel ik het tot nu toe eigenlijk alleen maar heb gehad over de verhaalvertelling, sfeer en spelwereld, wil ik absoluut niet suggereren dat de gameplay een ondergeschoven kindje is. De game weet namelijk indruk te maken volgens het principe shine and shoot. Zaklampen en andere lichtbronnen zijn uiteraard een welkome toevoeging in het donker, zeker als blijkt dat de Taken hier absoluut niet tegen kunnen. Je schijnt simpelweg naar ze met een zaklamp, om ze vervolgens te doorzeven met het nodige lood.

Dit is gelukkig niet alles, want al gauw krijg je de beschikking over bijvoorbeeld een flaregun, flashbang-granaten en een big ass…euh…zaklamp. Bovendien raken de batterijen van die zaklamp op den duur op, net als je kogels, dus is het zaak tijdig op zoek te gaan naar voorraden die her en der verspreid zijn. Op het moment dat je achterna wordt gezeten en geen voorraden meer hebt, komen de beklemmende spelwereld, claustrofobische sfeer, het indrukwekkende verhaal en de inventieve gameplay samen tot één geheel.

En dat is misschien nog wel het mooiste aan Alan Wake. Veel spellen hebben tegenwoordig wel één of meerdere leuke elementen, maar voelen niet aan als indrukwekkend totaalpakket. Alan Wake kent, voor zover dat tot nog toe valt te beoordelen, alleen maar geweldige aspecten en weet deze op weergaloze wijze samen te smelten tot één coherent geheel.