Toy Soldiers
Artikel | -Alle zooi aan de kant en de schoenendoos open. Of ze nou rabarberrood, spinaziegroen of woestijngeel zijn, grote kans dat je ze hebt gehad toen je jong was. Ik heb het natuurlijk over speelgoedsoldaatjes. Een hele berg van die plastic poppetjes met allerlei specifieke wapens, van mitrailleurs tot raketwerpers. Plus voertuigen als tanks, vliegtuigen en helikopters en objecten als prikkeldraad en zandzakken om je soldaatjes achter te beschermen. Wanneer je met een vriendje bezig was, was er (althans bij mij) altijd een gevecht wie wat ging kiezen. Daarom werd er vaak om beurten gekozen. Jij de tank, ik het vliegtuig, jij de bazooka, ik de vlammenwerper. Dan hield je je tijdens de gevechten ook vrijwel altijd bezig met één voertuig. Soldaatjes mochten sneuvelen, want daar had je er toch genoeg van. Uiteindelijk won degene met het meest krachtige voertuig.
Het vertalen van deze speelgoedervaring naar een game is al eerder gedaan in Army Men, die het speelgoed vertaalde naar een soort isometrische actiegame. Een formule die games als Commandos en Fallout later zouden perfectioneren. In Toy Soldiers is het spel met de speelgoedsoldaatjes vertaald naar een Tower Defense-game. Dit betekent dat je moet voorkomen dat een aantal vijanden je basis, oftewel je speelgoeddoos, bereiken door strategisch je defensie te plaatsen. Dat klinkt misschien wat saai als je denkt aan al die Tower Defense-flashgames die de afgelopen jaren op internet zijn verschenen. Maar het is totaal niet te vergelijken met die traditionele meuk. Dit is een zeer originele game die je zeker een tijd lang zoet zal houden.
De game speelt zich net als Plants vs. Zombies in real-time af. Je zit je dus niet eerst suf te managen, om daarna je opstelling afgeslacht te zien worden zonder dat je er wat aan kunt doen. Je kunt tijdens het bestrijden van de vijand op speciaal daarvoor gemaakte plekken je defensie-eenheden bouwen. Zo heb je een machinegeweer en mosterdgasgeschut voor grondgevechten met soldaten, een mortier voor gepantserde voertuigen en luchtafweergeschut voor de luchtgevechten met grote en kleine vliegtuigen. Elk van deze eenheden kan driemaal geüpgrade worden. Zo krijgt het machinegeweer zwaardere kogels en verandert het mosterdgas bijvoorbeeld in een vlammenwerper.
Daarnaast kun je de verschillende eenheden bemannen vanuit het eerste persoonperspectief. Dit is niet alleen leuk voor het aanzicht maar ook echt essentieel om te winnen. Wanneer je er zelf de controle over hebt, schiet je namelijk een stuk nauwkeuriger in vergelijking met wanneer je het overlaat aan de computer. Dit is niet zozeer een kwestie van dom computergedrag, maar om duidelijk een meerwaarde te geven aan het eerste persoonperspectief. Het heeft echt zin om achter een machinegeweer te zitten en zelf de vijand naar de Filistijnen te knallen.
Ook zijn er ook een aantal eenheden die je kunt bemannen terwijl je die niet hoeft te kopen. Zo is er een snipertoren waarmee je ongelimiteerd soldaatjes kapot kunt knallen. Ook kun je plaatsnemen in tanks en vliegtuigen. Hoewel de tanks zeer eenvoudig te besturen zijn, is het wat lastiger om controle over de vliegtuigjes te krijgen. In het begin had ik een beetje moeite met sturen als ik de hoek in vloog, omdat je geen referentiepunt hebt van een horizon om te weten waar je jezelf precies bevindt. Na een beetje oefenen wilde dit toch wel lukken.
Er zijn in totaal vierentwintig missies aanwezig in de singleplayer en dankzij de vier uitdagende moeilijkheidsgraden ben je hier vele uren zoet mee. De game is behoorlijk pittig. Dit komt niet alleen door de hordes soldaatjes en voertuigen, maar ook doordat er verschillende paden zijn die de vijand kan belopen. In latere missies heb je zelfs twee speelgoeddozen die je moet beschermen, waardoor je een hoop te managen hebt. Om de drie levels komt er ook een enorme baas tevoorschijn. Met de eerste baas, de Tsar Tank, had ik behoorlijk veel moeite. Door zelf de controle te nemen over het Houwitserkanon lukte het me om het level te halen. Elke missie kent zo zijn eigen tactiek en het wordt dus nergens saai. Vooral ook het vrijspelen van nieuwe eenheden en upgrades maakt dat je verder wil spelen. Helaas zijn er niet zoveel upgrades en eenheden als in Plants vs. Zombies, maar het zelf kunnen besturen van je geplaatste eenheden maakt een hoop goed.
Naast de vierentwintig missies kun je ook een Survival-modus vrijspelen waarin je steeds grotere hordes vijanden moet verslaan totdat je hebt verloren. En als dat je na een tijdje niet meer kan boeien dan is er altijd nog de multiplayer. Hierin is het de bedoeling om zowel je defensie te bouwen als hordes van aanvallen op te zetten. Helaas is de multiplayer niet helemaal uitgebalanceerd wanneer je tegen een willekeurig iemand online speelt. De tank en het vliegtuig zijn velen malen sterker dan de defensie en al gauw is dat het enige waar je mee speelt. Mocht je het tegen één van je vrienden opnemen, dan heb je een optiescherm waarin de spelregels afgesproken kunnen worden en dat maakt het net iets leuker.
Registreer nu!