Brink

The Ark, een prachtige stad drijvend op de oceaan, was ooit het toonbeeld van pure welvaart. De perfecte stad, vol voorzieningen, zonder criminaliteit en zonder vervuiling. Helaas was de stad niet berekend op de plotselinge bevolkingstoestroom die ontstond toen de rest van de wereld in een zooitje veranderde. The Ark is nu een stad met tienduizenden inwoners, waar er slechts genoeg capaciteit is voor een paar duizend. Het is delen, zeggen de migranten die zijn verenigd in de Resistance. De oorspronkelijke bewoners gaan voor, zegt de Security.

Wat volgt is een burgeroorlog tussen de twee kampen die zijn weerga niet kent. In Keulen beleefde ik deze oorlog al vanuit het Security-oogpunt en tijdens een recente demonstratie van Splash Damage-leider Paul Wedgwood kreeg ik te zien hoe de Resistance deze brute oorlog beleeft. Voor de ware slag begon, werd er allereerst een personage gemaakt. Personages van de Security zien er vaak gestyled en gaaf uit, terwijl de Resistance bestaat uit slobberige pokkenkoppen. Zo ook het Resistance-personage waar Paul Wedgwood de game mee demonstreerde. Hij creëerde een afzichtelijk figuur, vol tatoeages en littekenen, en dook daarmee het strijdgewoel in.

Grote schietpartijen vinden plaats rondom Sec-Tower, een uitvalsbasis en controlepost van de Security. Deze post is voor de Security van groot belang, maar drukt zwaar op de vrijheden van de migranten. Wedgwood stort zich in eerste instantie zelf in de strijd, maar laat zich al snel bijstaan door twee medeontwikkelaars. Hierdoor verandert de singleplayer First-Person Shooter plotsklaps in een multiplayergame,

zonder dat je dat als speler eigenlijk doorhebt. Het missiegedreven verhaal gaat namelijk gewoon door, je wordt alleen niet meer bijgestaan door computergestuurde personages, maar door medespelers van vlees en bloed. De lijn tussen single- en multiplayer is in Brink dusdanig vervaagd dat er van afzonderlijke modi totaal geen sprake meer is.

Hoewel de overgang van single- naar multiplayer bijna niet opvalt, speelt de game in beginsel wel als een echte multiplayer-shooter. Samen met wat medespelers ben je namelijk continu bezig commandopunten van tegenstanders te veroveren en al hun belangrijke afweer onschadelijk te maken. Maar er is meer, want geheel in de stijl van de Call of Duty’s in de multiplayerwereld heb je ook specifieke skills die je kunt vrijspelen (zie kader) en kun je regelmatig wisselen tussen diverse klassen.

In het geval van Brink zijn dit de Soldier-, Engineer-, Medic- en Operative-klassen, waaruit je bij elk commandopunt kunt kiezen. De Soldier is een echte moordmachine die met zijn wapens menig vijand ommaait. Voor reparaties aan of het onklaar maken van beveiligingssystemen of andere technische hulpmiddelen is de Engineer de aangewezen man, terwijl de Medic-klasse uiteraard zorgt voor alle zieken en gewonden. Wedgwood zette in zijn demonstratie de slinkse verkenner, de Operative in en liet zien wat Brink te bieden heeft aan de sneaky sluiperd.

Daarvoor paste hij bij een commandopunt eerst de klasse van het personage aan, om hem daarna uit te rusten met een wat handzamer wapen uit de uitgebreide wapencollectie. Vervolgens werd ook het uiterlijk wat aangepast, waardoor het Resistance-personage nu een capuchon ophad en qua bouw een stuk slanker was. Op deze manier komt de Operative volgens Wedgwood pas echt tot zijn recht. Al snel werd duidelijk waarom, want binnen de kortste keren klauterde de lichtgewicht Operative langs allerlei obstakels naar zijn volgende doel toe.

Het personage maakte voor het vinden van zijn sluiproutes namelijk optimaal gebruik van het SMART-systeem (wat staat voor Smooth Movement Across Random Terrain). Door dit spelmechaniek moeten spelers in staat zijn om langs, over of op diverse omgevingsvoorwerpen te klimmen om zich zo een weg te banen door de levels. Deze manier van bewegen past uiteraard perfect bij een Operative en een lichte bouw en bepakking dragen zichtbaar bij aan de bewegingsvrijheid van het personage. Tijdens de demonstratie zag dit er vrij soepel en simpel uit, maar ik blijf toch nog wat sceptisch tot het moment dat ik het zelf heb mogen ervaren. Freerunnen vanuit eerste persoonsperspectief kan namelijk ook ongemakkelijk en stroef blijken uit te pakken wanneer je, in tegenstelling tot Wedgwood, niet lang van te voren hebt kunnen oefenen met dit systeem.

Gelukkig kreeg dit kleine puntje van scepsis totaal niet de overhand tijdens de demonstratie. Sterker nog, Brink wist mij vooralsnog erg tevreden te stellen en te boeien. De eenwording van een vette singleplayer en toffe multiplayer is erg ambitieus, maar lijkt verrassend goed uit te pakken. Ikzelf kan in ieder geval niet wachten om een goede verhaalvertelling gecombineerd te zien worden met de diepgang van een sterke multiplayergame. En dat allemaal in de sferen van een burgeroorlog in de perfecte stad.