StarCraft II

Alle straten zijn totaal verlaten. Hier en daar waart er nog een passant rond, maar verder is er buiten weinig activiteit te bespeuren. Winkels zijn gesloten en hele scholen en universiteiten houden het ook voor gezien. Het hele land zit binnen naar een flikkerend schermpje te staren. Hoogstwaarschijnlijk is dit de situatie in Zuid-Korea zodra de uiteindelijke versie van StarCraft II verkrijgbaar is. Het land waar het eerste deel tot nationale sport is gebombardeerd, is volledig in de ban van deze aankomende game. Gelukkig heeft men nu met de multiplayerbèta al een voorproefje.

En gelukkig is die bèta niet alleen voor die gekke Koreanen, maar mogen ook wij er van genieten. Zo’n twaalf jaar na StarCraft en zeven jaar ontwikkeltijd lijkt deel twee eindelijk zijn uiteindelijke en ultieme gestalte aan te nemen. StarCraft II was lange tijd niet meer dan een natte droom van elke RTS-fanaat. Tot Blizzard drie jaar geleden met veel bombarie in Seoul het langverwachte vervolg aankondigde. Iedereen ter plaatse was helemaal door het dollen heen. Deel één geniet nog veel aanzien en wordt nog onvoorstelbaar veel gespeeld. In Zuid-Korea, maar ook hier in het Westen. Met deel twee wordt het enthousiasme naar alle waarschijnlijkheid gewoon voortgezet. Dit komt doordat StarCraft II het belangrijkste aspect van een RTS op perfecte wijze weet te benaderen: balans.

De balans die tussen de drie facties heerst is werkelijk onnavolgbaar. Het probleem dat bij de meeste Real Time Strategy-games optreedt, is dat veel van de beschikbare units naarmate een potje vordert volstrekt waardeloos worden. Waarom zou je nog grondstoffen aan die zwakke standaard units verspillen als ze sneller doodgaan dan dat je erover deed om ze te bouwen? Simpelweg de allerduurste units bouwen en over het kamp van de tegenstander walsen is eerder gebruik dan uitzondering.

In StarCraft II wordt dit anders aangepakt. Er is voor elke legereenheid wel een manier te bedenken om ze effectief uit te schakelen. Als je met een tiental van de krachtigste werktuigen op pad gaat en je treft een handjevol minder prijzige tegenstanders moet je niet raar opkijken als je binnen luttele seconden vermorzeld wordt. Een groep van zwakkere units kan bijvoorbeeld de perfecte afleiding zijn om zo de zwakke aspecten van de duurdere voertuigen uit te buiten. Slome tanks kun je bijvoorbeeld insluiten om vervolgens met een atoombom het gehele vijandelijke leger met de grond gelijk te maken.

Dat de uitkomst van een gevecht niet enkel draait om de kwaliteit van het leger, maar ook om de tactische uitvoering van de speler, maakt het spelen van StarCraft II tot een genot. De eerdergenoemde atoombommen roekeloos ergens neergooien kan ervoor zorgen dat je meer het eigen leger wegvaagt dan de tegenstander. Wie niet eerst goed de omgeving en het gekozen pad verkent, kan erop wachten dat hij door mijnen of verborgen units wordt verrast.

Anderzijds moeten er ook belangrijke keuzes gemaakt worden die het verschil tussen winst en verlies bepalen. Zo kunnen alle gebouwen bij het Terran-ras waar men units creëert uitgebouwd worden. Hierbij kan er gekozen worden voor een uitbreiding waardoor men meer soorten units kan bouwen en deze units kunnen ook nog eens nieuwe upgrades verkrijgen. De andere uitbreiding zorgt er juist weer voor dat er twee eenheden tegelijkertijd gebouwd kunnen worden. Zet je dus liever sneller een leger van zwakkere units op of investeer je liever in krachtigere voertuigen en soldaten met meer vaardigheden?

Het Zerg-ras kent daarentegen juist weer andere dilemma’s. Dit volk van buitenaardsachtige insecten is erg afhankelijk van de larven. Deze onderkruipsels verzorgen uiteindelijk het gehele wel en wee van de stam. Een larve kan doorgroeien tot een werker, maar ook tot een gevechtseenheid. De voorraad van larven is niet onbeperkt, dus moet er constant naar een goed evenwicht gestreefd worden. Als je teveel werkers hebt zul je binnen no-time overrompeld worden door de tegenstander, terwijl je met te veel legereenheden juist weer een tekort aan grondstoffen zal krijgen. De Zerg-units kosten over het algemeen relatief weinig resources, waardoor ze ultiem geschikt zijn om snel de tegenstander met een legio zwakke units te bestormen. “Zerging” is niet voor niets een gameterm geworden.

Naast de geperfectioneerde balans is er echter weinig nieuws te bekennen. StarCraft II wordt nog wel eens grappend ‘StarCraft HD’ genoemd. Het is in de ogen van velen niet meer dan een grafisch opgepoetste versie van het origineel. Dit is niet geheel terecht, aangezien er veel geschaafd is aan alle zaken die er ook maar enigszins toe doen. Toch heeft men met deze uitspraak wel een punt. Want als dit het eindresultaat is na zeven jaar ontwikkeling kun je jezelf wel afvragen waar men zo lang aan gewerkt heeft. Wellicht is de singleplayer wel totaal anders en legt het de lat voor andere RTS-titels op ongekende hoogte? Dat is voorlopig alleen maar gissen. Tot het moment dat we eindelijk daarmee aan de slag mogen, laat ik me nog online lekker afslachten door al die Koreanen.