Prison Break: The Conspiracy

Vijf jaar geleden zaten ongeveer anderhalf miljoen mensen voor de buis voor de Amerikaanse serie Prison Break. Deze succesvolle serie had het publiek volledig in zijn greep. Het verhaal draait om twee broers. De ene, Lincoln Burrows, is veroordeeld tot de doodstraf wegens de moord op de broer van de vicepresident van Amerika. Een moord die hij niet heeft gepleegd. Vandaar dat de andere broer, Michael Scofield, een bankoverval in scène zet om bij zijn broer in de gevangenis te komen en hem te helpen met een ontsnapping uit die gevangenis.

Anno 2010 zijn we vier seizoenen en een televisiefilm verder en is het tijd voor een vergaming van het eerste seizoen. Volgens ontwikkelaar Zootfly zal het voor zowel de fans als de spelers die niet bekend zijn met het verhaal leuk zijn om te spelen. Het zal fans aanspreken omdat het eerste seizoen bij hen waarschijnlijk redelijk weggeëbd is, en voor de speler die er niet mee bekend is, is het een goede manier om alsnog het verhaal van de serie mee te maken.

Het verhaal van Prison Break: The Conspiracy is serieus aangepakt om de fans wat moois te bieden. Zo hebben de schrijvers van de televisieserie meegewerkt aan het script van de game. De hoofdlijn is het verhaal uit seizoen één, maar zoals vrijwel elke serie kent Prison Break ook een aantal gaten in de plot. Deze zijn door de schrijvers uitgewerkt en worden nu door de game gedicht. Daarnaast zijn er een aantal acteurs uit de serie die hun stem hebben verleend aan hun digitale evenbeeld in de game en is de originele muziek van het eerste seizoen aanwezig. Dat klinkt dus allemaal best goed. De game ziet er ook zeker niet slecht uit en de personages zijn duidelijk herkenbaar.

We spelen echter niet zoals je zou verwachten als Michael Scofield, maar als Tom Paxton, een nieuw personage, speciaal gecreëerd voor de game. Deze gast werkt voor The Company en heeft de opdracht meegekregen dat Burrows hoe dan ook de doodstraf moet krijgen. Zijn doel is om achter de plannen van Scofield te komen en deze te dwarsbomen, om zo te voorkomen dat Burrows ontsnapt. Tom Paxton gaat daarom undercover als medegevangene en moet, net als Scofield in de serie, contact maken met de andere gevangenen. Dit doet hij op bekende plekken als de buitenplaats en het gevangenisblok.

Beruchte criminelen als T-Bag, C-Note en John Abruzzi hebben wel wat te vertellen over Scofield, maar doen dat niet zomaar. Je krijgt via jouw contacten verschillende missies die je moet oplossen om informatie in te winnen over Scofield. Er zijn verschillende typen missies, zoals het stealthy ren-ongemerkt-van-A-naar-B, tussenfilmpjes waar Quick-Time Events in zijn toegevoegd of het vechten met medegevangenen.

Het vinden van de weg binnen de stealth-missies is vaak overzichtelijk dankzij de gele markering van objecten als balken en palen waar je op kunt klimmen en klauteren. De moeilijkheidsgraad wordt omhoog gegooid dankzij de rondlopende bewakers. Word je gevonden, dan word je teruggeplaatst bij je laatste savepoint om het opnieuw te proberen. Er zijn veel van dit soort plaatsen in de game aanwezig, waardoor de snelheid van het spel bewaard blijft. De minimap waarin de bewakers worden aangegeven helpt je bij het voorkomen dat je gevonden wordt.

De Quick-Time Event-missies spreken redelijk voor zich. Er komen plaatjes in beeld van de knoppen die je in moet drukken. Hoe het filmpje verloopt, is dan afhankelijk van jouw acties. Er waren helaas geen keuzemogelijkheden in de voorbeelden die ik speelde. Als ik faalde dan was er dus geen filmpje dat een alternatieve weg insloeg, maar startte het filmpje opnieuw op. Hierdoor kregen deze missies een behoorlijk hoog trial and error-gehalte, wat ze beduidend minder leuk maakte om te spelen.

Ook het vechten liet mijn bloed niet sneller stromen (wel vloeien, maar dat terzijde). Je kunt niet alleen tijdens missies met medegevangenen knokken, want er is hier ook een apart gedeelte voor waar je met gevechten geld kunt winnen, om zo aan bepaalde items te komen in de game. Het vechten was niet overtuigend, vooral omdat de armen niet altijd het lichaam raakten terwijl er wel een animatie aanwezig was dat de tegenstander geraakt werd. Ook het publiek stond er als een stel zandzakken bij en reageerde totaal niet op wat er in het gevecht gebeurde. Je kunt ook tegen andere zoutzakken, uhh, spelers vechten via een offline multiplayermodus, maar met de huidige kwaliteit van de gevechten is dat niet echt een lokkertje voor de echte gamer.

En dat is in feite waar ik tot nu toe mee zit. De game is namelijk echt gericht op de casual gamer en de fanboy en fangirl van Prison Break. Daardoor overheerst het gevoel dat de game tekort gaat schieten en in feite de serie is, waar een aantal spelmechanieken op toegepast zijn. Prison Break: The Conspiracy lijkt een geforceerde mix van weinig verrassende elementen te worden, die waarschijnlijk minder waar voor je geld gaat bieden dan veel van de andere games die in dezelfde periode verschijnen.