WoW: The Fall of the Lich King

Sinds patch 3.3.3 kunnen de World of Warcraft-spelers voor eens en altijd afrekenen met de Lich King. Dat betekent gelijk ook dat er een einde is gekomen aan de zogenaamde ‘Lich King’-content. Deze begon met de lancering van de tweede uitbreiding in 2008 en werd dus pas anderhalf jaar later afgesloten. Dat was voor ons reden om contact op te nemen met Blizzard om te kijken hoe men die anderhalf jaar heeft beleefd en wat zij daar van geleerd hebben.

Ik kom in contact met Cory Stockton, lead technical artist bij Blizzard. Cory is zijn carrière begonnen bij Eidos, waar hij aan Legacy of Kain: Soul Reaver heeft gewerkt, om daarna door te stomen naar Insomniac. Daar heeft hij onder andere de eerste Resistance gemaakt. Pas in 2006 is Stockton bij Blizzard aan de slag gegaan. Bij de ontwikkeling van The Burning Crusade was het voor hem vooral kijken en leren, maar in The Wrath of the Lich King heeft hij complete projecten op zich genomen.

Zo is hij verantwoordelijk geweest voor de PvP-zone in Wintergrasp, wat naar mijn mening één van de leukste nieuwe toevoegingen is geworden. Het succes is alleen niet zomaar uit de lucht komen vallen. De eerste paar maanden was het in Wintergrasp pure ellende. De servers hadden ongelofelijk veel moeite met de hoeveelheid spelers die tegelijkertijd samenkwamen, maar langzaam maar zeker kwam er grip op de zaak. Het aantal spelers in de zone sloopt de server niet meer, terwijl het tegelijkertijd steeds interessanter is gemaakt om aan de gevechten mee te doen. Je verdient er honorpoints mee waarmee je gems kunt kopen, je scoort Wintergrasp Tokens voor PvP-gear en tot slot krijgt de winnende zijde tijdelijk toegang tot de Vault of Archavon-raid, waar een aantal interessante bazen op de speler wachten.

Gaan we dan helemaal terug naar de lancering, dan ben ik heel erg blij met de keuze voor twee startgebieden. Stockton beaamt dit en laat weten dat Cataclysm op eenzelfde soort manier gaat werken. Het idee van twee startgebieden levert volgens hem namelijk een aantal voordelen op. Ten eerste zorgt het ervoor dat je in de nieuwe gebieden geen overkill aan spelers hebt, die allemaal op zoek zijn naar dezelfde vijand voor het voltooien van een bepaalde quest. Bovendien kunnen spelers die meerdere characters hebben, met het tweede personage een ander avontuur in het tweede gebied beleven. En als het door jou gekozen gebied niet bevalt, dan kun je heel makkelijk naar het andere gebied reizen.

Kijken we dan naar de hoeveelheid raid-content, dan viel Wrath of the Lich King aan het begin toch wel een beetje tegen. Er waren slechts drie raids aanwezig, waarvan Naxxramas een remake was. Maar omdat slechts zeven procent van de World of Warcraft-spelers die raid in het originele World of Warcraft heeft gespeeld, was het voor veel spelers toch een nieuwe ervaring, aldus Stockton. Daarnaast wijst hij, enigszins terecht, op het feit dat de eerste raids lekker pittig waren. Zo heb ik mijn gevecht met Malygos in de Eye of Eternity pas een paar maanden geleden kunnen voltooien en is er in Obsidium Sanctum de mogelijkheid om de baas te verslaan met nog een aantal subdraken in leven. Dat is behoorlijk pittig, maar levert wel prachtige rewards op.

Maar wat voor mij Wrath of the Lich King zo anders heeft gemaakt is wel de enorme hoeveelheid aan verhaalscènes die in de game is gestopt. Het avontuur dat je van level zeventig naar tachtig brengt zit vol met verhalende quests, waarbij de cinematic bij de Angrathar The Wrath Gate het absolute hoogtepunt oplevert. Stockton noemt die cinematic dan ook een key moment in de game en wil straks in Cataclysm veel meer van dit soort momenten verwerken. Ook kunnen we in het vervolg meer gaan zien van de phasing technology, zoals we die nu bijvoorbeeld in Icecrown hebben mogen meemaken. Met deze techniek veranderen gebieden naar mate jij bepaalde quests uitvoert en krijg je als speler het gevoel dat jij echt het verhaal vormt.

Ook heeft Wrath of the Lich King de deuren open gezet voor de Cross Realm-technologie. Het is begonnen bij de Battlegrounds, waarin je het in de PvP-modus niet meer alleen opnam tegen spelers die op jouw server spelen, maar ook tegen spelers op andere servers. Toen dit eenmaal liep was het volgens Stockton eigenlijk best wel makkelijk om eenzelfde soort systeem te ontwikkelen voor de dungeons, waardoor het Random Dungeon Systeem in het leven is geroepen. Hierdoor hoef je als speler nooit meer lang te zoeken naar een groep die een bepaalde dungeon wil voltooien. Maar dat is niet het enige dat volgens Stockton tot het bestaande succes heeft geleid. Hij is er van overtuigd dat de beloning voor het beëindigen van de dungeon, in de vorm van geld en emblems, er voor heeft gezorgd dat mensen ook daadwerkelijk tot het einde door gaan.

Iets minder is hij te spreken over het hele emblem-systeem. Volgens hem is de balans zoek tussen de gear die je van de emblems kunt kopen en de gear die je in een raid vindt. Hij geeft toe dat Blizzard met de verschillende updates geprobeerd heeft een juist antwoord te geven, maar dat dit op heden niet gelukt is. Bij de Emblem of Conquest kon je van je set twee items in de emblem-winkel kopen en moest je de rest in een raid vinden, maar daarbij was je veel te afhankelijk van de geluksfactor. Bij de Emblem of Triumph kon je weer alles van de Emblems kopen, waardoor er veel te veel werd gegrind, en bij de Emblem of Frost gaat het om de mogelijkheid om de basisset met de emblems te kopen en als je die wilt verbeteren moet je tokens in een 25-man raid vinden. In Cataclysm wordt de weg van de Frost-emblems ingeslagen, maar zal er wel een nog onbekende tweak komen, die hopelijk een perfect systeem oplevert.

Cataclysm komt eind dit jaar uit, maar gelukkig hoeven we volgens Stockton niet bang te zijn dat er tussendoor niks gebeurt. Er staan nog heel wat content updates gepland en ook krijgen we nog een nieuwe raid, Ruby Sanctum, waar de draken uit de verschillende groepen het met elkaar aan de stok hebben. En dit vormt weer een voorbode op Cataclysm, waar je als speler te maken krijgt met de opperdraak Deathwing.