Bodycount

Het is gezond dat je als ontwikkelaar lef toont. Wie geen grote bek opentrekt, wordt in de wereld van de videogames snel over het hoofd gezien. Als een ontwikkelaar zegt dat hij een FPS maakt die het genre nieuw leven in blaast (ondanks dat het genre verre van dood is), dan is mijn interesse gewekt.

De game die deze belofte moet gaan inlossen heet Bodycount en wordt ontwikkeld door een nieuwe Codemasters-studio, gelegen in het pittoreske Guildford. Deze stad zit vol met gametalent. Binnen vijfhonderd meter ligt bijvoorbeeld Electronic Arts’ Criterion Games-studio en in de buurt heb je ook nog Black Rock Studios (Pure en Split/Second) en Climax Group. Veel mensen die succes hebben gehad bij andere games zijn in de nieuwe Codemasters-studio samengekomen. Je hebt er mensen zitten die aan games als Black, Battlefield: Bad Company, Killzone 2, Burnout, Colin McRae: DiRT 2, Operation Flashpoint: Dragon Rising, Theme Hospital, Dungeon Keeper, EyeToy, Home en LittleBigPlanet hebben gewerkt.

Samen proberen ze dus met Bodycount vernieuwing te brengen in het FPS-genre door de lol weer terug te brengen. We hebben niet te maken met de zoveelste realistische shooter, waarin bijvoorbeeld het Amerikaanse leger een hoofdrol speelt. Bodycount haalt zijn inspiratie uit actiespektakels als Die Hard en The Matrix.

In de zeer nabije toekomst maken we kennis met ene Jack, die werkt voor een organisatie genaamd ‘Network’. Door deze organisatie wordt Jack eropuit gestuurd om bepaalde personen om te leggen, zodat Network een stap dichter bij wereldoverheersing komt. Het boeit hen eigenlijk ook geen ene drol als Jack tijdens zijn missie wordt omgelegd. Voor hem duizend anderen die het klusje willen opknappen en zodoende wordt hij door de drie vrouwen die hem de opdracht geven steevast John genoemd.

Het geeft de speler een wat onwennig gevoel, maar het is nog niks in vergelijking met de volgende grap die met Jack wordt uitgehaald. Nadat hij in het vliegtuig is gestapt die hem naar zijn missiebestemming brengt, krijgt hij de opdracht om een spuit in zijn nek te zetten. Zonder morren doet hij dat, raakt buitenwesten en wanneer hij weer wakker wordt, merkt hij dat hij zojuist zonder pardon uit het vliegtuig is geflikkerd. Twee gedachtes moeten op dat moment door zijn hoofd flitsen: waar de f*** ben ik en hoe gebruik ik zo snel mogelijk mijn parachute? Eenmaal in het water te zijn geland, hoor je de gezellige vrouwelijke opdrachtgevers weer praten dat je op je plaats van bestemming bent en maar even op moet schieten met je missie, want voordat je het weet ben je dood en sturen ze de volgende kandidaat. Uiteindelijk blijk je in een Afrikaanse setting terecht te zijn gekomen en impulsief dat je bent, trek je er met je wapen op uit om maar aan je opdracht te voldoen.

En op dat moment mocht ik zelf aan de slag met Jo..Jack en zag ik eindelijk wat de game anders maakt: gunporno. Bodycount geeft je straks een zeer bruut wapenarsenaal en daarmee mag je in de omgevingen flink los gaan. Centraal daarbij staat de omgeving die helemaal verrot geschoten kan worden. Niet gek als je bedenkt dat de creative director, Stuart Black, verantwoordelijk is voor de game Black. Ondanks dat de code die we speelden zich in een belachelijk vroeg stadium bevond (andere uitgevers zouden de pers in deze periode nog lang niet uitnodigen), laat de game op destructief vlak nu al zijn potentie zien. Met je machinegeweer maai je jezelf op indrukwekkende wijze een weg door muren, blaas je verschillende destructieve tonnen op en slacht je de kansloze vijanden af. Tussendoor is het overigens verstandig om even dekking te zoeken en van daar uit de situatie even snel te overzien, voordat je de volgende knalactie in zet.

Op dat moment begrijp ik eindelijk wat de ontwikkelaar met de frisse wind bedoelt. Bodycount is geen game waarbij je stapje voor stapje dichter bij je doel komt. Dit is een game die je met een duivelse lach op de bank moet spelen en bij elke kill die je maakt een slok bier drinkt. Nou ja, dat laatste is misschien niet al te verstanding, want door de nadruk op actie zul je heel wat rebellen omleggen en dus binnen een half uur zwaar bezopen zijn, of het bier is op, één van de twee.

Maar tegelijkertijd zijn er ook veel dingen die ik op dit moment als belofte van de ontwikkelaar moet aannemen. Onder het kopje ‘niet gezien, wel beloofd’, kun je bijvoorbeeld granaten noemen die voor heerlijke explosies zorgen. Die schijnen overigens niks te zijn in vergelijking met de luchtaanval die je vanuit de helikopter kunt inbrengen. Ook heb ik nog niks gezien van de op papier interessante coöperatieve multiplayer (zowel drop-in, drop-out online als split-screen), die een net ander verhaal vertelt dan de singleplayer of andere wapens dan een machinegeweer. Daarnaast krijgt de speler in de game door bepaalde acties uit te halen zogenaamde ‘Intel’, wat je kunt zien als een geldeenheid. Hiermee kun je minigames vrijspelen en wapens upgraden. Als voorbeeld van zo’n actie wordt het ‘chainen’ van verschillende vijanden genoemd. Het komt er op neer dat als je eerst een ‘Medic’-vijand afmaakt en daarna ‘Assault’-vijand, je een combo maakt en dat levert Intel op. Hoe langer deze aaneenschakeling, hoe meer Intel er binnen komt.

Bodycount heeft absoluut potentie, maar dat kan ook de grootste achilleshiel van het project worden. De eerste screenshots die de makers hebben vrijgegeven zijn niet echt heel erg sterk en een fractie beter dan de code die ik speelde, terwijl zij tijdens de presentatie erop hamerden dat de game visueel om af te likken moet worden. En dat is bij een game als deze, waarbij spektakel op één staat, enorm belangrijk. Het gewenste niveau moet gehaald worden, anders wordt Bodycount het zoveelste slachtoffer dat onder zijn eigen torenhoge ambities in elkaar zakt.