IG feliciteert Halo: Combat Evolved

Halo: hate it or love it. De laatste jaren is de Halo-franchise één van de grootste van de game-industrie geworden en er zijn evenveel haters als liefhebbers. De serie begon op 15 november 2001, toen Halo: Combat Evolved op een nieuw spelplatform geïntroduceerd werd: de Xbox. Microsoft startte haar gameplatform met veel bravoure en grandeur op, maar eigenlijk blonk alleen Halo uit. Hoewel de eigenlijke geboorte van Halo in november was, konden wij Europeanen pas op 14 maart genieten van dit prachtspel.

Het is inmiddels acht jaar geleden dat Halo: Combat Evolved verscheen en in die tijd heeft de game een prachtige status verworven. Zo wordt het spel in één adem genoemd met een game als GoldenEye 007. Halo was een game die liet zien dat shooters op een gameconsole wèrken, zoals we dat vandaag de dag duidelijk terugzien in games als Call of Duty 4: Modern Warfare, Battlefield: Bad Company en Killzone 2. Halo bewerkstelligde dit onder andere door de ontzettend toegankelijke besturing. Spelers konden na de eerste kennismaking al snel hordes Covenant afslachten met het originele wapentuig. Ik als destijds twaalfjarig snotjoch, pakte bij een van mijn vriendjes een controller op en slaagde al snel in het doden van vijanden, terwijl ik nog nooit een andere consolegame dan Mario of Donkey Kong had gespeeld; zo makkelijk was Halo om op te pakken.

Naast deze vooruitstrevendheid, was het ook de visuele pracht en praal die indruk maakte. Halo is kleurrijk, gedetailleerd en heeft grootse levels waar vaak veel vijanden in ronddolen. Helaas loopt alles niet altijd even soepel en worden veel omgevingen gerecycled, maar dat doet niets af aan het visuele geweld dat op je afkomt. Bovendien is het een game die een ongekend meeslepende soundtrack heeft. Van bombastische orkestmuziek tot minimalistische ambient-geluiden: Halo heeft het allemaal. Dit alles zorgt voor een erg spannende en mysterieuze sfeer, die je constant in zijn greep houdt. Momenten als de landing op de ringwereld Halo of de inbraak in het schip van The Covenant zijn gamers bijvoorbeeld lang bijgebleven.

De game draait om een oorlog tussen mensen en The Covenant, een buitenaards (no kidding…) ras dat het heelal wil overheersen. Tijdens een ruimteslag vlucht een schip, de Pillar of Autumn, met een vrij speciale lading naar een vreemde ringwereld. Ze vliegen handmatig en vermijden computergestuurde vliegroutes, om zo hun achtervolgers te ontwijken, maar dat blijkt tevergeefs. Kapitein Keyes besluit dan de ‘lading’ te activeren: Spartan 117, de Master Chief. De speler neemt de rol op van deze supersoldaat, die het in zijn eentje opneemt tegen de Covenant, simpel en alleen omdat hij ‘het wel aankan’. Wanneer ze op de ringwereld zijn, ontvouwt zich een boeiend verhaal over die plek. De ringwereld, door The Covenant “Halo” genoemd, is gebouwd door de Forerunners, die dit blijkbaar deden om een ras genaamd The Flood gevangen te houden. Dit parasietenras is een gigantische bedreiging voor het universum en in de game vooral voor Master Chief en z’n maatjes. Het is misschien ietwat kort door de bocht, maar boeiend is het zeker.

Iets wat de game vernieuwend maakte, is onder andere het feit dat er maar twee wapens gedragen kunnen worden en dat het schild van de Master Chief zichzelf opnieuw oplaadde. Voorheen lagen in shooters tientallen wapens voor het oprapen en leken personages geen problemen te hebben er veel te dragen. Dat er maar twee te dragen zijn, zorgt voor een zeker tactisch element. Spelers moeten goed nadenken welke wapens ze meenemen op welke momenten, vooral omdat de intelligentie van de vijanden toentertijd van een ongekend hoog niveau was. Vooral het karakter van de vijanden is erg overtuigend.. Kleine Grunts rennen dikwijls weg als je begint aan je slachtwerk, terwijl ze dapper mee blijven vechten als er een Elite in de buurt is. Deze zoekt zo af en toe ook naar beschutting en probeert jouw schietsalvo’s te ontwijken. Dit soort kleine details zorgen voor een nog diepere beleving.

Daarnaast zijn er ook nog voertuigen waar lekker mee gekloot kan worden. In de buggyachtige Warthog kun je lekker racen, manoeuvreren en rammen en kunnen er twee NPC’s meerijden om Covenant-gespuis neer te knallen. De Ghost is dan weer leuk om door de omgeving te glijden en zelf vijanden onder vuur te nemen. Leuker is natuurlijk de Banshee, een soort Ghost om in te vliegen. Deze voertuigen zorgen voor genoeg afwisseling en dikwijls voor een versnelling van de actie. Zo is het laatste level een race tegen de klok in een Warthog, wat zorgt voor een zinderende finale van het spel.

Was je klaar met de verhaalmodus van de game, dan kon je aan de slag met de multiplayer. Deze zou aanvankelijk online zijn, maar aangezien Xbox Live nog lang niet klaar was, werd deze onlinefunctionaliteit bewaard voor Halo 2. Ja, Halo: Combat Evolved was nog lekker te spelen met een aantal vrienden op de bank. De verhaalmodus kon met z’n tweeën gespeeld worden en de multiplayermaps met maximaal vier man op één console. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn vriendjes en ik dagenlang elkaar het leven zuur maakten in levels als Blood Gulch en Battle Creek. Het leek gewoon onmogelijk dat dit spel ging vervelen.

Het moge duidelijk zijn dat Halo: Combat Evolved een spel is dat zijn strepen met verve heeft verdiend. De game introduceerde feitelijk eigenhandig een gameconsole, liet zien hoe goed shooters op consoles kunnen zijn en zette een standaard neer voor de (Halo-)games die nog gingen komen. Hartelijk gefeliciteerd Halo: Combat Evolved.