The Misadventures of P.B. Winterbottom
Artikel | -Dames en heren, jongens en meisjes, welkom in ons theater. Vandaag zal onze voorstelling gaan over een heer genaamd P.B. Winterbips. Heer Winterbips heeft een groot probleem. Hij kan niet stoppen met het stelen van overheerlijke taarten. Jullie houden toch ook van taart? Wel toch? Dat dacht ik al! Maar niets blijft voor jullie over want P.B. Winterbips steelt ze zo voor jullie neus weg. Het wordt dus tijd dat iemand hem een lesje leert. Dat zal gebeuren op een ochtend wanneer een overheerlijke geur zijn neus doet prikkelen als nooit tevoren. Laten we maar snel kijken wat er gaat gebeuren.
De spotlight gaat uit en het doek gaat omhoog. Fel wit knipperend licht valt op het doffe witte doek en via een aantal teksten en illustraties krijgen we hetzelfde verhaal nog een keer voorgeschoteld. Ik bevind me in de sfeer van bijna een eeuw geleden waarin de stomme film een centrale rol had in de vrijetijdsbesteding van de mens. Een grappig, klein dik mannetje met een snor is de hoofdrolspeler van de zwart-witfilm en verzot op taart. Hij stuit op een taart zoals hij nog nooit heeft gezien. Of het ligt dat de taart in kleur is, weet ik niet. Dat het hem in een benarde situatie weet te krijgen weet ik wel.
De heer P.B. Winterbottom, zoals zijn naam luidt, volgt obsessief de vliegende taart, en net wanneer hij denkt hem te pakken om op te eten neemt de tijd een loopje met hem doordat hij een portal ingezogen wordt. Het voordeel van deze teleport is dat Winterbottom zichzelf kan opnemen om vervolgens zijn acties in de tegenwoordige tijd af te spelen. Zo kan hij zichzelf helpen met klonen om taarten te krijgen waar hij in zijn eentje niet bij kan komen. Dit levert een aantal leuke puzzels op die doen denken aan Braid. De puzzels zijn echter niet breinbrekend moeilijk te noemen. De enige puzzel waar ik op vast liep was er één waar ik niet wist dat als je het maximaal aantal klonen hebt aangemaakt je even goed nog een kloon aan kan maken waarbij de vorige verdwijnt. Echte frustratie kom je in Winterbottom niet tegen.
De puzzels zijn het basiselement van de game en gezien dit goed te vergelijken valt met Braid lijkt de game daardoor niet zo bijzonder. Kijken we naar het uiterlijk dan is The Misadventures of P.B. Winterbottom toch echt wel een unieke game omdat het zichzelf onderscheidt door haar zwart-witfilmvormgeving. De omgevingen zijn prachtig weergegeven en ademen een hele fantasierijke sfeer uit, wat in feite vreemd is voor een game die zijn inspiratie haalt uit het medium film in een stadium van zo’n honderd jaar geleden. Naast het medium film zien we ook dat er inspiratie uit prentenboeken en theater is gehaald. De soundtrack is subliem gedaan en vormt een duister Engelse ambiance die ik nog niet eerder heb gezien in een game. De tussenteksten en de achtergronden van de puzzels lijken op die van een interactief prentenboek. Wat dat betreft verdient Winterbottom de Zilveren Digitale Muisprijs voor het design.
Je hebt een uur of drie à vier aan puzzels voordat het spel doorlopen is. Dit klinkt als vrij kort, maar ik heb het spel opnieuw uitgespeeld om weer te mogen kijken naar de prachtige vormgegeven wereld. Het is als het niet genoeg krijgen van hetzelfde kinderboek. Je weet allang hoe het eindigt, je weet de volgorde van de gebeurtenissen en je weet welke plaatjes je kan verwachten. Dat neemt niet weg dat het fijn blijft om in dezelfde wereld te vertoeven. Naast de 50 puzzels in de story mode staan er ook nog 25 uitdagingen te wachten waarbij je strijdt tegen andere spelers op de leaderboards. Leuk om een keertje te proberen maar de story mode is gewoon het ding waar het spel om draait.
Registreer nu!