Sin and Punishment: Successor of the Skies

Het was een doodszonde! Billenkoek, dat verdiende Nintendo volgens velen toen duidelijk werd dat Sin and Punishment niet naar Europa zou komen. Deze on-rails shooter gooide hoge ogen in Japan en als het afkomstig is van Treasure, dan moet het toch geweldig zijn?! Goed, ik zal destijds wel onder een steen hebben gelegen of bezig zijn geweest met games die hier wél uitkwamen, want ik heb Sin and Punishment niet echt gemist.

Vandaar dat ik blanco kon beginnen aan Sin and Punishment: Successor of the Skies. Niet dat je voorkennis nodig hebt, want toen ik begon aan de game, drukte de PR-dame het verhaal weg met de opmerking dat dit totaal onbelangrijk is in de game. Zonder pauzes blijven mikken op alles wat beweegt, dat is wat de klok staat. Met de B-knop ingedrukt en al richtend op het scherm schiet je talloze raketten uit de lucht, robotten van de grond en mannetjes uit hun schoenen. Daarmee is de B-knop de meest gebruikte of juist de minst gebruikte knop van de game, het is net hoe je er naar kijkt.

Intensiever moeten vijandelijke kogels ontweken worden of op tijd een aanval met het zwaard worden ingezet. Met de Nunchuk beweeg je hoofdpersoon Ida of Kachi soepeltjes over het scherm, terwijl je kogels, lasers en raketten ontwijkt die op je afkomen. Vooral de lasers weten je het leven goed zuur te maken, omdat ze soms van richting veranderen, waardoor er op het laatste moment onverwachts een koersverandering ingezet moet worden.

Sin and Punishment: Successor of the Skies is hierdoor niet per se moeilijk, maar vraagt vooral van je om patronen te herkennen. Waar komen de vijanden op welk moment vandaan, hoe bewegen ze en waar schieten ze allemaal op? En bij grote bazen is dit helemaal van levensbelang. Zo moet je bij een gigantische vogel op je hoede zijn, aangezien het beest onverwachts (nou ja, na twee keer dus niet meer) lopende robots op je afstuurt.

Niet veel later wacht een sinister figuur op mijn pad en moet er vooral op los gehakt worden met het zwaard, terwijl ik ondertussen op de vijand lock en een speciale, extra sterke aanval inzet. Dat allemaal terwijl ik fanatiek door het beeld blijf vliegen om uit de buurt van de vijand te blijven en niet geraakt te worden. Bekomen van de uitdaging ga ik weer verder en duik ik een tunnel in. Ik krijg het weer flink voor mijn kiezen met een gigantische boor die brokstukken in het rond laat vliegen. In hoog tempo probeer ik alles te ontwijken, maar het patroon ontdekken lukt me niet. Na een heftige strijd leg ik het loodje.

Als tijdens de korte spelsessie iets duidelijk werd, dan is het dat Sin and Punishment: Successors of the Skies in een hoog tempo doorraast en je alles maar bij moet zien te benen. Meerdere malen door hetzelfde level lopen is geen straf, maar een leerproces. De actie is flitsend en uitdagend en daardoor heb ik een goed gevoel overgehouden aan mijn eerste kennismaking met Sin and Punishment. En die kramp in je vinger van het constante schieten, dat hoort er bij!