IG feliciteert Metal Gear Solid

In dezelfde week waarin Heavy Rain de grenzen tussen film en game doet vervagen, blikken we tevens terug op een game die al weer twaalf jaar geleden eenzelfde soort stap in die richting zette. Deze game toonde de kracht van de eerste PlayStation, liet zien dat games niet alleen voor kinderen interessant waren en zou bovendien de doorbraak zijn voor de franchise, met een hoop sequels, prequels en spin-offs in de jaren erna. Ook groeide het hoofdpersonage van het spel uit tot een waar game-icoon en voor Hideo Kojima, de bedenker van de serie, was het de grote doorbraak die ervoor zorgde dat hij tot op de dag van vandaag één van de meest gerespecteerde en bejubelde producers in de gameindustrie is. Ik heb het natuurlijk over Metal Gear Solid.

Ik kwam voor het eerst in aanraking met MGS toen hij al een aantal jaren uit was. Op dat moment waren games voor mij puur entertainment. Alles draaide om de gameplay, maar zodra ik de (spel)computer uitzette, was de beleving ook afgelopen. Al vanaf de eerste minuut merkte ik dat Metal Gear Solid anders was. In een filmische cutscene met geloofwaardige stemacteurs en een spannende soundtrack zag ik een onderzeeër een eiland naderen, waarna ik al snel de controle kreeg over de illustere Solid Snake. Geen prinsessen te redden, geen rare buitenaardse eindbazen, nee, dit was overduidelijk het serieuzere werk.

Al meteen bij de eerste vijanden in het spel kom je erachter dat rondrennen als een kip zonder kop totaal geen nut heeft. Ik stond er dan ook even raar van te kijken toen ik het eerste gebied door was gekomen zonder ook maar één van de vijandelijke soldaten aan te raken. Metal Gear Solid was de game die het stealth-genre écht op de kaart zette, en het devies luidde dan ook ‘schuilen, sneaken, verstoppen en geruisloos uitschakelen’.

Voor mij was het echter niet zozeer de gameplay - hoe fris en vernieuwend deze ook was – die mij zo aansprak. Via talloze codec-gesprekken (een soort radio-interface) en actievolle cutscenes ontvouwde zich namelijk langzaam een verhaal voor mijn ogen dat kwalitatief ver uitsteeg boven wat ik van games en zelfs sommige films gewend was. De verschillende personages kwamen prachtig tot leven en zelfs bepaalde eindbazen sloot je op den duur toch in je hart. Het was voor het eerst dat een game me op deze subtiele manier een pittige boodschap door mijn strot dauwde. En dit alles op achtergrond van een episch verhaal rond een wandelende nucleaire tank.

Een andere manier waarop Kojima spelers in de spelwereld wilde betrekken was door kleine gimmicks in de gameplay te verstoppen. Zo is er het beroemde gevecht tegen Psycho Mantis, die gedachten kan lezen. Hierdoor doorziet hij dus al Snake’s aanvallen en is het onmogelijk hem te raken. De oplossing? Plug je controller in de tweede poort en let op de reactie van Mantis. Ook wordt de speler opgedragen om de controller tegen zijn arm te houden voor een ‘injectie’, waarna de controller begint te trillen. Nu ik er zo aan terug denk klinkt het flauw, maar destijds toen ik een jaartje of dertien was, vond ik het geweldig.

Vandaag de dag wordt Metal Gear Solid nog altijd gezien als één van de beste games aller tijden. Punt. Van het verhaal tot de memorabele personages (waarvan we er een hoop terug zouden zien in vervolgdelen), van de spannende en emotionele muziek tot de geweldige voice-acting; alles klopte aan de game. Het is dan ook niet zo toevallig dat MGS een grote schare fans kreeg en Kojima inmiddels zijn eigen ontwikkelstudio heeft bij uitgever Konami. Voor mij persoonlijk was Metal Gear Solid de game die me liet zien dat games meer konden bieden dan alleen highscores en eindbazen. Metal Gear Solid was een beleving. Toén, en nu nog steeds.