Prince of Persia: The Forgotten Sands

Terwijl ik mij nog steeds afvraag waarom men in hemelsnaam een blanke Amerikaan hebben gecast als Arabische prins in de Prince of Persia-film is er een andere prins die gelukkig wel helemaal aan mijn verwachtingpatroon voldoet. De prins uit The Forgotten Sands ziet er namelijk weer ouderwets bekend uit en nog beter; hij speelt weer precies zoals je van hem zou verwachten.

Dat de prins weer vertrouwd aanvoelt komt door het feit dat The Forgotten Sands zich afspeelt na de gebeurtenissen uit The Sands of Time. De held vertrekt na zijn tijdreizende avonturen uit het eerder genoemde deel naar het koninkrijk van zijn broeder Malik, die wel naar hele zware middelen heeft gegrepen om zijn rijk van een aanvallend leger te beschermen. Hij heeft een eeuwenoud leger van zandmonsters losgelaten die nu de boel hebben overgenomen en niet van plan zijn te vertrekken. De enige manier om van deze griezels af te komen is door de twee delen van een amulet die de broeders hebben weer bij elkaar te brengen, maar daar hebben beide heren andere ideeën over. Diegene die het amulet heeft die het zandleger oorspronkelijk bevrijdde kan het leger namelijk onder controle krijgen of juist vernietigen.

Het zandleger zorgt ervoor dat de eens bloeiende stad gevuld is met allerlei ondode monsters, de bevolking is veranderd in zanderige standbeelden en om het nog een beetje lastiger te maken zijn alle vallen in de stad ook geactiveerd. Iedereen die ook maar iets afweet van Prince of Persia weet precies wat dat betekent: heel wat gevaarlijk klimmen en klauteren om zo al deze obstakels acrobatisch te omzeilen.

Zwiepende puntige balken, zoemende cirkelzagen en bodemloze putten zijn de voornaamste obstakels die de prins tegenkomt. Het is daarom maar goed ook dat hij deze keer een tikkeltje atletischer is geworden. Dat uit zich vooral in de kleine details, na een walljump kan hij nog zeker een paar meter de muur oplopen en ook lange sprongen zijn nu mogelijk. Mocht er alsnog toch wat mis gaan dan kan de tijd een aantal secondes worden teruggespoeld totdat de prins weer op een veilig punt is en zijn lompe actie goed kan voorkomen.

Naast fijne platformactie waarin de prins op muren rent en vele riskante sprongen maakt, duiken er ook weer puzzels op. De prins moet onder andere de enorme stadpoort van Azad sluiten door een tandwiel door een groot mechanisme te begeleiden. Tof bedacht en een behoorlijke breinbreker, maar de puzzel die even later volgde deed daar een stapje overheen door er ook wat platformelementen doorheen te gooien.

De prins komt namelijk terecht in een soort observatorium waarin hij al springend en draaiend aan hendels over de miniatuurplaneten hopst om aan de bovenkant van het gebouw te komen. Omdat het gigantische observatorium draait op waterkracht kan de prins de bewegende en draaiende planeten en sterren tijdelijk stilzetten. De beste Arabische adelman heeft namelijk de vier elementen onder controle. Deze krachten heeft hij te danken aan de mysterieuze Djinn Razia die in magische fonteinen verblijft en de prins vanaf daar bijstaat op zijn avontuur. Onder de waterkracht valt onder andere de mogelijkheid om water te bevriezen waardoor de prins tegen watervallen op kan klimmen en fonteinen kan gebruiken om aan te slingeren. Naarmate je verder komt wordt het gebruik van deze magische kracht steeds uitdagender en complexer.

Over de platformactie en puzzels hoeft niemand zich zorgen maken. De oneffenheden en andere onafgewerkte stukjes die in de eerdere versie zaten die ik heb gespeeld, zijn bijna allemaal verdwenen. De gevechten zijn helaas nog steeds niet zo indrukwekend en ik vrees dan ook dat de momenten waarin je het opneemt tegen meerdere vijanden hetzelfde lot is beschoren als het vechten in The Sands of Time. Ook in dat deel stak het niet zo geweldig in elkaar, onder andere door een gebrek aan verschillende moves. Maar dit maakt weinig uit, aangezien de game tal van andere toffe elementen kent.