Super Mario Galaxy 2

Naast me zit een Fransman geconcentreerd naar zijn scherm te staren. Over zijn schouder kijkt een Nintendo-medewerker met gebalde vuisten mee. De oeh’s en aah’s volgen elkaar in rap tempo op. De Fransman zegt met het slechtst mogelijke accent dat hij op dit stuk al een paar keer afging. Met kunst- en vliegwerk weet hij verder te komen, om triomfantelijk een ster op te pakken. En als bonus neemt hij ook nog een high five in ontvangst. Good job!

Dat laat ik natuurlijk niet op me zitten en onmiddellijk start ik hetzelfde level op, om te bewijzen dat wat die Fransman deed niet zo bijzonder was. Mario maakt zijn bekende vliegende entree en landt aan het begin van een level met rood- en blauwgekleurde panelen, bezaaid met paarse munten. Spelers van de eerste Super Mario Galaxy weten gelijk wat dat betekent: pittige platformactie met een flinke dosis frustratie. In de eerste SMG wist het level dat bestond uit een panelen-Luigi met paarse munten toch wel een cultstatus te bereiken. Vol goede moed en met de lessen van het eerste deel spring ik dapper op het eerste paneel. Ik schiet door, even een klein extra sprongetje en een draai om te corrigeren. En met de draaisprong klappen de blauwe panelen weg en komen de rode tevoorschijn. Mario dondert de diepte in…aah, duidelijk. Lesje geleerd.

De Fransman staat nog wat na te praten en in de hoop dat niemand mijn kansloze falen zag, begin ik aan mijn tweede poging. Lange sprongen, korte sprintjes en slimme pauzes helpen mij tot dertig van de honderd muntjes. Er wordt mij een rustmoment gegund, waarna er een tandje wordt bijgeschakeld. Chain Chomps komen over de panelen rollen en alleen door op tijd de juiste kleur panelen te laten wegklappen en opzij te springen voor de bijtgrage beesten is het stuk te doorlopen. Met zweethandjes weet ik het te halen. De Nintendo-medewerker kijkt langs de keuvelende Fransman en ziet dat ik aardig op weg ben. Hij is verwonderd dat hij met twee zulke getalenteerde Super Mario Galaxy (2)-spelers in dezelfde ruimte vertoefd.

De laatste helft van het level gaat relatief makkelijk, de obstakels worden gemener, met bewegende elektrische hekjes en meer rollende beesten, maar met een beetje patroonherkenning is alles te omzeilen. Ik pak het laatste muntje, de ster verschijnt en ik bemerk opeens dat er een timer onderin staat: nog 1:14 over. Triomfantelijk geef ik ook een high five. Ik ben de beste!

Dat de vijfentwintig minuten ervoor een drama van jewelste waren, dat deed er niet meer toe. Want hoewel de prestatie hierboven doet geloven dat Super Mario Galaxy 2 niet zo pittig is, bewezen de verschillende boss battles - die al uit te proberen waren - het tegendeel. De Bowser-achtige draak die Mario achterna zit en zichzelf door de planeet boort is een geduchte tegenstander. Op tijd moet er van koers veranderd worden, op tijd moet de draaispin worden ingezet en op tijd moet je ervoor zorgen dat je muntjes oppakt om opgelopen schade weer ongedaan te krijgen. Ook het reuzenlevel, waar je spontaan een Calimero-complex van krijgt, gooit de nodige uitdagingen op je pad. Goomba’s moeten ontweken worden en sprongen van platform naar platform bestaan meer dan ooit uit de juiste timing. Een timing die ik tijdens de demo nog niet doorkreeg en waardoor ik er flink wat Mario’s doorheen heb gejaagd.

Goed, het is wat lastiger, maar alleen met een verhoogde moeilijkheidsgraad komen voor een vervolg is wat karig. Daarom zitten er ook verscheidene nieuwe power-ups in Super Mario Galaxy 2, waarvan een aantal door ieders favoriete kameraadje, Yoshi, gebruikt worden. Zo is er de hete peper, waardoor Yoshi als een malle rent terwijl zijn bek in brand staat. Erg handig om op die manier verticale stukken op te rennen. Of wat dacht je van een blauw stuk fruit waardoor Yoshi letterlijk last krijgt van winderigheid. Het beest heeft een opgeblazen buik en blaast zichzelf omhoog, naar anders onbereikbare plekken. Denk aan het bijenpak van Mario, maar dan voor Yoshi.

Tijdens de speelsessies kregen we ook de kans om met een nieuwe power-up van Mario aan de slag te gaan. Na een tripje naar de Gamma heeft hij een boor opgepikt waarmee hij moeiteloos door planeten boort. En uiteraard moet hier flink mee gespeeld worden. Boor door de planeet in de zachte onderbuik van reuzenkoopa’s, versla een robot die een ster in een glazen koepel vasthoudt of boor jezelf naar een hoger gelegen platform aan de andere kant van de planeet. Mogelijkheden te over die stuk voor stuk al leuk gebruikt werden tijdens het handjevol levels dat we mochten uitproberen.

‘Leuk’, dat is hét toverwoord dat iedereen bezigde na het spelen van Super Mario Galaxy 2, waardoor gelijk de gedachte ontstond: ontbreekt er dan eigenlijk niks, dat het ‘slechts’ leuk is? Je zou kunnen zeggen dat de levels nog steeds fragmentarisch zijn opgebouwd zonder grote werelden, maar door het hoge tempo waarmee je door de game raast met acrobatische sprongen, valt het weinig op. Of misschien is het dat een écht vernieuwend element tot nog toe ontbreekt, maar zie eens wat voor een basis het is. Misschien is het met Super Mario Galaxy (2) net als Chinees halen. De eerste dag is het heerlijk schransen aan alle bakjes vol lekkernijen en vreet je jezelf helemaal klem. Daags erna warm je de restjes op, haal je er wat bakjes bij, verrast de maaltijd geen moment, maar stiekem, heel stiekem smaakt het nog beter dan de dag ervoor!